Χρωμοσωμική θεωρία Μποβέρι–Σάτον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο Γουόλτερ Σάτον (αριστερά) και Τεοντόρ Μποβέρι (δεξιά) που ανέπτυξαν ανεξάρτητα τη χρωμοσωμική θεωρία της κληρονομικότητας το 1902

Η χρωμοσωμική θεωρία Μποβέρι–Σάτον (επίσης γνωστή ως η χρωμοσωμική θεωρία της κληρονομικότητας ή η θεωρία Σάτον–Μποβέρι) είναι βασική ενοποιητική θεωρία της γενετικής, η οποία προσδιορίζει τα χρωμοσώματα ως τους φορείς του γενετικού υλικού.[1][2][3] Εξηγεί σωστά τον μηχανισμό που είναι το υπόβαθρο των νόμων της Μεντελικής κληρονομικότητας, εντοπίζοντας τα χρωμοσώματα με τα συζευγμένα αλληλόμορφα που απαιτούνται από νόμους του Μέντελ. Αναφέρει επίσης ότι τα χρωμοσώματα είναι γραμμικές δομές με γονίδια που βρίσκονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες πάνω τους που ονομάζονται loci.[2]

Δηλώνει απλά ότι τα χρωμοσώματα, τα οποία φαίνονται σε όλα τα διαιρούμενα κύτταρα και περνούν από τη μια γενιά στην επόμενη, είναι η βάση για όλη την γενετική κληρονομικότητα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα τυχαίες μεταλλάξεις δημιουργούν αλλαγές στην αλληλουχία του DNA ενός γονιδίου. Τα γονίδια βρίσκονται στα χρωμοσώματα.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1902: Theodor Boveri (1862-1915) and Walter Sutton (1877-1916) propose that chromosomes bear hereditary factors in accordance with Mendelian laws Genetics and Genomics Timeline. Genome News Network, μια διαδικτυακή έκδοση του Ινστιτούτου J. Craig Venter.
  2. 2,0 2,1 Chromosome theory of inheritance Holmgren Lab Northwestern University.
  3. Mader, S. S. (2007). Biology 9η Εκδ. McGraw Hill Higher Education, Βοστόνη, Μασαχουσέτη, ΗΠΑ. (ISBN 978-0-07-325839-3)