Βίκτωρ Δούσμανης
Ο Βίκτωρ Δούσμανης (1862 - 1949) ήταν αξιωματικός του στρατού.
[Επεξεργασία] Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια ηπειρώτικης καταγωγής, η οποία συγγένευε με βασιλικούς και πριγκιπικούς οίκους.[1] Παππούς του ήταν ο Αντώνιος Λευκόχειλος - Δούσμανης, διαπρεπής πολιτικός, ενώ μικρότερος αδερφός του ήταν ο ναύαρχος Σοφοκλής Δούσμανης. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους με τον βαθμό του αντιστράτηγου. Επίσης διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά Κωνσταντίνου, υπαρχηγός και αρχηγός του Γενικού επιτελείου καθώς και καθηγητής στην σχολή Ευελπίδων.[2] Το 1917 εξορίστηκε στην Κορσική και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε θάνατο απο το ειδικό στρατοδικείο.[2] Αποστρατεύτηκε το 1923. Πολυγραφότατος, συνέγραψε «Γεωδαισία», «Στρατηγικαί τακτικαί οδηγίαι», «Ιστορία του πολέμου του 1913», "Η εσωτερική οψη της μικρασιατικής εμπλοκής", "Απομνημονεύματα" κ.ά. Διάσημος για την ευρυμάθειά του, διετέλεσε διευθυντής σύνταξης της εγκυκλοπαίδειας του Πυρσού.
Ο Δούσμανης υπήρξε ικανότατος επιτελικός αξιωματικός και σε αυτόν οφείλεται εν πολλοίς η νίκη στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο καθώς διατελούσε αρχηγός του Επιτελείου. Εν τούτοις, ήταν διαβόητος για την αλαζονική του συμπεριφορά, ενώ, αν και υπήρξε απολύτως αφοσιωμένος προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο, δεν δίστασε να γράψει άσχημα λόγια για τους παλαιούς του συντρόφους Ι. Μεταξά και Ξ. Στρατηγό.
