Σύγκρουση στη Ροζάβα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σύγκρουση στη Ροζάβα
Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος
PYD funeral Afrin Syria.png
Υποστηρικτές του Κόμματος Δημοκρατικής Ένωσης
Ημερομηνία 19 Ιουλίου 2012 – σήμερα
Κατάσταση Σε εξέλιξη
Απολογισμός
Απώλειες 17.215–17.241[1][2][3][4][5]


Η σύγκρουση στην Ροζάβα, γνωστή και ως επανάσταση της Ροζάβα, είναι πολιτική ανατροπή, κοινωνική επανάσταση[6] και στρατιωτική σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στη Βόρεια Συρία, γνωστή ως Ροζάβα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ένας συνασπισμός αραβικών, κουρδικών, συριακών και ορισμένων τουρκμενικων ομάδων προσπάθησε να θεσπίσει το Σύνταγμα της Ροζάβα μέσα στην de facto αυτόνομη περιοχή ενώ στρατιωτικές πτέρυγες και συμμαχικές πολιτοφυλακές αγωνίστηκαν για να διατηρήσουν τον έλεγχο της περιοχής. Η επανάσταση χαρακτηρίστηκε από τον εξέχοντα ρόλο που έπαιξαν οι γυναίκες τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στο νεοσυσταθέν πολιτικό σύστημα, καθώς και στην εφαρμογή του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, μιας δημοκρατικής βάσης βασισμένης στις τοπικές συνελεύσεις και την άμεση δημοκρατία.

Πίνακας περιεχομένων

Υπόβαθρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έκθεση του 2013 από την VOA σχετικά με την κατάσταση των Κούρδων στη Συρία

Περισσότερες πληροφορίες: Κούρδοι στη Συρία και τη Ροζάβα

Η περιοχή είναι στρατηγικής σημασίας, διότι περιέχει ένα μεγάλο ποσοστό του εφοδιασμού σε πετρέλαιο της Συρίας.[7]

Κρατικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περισσότερες πληροφορίες: Ανθρώπινα δικαιώματα στη Συρία

Η καταστολή των Κούρδων και άλλων εθνικών μειονοτήτων συνεχίστηκε από τη δημιουργία της γαλλικής εντολής της Συρίας μετά τη συμφωνία Σάικς –Πικό.[8] Η κυβέρνηση της Συρίας (επίσημα γνωστή ως Αραβική Δημοκρατία της Συρίας) ποτέ δεν αναγνώρισε επισήμως την ύπαρξη των Κούρδων[8] και το 1962 120.000 Κούρδοι της Συρίας αποστερήθηκαν την ιθαγένειά τους, αφήνοντάς τους ανιθαγενείς.[9] Η κουρδική γλώσσα και ο πολιτισμός έχουν επίσης κατασταλεί. Η κυβέρνηση προσπάθησε να επιλύσει αυτά τα ζητήματα το 2011 με τη χορήγηση της ιθαγένειας σε όλους τους Κούρδους, αλλά μόνο 6000 από τους 150.000 ανιθαγενείς Κούρδοι απέκτησαν την υπηκοότητα ενώ οι περισσότεροι διακριτικοί κανονισμοί, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της διδασκαλίας των Κούρδων, παραμένουν στα βιβλία.[10] Λόγω του Εμφυλίου πολέμου στη Συρία, ο οποίος άρχισε το 2011, η κυβέρνηση δεν είναι πλέον σε θέση να επιβάλει αυτούς τους νόμους.

Επανάσταση στο Καμισλί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Περισσότερες πληροφορίες: Ταραχές στο Καμισλί 2004

Το 2004 ξέσπασαν ταραχές εναντίον της κυβέρνησης στη βορειοανατολική πόλη Καμισλί. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ μιας τοπικής ομάδας Κούρδων και μιας αραβικής ομάδας από το Deir ez-Zor, μερικοί άραβες οπαδοί εμφάνισαν πορτραίτα του Σαντάμ Χουσεΐν (ο οποίος σφαγίασε δεκάδες χιλιάδες Κούρδους στο νότιο Κουρδιστάν κατά τη διάρκεια της γενοκτονικής εκστρατείας Al-Anfal στη δεκαετία του 1980). Οι εντάσεις κλιμακώθηκαν γρήγορα σε ανοικτές διαμαρτυρίες, με τους Κούρδους να σηκώνουν τη σημαία τους και να βγαίνουν στους δρόμους για να ζητήσουν πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα. Οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν στο πλήθος, σκοτώνοντας έξι Κούρδους, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών. Οι διαδηλωτές πήγαν να κάψουν το τοπικό γραφείο του κόμματος Μπάαθ. Τουλάχιστον 30 μέχρι 100 Κούρδοι σκοτώθηκαν από την κυβέρνηση προτού σταματήσουν οι διαμαρτυρίες. Χιλιάδες Κούρδοι έφυγαν στο Ιράκ αργότερα, όπου ιδρύθηκε στρατόπεδο προσφύγων. Περιστασιακές συγκρούσεις μεταξύ Κούρδων διαδηλωτών και κυβερνητικών δυνάμεων συνέβησαν τα επόμενα χρόνια.[11][12]

