Αλβέρτος ο Μέγας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Άγιος Αλβέρτος ο Μέγας, φρέσκο, 1352, Τρεβίζο, Ιταλία

O Αλβέρτος ο Μέγας (Albertus Magnus, 1193 - 15 Νοεμβρίου 1280), ο επικαλούμενος Doctor Universalis (διδάσκαλος πασών των επιστημών), ήταν θεολόγος και φιλόσοφος, άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας.

Γεννήθηκε στο Λάουινγκεν της Γερμανίας, σπούδασε στην Πάντοβα και στο Παρίσι, έγινε Δομινικανός μοναχός και το 1260 επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ.

Δίδασκε ότι τα χριστιανικά δόγματα (Αγία Τριάδα, ενσάρκωση, Ανάσταση) πρέπει να πιστεύονται απλώς χωρίς να επιχειρείται η εξήγησή τους με την λογική και ότι όταν υπήρχε διάσταση απόψεων έπρεπε να προτιμάται ο Ιερός Αυγουστίνος από τους αρχαίους φιλοσόφους.

Σχολίασε όσα έργα του Αριστοτέλη τού ήταν προσιτά σε λατινικές μεταφράσεις και τον θεωρούσε ως "ευρισκόμενον μεταξύ των Επικουρείων αφενός και των Πυθαγορείων και Σωκρατικών αφετέρου". Από την διδασκαλία του Αριστοτέλη απέρριπτε την περί αιωνιότητος του κόσμου διδασκαλία του και τον περί ψυχής ορισμό του. Ασχολήθηκε επίσης με την βοτανική και την ζωολογία. Το κύριο θεολογικό του έργο περιέχεται στην Summa Theologiae.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]