Αλάριχος Α΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


AlaricTheGoth.jpg

Ο Αλάριχος Α΄, επίσης γνωστός και ως Αλάριχος ο Μέγας (γερμανικά: Alarik , λατινικά: Alaricus, περ. 370-410), υπήρξε βασιλιάς των Βησιγότθων (395-410) και ο πρώτος ηγέτης γερμανικού φύλου που κατέκτησε την Ρώμη. Ενώ αρχικά είχε σκοπό να εγκαταστήσει τον λαό του στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τελικά κατέστρεψε την ίδια την Ρώμη, σηματοδοτώντας την πτώση της αυτοκρατορικής της δύναμης.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλάριχος γεννήθηκε το 370 και ανήκε σε οικογένεια ευγενών της φυλής των Βάλτων. Αρχικά υπηρετούσευπό ις διαταγές διαφόρων Ρωμαίων στρατηγών. Ήταν Χριστιανός και ανήκεστην αίρεση του Αρείου[1]. To 395 ανέλαβε ηγέτης των Βησιγότθων και ξεκίνησε σειρά λεηλασιών κατά της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. στην Βαλκανική χερσόνησο, φτάνοντας νότια ως και την Πελοπόννησο. Εν συνεχεία στράφηκε κατά της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και κατέστρεψε την ίδια την Ρώμη. Τελικά πέθανε στην προσπάθειά του να οργανώσει στόλο για να κατακτήσει και τις απέναντι αφρικανικές ακτές.

Στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλάριχος έπληξε πρώτα την ανατολική αυτοκρατορία. Βάδισε προς την περιοχή της Κωνσταντινούπολης, αλλά, ευρισκόμενος σε αδυναμία να προβεί σε πολιορκία, ανασχεδίασε τα βήματά του προς τα δυτικά και, στη συνέχεια, βάδισε νότια μέσω της Θεσσαλίας και του αφύλακτου περάσματος των Θερμοπυλών στην Ελλάδα. Οι στρατοί της ανατολικής αυτοκρατορίας ασχολούνταν με επιδρομές των Ούννων στη Μικρά Ασία και τη Συρία. Από την άλλη, ο Ρουφίνος προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Αλάριχο επί προσωπικού, το οποίο ήγειρε υποψίες στην Κωνσταντινούπολη ότι ο Ρουφίνος ήταν σε συνεννόηση με τους Γότθους. Ο Στηλίχων βάδισε πλέον ανατολικά εναντίον του Αλάριχου. Σύμφωνα με τον Κλαυδιανό, ο Στηλίχων ήταν σε θέση να καταστρέψει τους Γότθους, όταν διατάχτηκε από τον Αρκάδιο να φύγει από το Ιλλυρικό. Αμέσως μετά, δικοί του στρατιώτες του Ρουφίνου τον κατακρεούργησαν. Η εξουσία στην Κωνσταντινούπολη πλέον πέρασε στον ευνούχο Ευτρόπιο. Ο θάνατος του Ρουφίνου και η αναχώρηση του Στηλίχωνος έδωσε απόλυτη ελευθερία στις κινήσεις για τον Αλάριχο· λεηλάτησε την Αττική αλλά απέφυγε την Αθήνα, η οποία συνθηκολόγησε αμέσως με τον κατακτητή. Το 396, εξάλειψε τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων στην Ελευσίνα Αττικής, θέτωντας τέλος σε μια παράδοση των απόκρυφων θρησκευτικών τελετών που διήρκεσε από την Εποχή του Χαλκού. Στη συνέχεια εισέβαλε στην Πελοπόννησο και κατέλαβε τις πιο διάσημες πόλεις-Κόρινθο, Άργος, και Σπάρτη-πωλώντας πολλούς από τους κατοίκους τους ως σκλάβους. Εδώ, όμως, η νικηφόρα καριέρα του υπέστη σοβαρό πλήγμα. Το 397 ο Στηλίχων διέσχισε τη θάλασσα προς την Ελλάδα και πέτυχε την παγίδευση των Γότθων στα βουνά της Φολόης, στα σύνορα της Ηλείας και Αρκαδίας στη χερσόνησο. Από εκεί ο Αλάριχος δραπέτευσε με δυσκολία, και όχι χωρίς κάποια υποψία για ανοχή από τον Στηλίχωνα, που υποτέθηκε ότι είχε λάβει διαταγές και πάλι να αναχωρήσει. Ο Αλάριχος στη συνέχεια διέσχισε τον κόλπο της Κορίνθου και βάδισε βόρεια μέχρι την Ήπειρο με λεηλασία της Ελλάδας . Εδώ η κτηνωδία του συνεχίστηκε μέχρι που το ανατολικό Κράτος τον διόρισε Μάγιστρο militum ανά το Ιλλυρικό, δίνοντάς του τη ρωμαϊκή διοίκηση που είχε επιθυμήσει, καθώς και την εξουσία για ανεφοδιάσει τους άντρες του από την αυτοκρατορικά οπλοστάσια.

