Υψίπεδο του Βόλγα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το υψίπεδο του Βόλγα βρίσκεται ανατολικά της πεδιάδας Οκά-Ντον

Το Υψίπεδο του Βόλγα, επίσης γνωστό ως Λόφοι Βόλγα, ή Οροπέδιο του Βόλγα[1] (ρωσικά: Приволжская возвышенность - Privolzhskaya vozvyshennost) είναι μια τεράστια περιοχή της πεδιάδας της Ανατολικής Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας, που βρίσκεται δυτικά του Βόλγα και ανατολικά του κεντρικού ρωσικού υψιπέδου. Τα υψίπεδα καταλαμβάνουν μια απόσταση 804 χιλιομέτρων με νοτιοδυτική-βορειοανατολική κατεύθυνση από Βόλγκογκραντ προς το Καζάν. Ο ταμιευτήρας Τσιμλιάνσκ βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του υψιπέδου του Βόλγα, ενώ ο ταμιευτήρας Κουιμπίσεφ στο βορειοανατολικό άκρο.

Το τοπίο στο υψίπεδο του Βόλγα είναι λοφώδες, και πολλά ποτάμια βρίσκονται σε αυτό, όπως ο Χοπγιόρ, ο Μεντβέντιτσα και ο Σουρά. Το κανάλι Βόλγα-Ντον περνάει από τις πεδιάδες ανάμεσα στα υψίπεδα του Βόλγα στα βόρεια και τους λόφους Γιεργκένι στα νότια. 

Τα υψίπεδα βρίσκονται στην δροσερή ηπειρωτική κλιματική ζώνη, που χαρακτηρίζεται από μεγάλες διακυμάνσεις στις εποχικές θερμοκρασίες και τις βροχοπτώσεις. Έξω από τις πόλεις της περιοχής, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι γενικά μεταξύ 28 και 129 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Το Υψίπεδα του Βόλγα είναι αρκετά αραιοκατοικημένα, αλλά κατά μήκος των άκρων του και, ειδικότερα, στις όχθες του Βόλγα, υπάρχουν αρκετές μεγάλες πόλεις, όπως το (από βόρεια προς νότια), Καζάν, η Σαμάρα, το Σαράνσκ, η Πένζα, το Σιζράν, το Σαράτοφ και το Βόλγκογκραντ.

Βουνά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βραχώδεις λόφοι κατά μήκος των όχθεων του Βόλγα παραδοσιακά ονομάζοται ως βουνά (ρωσικά: горы‎), παρά το χαμηλό ύψος. Μερικά από αυτά είναι:

  • Βουνά Οσλόν
  • Βουνά Γιούργιεβι
  • Βουνά Μπογκορόντσκιε
  • Βουνά Σιουκέγιεβο
  • Βουνά Τετγιούσι
  • Βουνά Ουντόρι
  • Βουνά Ζιγκούλι
  • Βουνά Χβαλίνσκ

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Τάου γιάγκι

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "Volga Hills." Columbia Gazetteer of the World Online. 2009. Columbia University Press. 06 Feb. 2009. [1]