Η επίθεση στη Ρώμη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Γότθοι τον ανακήρυξαν βασιλιά το έτος 400. Η πρώτη μεγάλη του επιχείρηση ήταν η εισβολή στην Ιταλία.Εισέβαλε σε αυτήν την λεηλάτησε αλλά τελικά νικήθηκε και αποθήθηκε από τον Στηλίχωνα. Ο Αλάριχος έχοντας στρατοπεδεύσει πέρα από τα ανατολικά σύνορα της Ιταλίας και άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Στηλίχωνα προκειμένου να του παρέχει στρατιωτικές υπηρεσιες για λογαρισμό της Ρώμης. Όμως το 408 ο Στηλίχων σκοτώθηκε και οι μεταξύ τους συζητήσεις διακόπηκαν. Τότε βρηκε την ευκαιρία ο Αλάριχος να επιτεθεί στην Ιταλική χερσόνησο και αφού προσπέρασε την Ραβέννα όπου είχε καταφύγει ο Ονώριος, έφτασε τον Δεκέμβριο στη Ρώμη.[2] Αρχικά εγκατέστησε στρατόπεδα σε κάθε μια από τις δώδεκα πύλες της πόλεως και ήλεγχε τους δρόμους και τον Τιβερη. Πρεσβεία που οργανώθηκε και στάλθηκε από τη Σύγκλητο για να συζητήσει με τον Αλάριχο διαπίστωσε πόσο ανυποχώρητος ήταν στα αιτήματά του: όλο το χρυσάφι και όλα τα πολύτιμα μέταλλα που βρίσκονταν στην πόλη και την απελευθέρωση όλων των βάρβαρων δούλων. Στις συζητήσεις που επαναλήφθησαν μετριάστηκαν τα αιτήματά του: 5000 κίβρες χρυσάφι, 30.000 ασήμι, 3000 πιπέρι (χρήσιμο για τη συντήρηση των φαγητών), 3000 κομμάτια πορφύρα και 4000 μεταξωτές ενδυμασίες. Την ίδια στιγμή ο στρατός του Αλάριχου ενισχύεται από γαμπρό του Αλάριχου, Αταούλφο. Τότε αντιπροσωπεία της Συγκλήτου κατέφυγε στην Ραβέννα και συζήτησε με τον Ονώριο τα αιτήματα του Αλάριχου που κόμιζε η αντιπροσωπέια: να γίνει αρχηγός του αυτοκρατορικού στρατο΄με αμοιβή, ετήσιο χρηματικό δώρο και τρόφιμα στους ανθρώπους του οι οποίοι θα εγκαθίστατο στα εδάφη του Νωρικού,της Δαλματίας και της Βενετίας, κι όλα αυτά με αντάλλαγμα να παρέχει στρατιωτικές υπηρεσίες στη Ρώμη.[3] Η αφορμή για την επίθεση δεν άργησε να΄έλθει: καθώς οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί του ήταν δυσαρεστημένοι από την μακρόχρονη αναμονή, μια ξαφνική επίθεση από Ρωμαϊκό αυτοκρατορικό στρατιωτικό απόσπασμα κατά μιας γοτθικής φάλαγγας και ο σφαγιασμός της ξεχείλησε το ποτήρι: στις 24 Αυγούστου του 410 εισάβαλαν στην Ρώμη. Μετά από τρεις μέρες λεηλασιών έφυγε για την Καλαβρία και σχεδίαζε να περάσει στη Σικελία και στην Λιβύη,σιτοβολώνα της Ιταλίας. Τελικά πέθανε μετά από υψηλό πυρετό.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Mino Milani, «Αλάριχος. Ο βάρβαρος που κατέκτησε τη Ρώμη.», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.71 (Μάιος 1971), σελ.94
  2. Mino Milani, «Αλάριχος. Ο βάρβαρος που κατέκτησε τη Ρώμη.», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.71 (Μάιος 1971), σελ.95
  3. Mino Milani, «Αλάριχος. Ο βάρβαρος που κατέκτησε τη Ρώμη.», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.71 (Μάιος 1971), σελ.96-98
  4. Mino Milani, «Αλάριχος. Ο βάρβαρος που κατέκτησε τη Ρώμη.», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.71 (Μάιος 1971), σελ.99


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ανώνυμου, «Αλάριχος Α΄ », Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τομ.1, Εκδοτική Αθηνών, (1987), σελ.121-122
  • Mino Milani, «Αλάριχος. Ο βάρβαρος που κατέκτησε τη Ρώμη.», Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.71 (Μάιος 1971), σελ.92-99

Επιπλέον Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Σοφία Πατούρα, «Οι περιπλανήσεις του Αλάριχου στη Βαλκανική (395-401) και η απαρχή του ανταγωνισµού Ανατολής ∆ύσης», Σύμμεικτα, τομ.13 (1999), σελ.23-47
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alaric I της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).