Ο δρόμος προς την αυτοδιοικούμενη Ροζάβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συριακός Εμφύλιος Πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κούρδοι, Ασσύριοι και Άραβες διαδήλωσαν κατά της συριακής κυβέρνησης στο Καμισλί, 6 Ιανουαρίου 2012

Το 2011, η Αραβική Άνοιξη εξαπλώθηκε στη Συρία. Όπως και στην αρχή της Τυνησιακής επανάστασης, ο σύριος πολίτης Hasan Ali Akleh βρέθηκε με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε στη βόρεια πόλη Αλ-Χασάκα. Αυτό ενέπνευσε τους ακτιβιστές να δημιουργήσουν μια «Ημέρα της Οργής», η οποία κατέληξε να έχει αραιή συμμετοχή, κυρίως λόγω του φόβου της καταστολής από την κυβέρνηση της Συρίας. Μέρες αργότερα, ωστόσο, έγιναν και πάλι διαμαρτυρίες, αυτή τη φορά σε απάντηση του αστυνομικού ξυλοδαρμού ενός εμπόρου.[13]

Οι μικρότερες διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν, αλλά στις 7 Μαρτίου 2011, όταν δεκατρείς πολιτικοί κρατούμενοι έκαναν απεργία πείνας, αυτή η δυναμική άρχισε να αυξάνεται ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ. Τρεις ημέρες αργότερα, δεκάδες Σύροι Κούρδοι κατέβηκαν σε απεργία πείνας σε ένδειξη αλληλεγγύης.[14] Στις 12 Μαρτίου, έγιναν σημαντικές διαμαρτυρίες στο Καμισλί και στην Αλ-Χασάκα για να διαμαρτυρηθούν για την κυβέρνηση Άσαντ και για να τιμήσουν την ημέρα των Κούρδων Μαρτύρων.[15]

Οι διαμαρτυρίες αυξήθηκαν κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο του 2011. Η κυβέρνηση Άσαντ προσπάθησε να κατευνάσει τους Κούρδους υποσχόμενη να παραχωρήσει την ιθαγένεια σε χιλιάδες Κούρδους, οι οποίοι μέχρι τότε είχαν απαλλαγεί από οποιοδήποτε νομικό καθεστώς.[16] Μέχρι το καλοκαίρι, οι διαδηλώσεις είχαν εντατικοποιηθεί, όπως και οι βίαιες καταστολές από τη συριακή κυβέρνηση.

Τον Αύγουστο, σχηματίστηκε συνασπισμός ομάδων αντιπολίτευσης το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας με την ελπίδα να δημιουργηθεί μια δημοκρατική, πλουραλιστική εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση Άσαντ. Ωστόσο, οι εσωτερικές συγκρούσεις και διαφωνίες σχετικά με την πολιτική και την ένταξη έπληξαν την ομάδα από τα πρώτα της χρόνια. Το φθινόπωρο του 2011 η λαϊκή εξέγερση κλιμακώθηκε σε μια ένοπλη σύγκρουση. Ο ελεύθερος συριακός στρατός (FSA) άρχισε να συγκαλύπτει και η ένοπλη εξέγερση να εξαπλώνεται, σε μεγάλο βαθμό σε όλη την κεντρική και νότια πλευρά της Συρίας.{[17]}

Διαπραγμάτευση κουρδικών κομμάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Εθνικό Κίνημα Κουρδικών Κόμματων στη Συρία, ένας συνασπισμός 12 Κουρδικών κομμάτων της Συρίας, μποϊκοτάρε μια σύνοδο κορυφής της Συρίας στην Αντάλια της Τουρκίας στις 31 Μαΐου 2011, δηλώνοντας ότι "οποιαδήποτε τέτοια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στην Τουρκία μπορεί να αποβεί μόνο εις βάρος των Κούρδων στη Συρία, επειδή η Τουρκία είναι ενάντια στις προσδοκίες των Κούρδων."[18]

Κατά τη σύνοδο του Αυγούστου στην Κωνσταντινούπολη, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου της Συρίας, μόνο δύο από τα κόμματα του Εθνικού Κινήματος Κουρδικών Κόμματος στη Συρία, το Κόμμα Κουρδικής Ένωσης και το Κουρδικό Κόμμα της Ελευθερίας παρακολούθησαν τη σύνοδο κορυφής.[19]

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις διεξήχθησαν από τις κουρδικές περιοχές της Συρίας τον Μάρτιο του 2011, στο πλαίσιο της ευρύτερης συριακής εξέγερσης, αλλά οι συγκρούσεις ξεκίνησαν μετά την υπογραφή επταμερών από το αντιπολιτευόμενο κουρδικό κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και το Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο (KNC) Στις 11 Ιουνίου 2012 στο Ερμπίλ υπό την αιγίδα του προέδρου του Ιράκ Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί. Ωστόσο, η συμφωνία αυτή δεν εφαρμόστηκε και επομένως υπογράφηκε στις 12 Ιουλίου μια νέα συμφωνία συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, η οποία έθεσε τη δημιουργία της ανώτατης επιτροπής των Κουρδών ως διοικητικό όργανο όλων των ελεγχόμενων από τους κούρδους εδάφη της Συρίας.[20][21][22]

Ισχύων έδαφος του YPG[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 22 Ιουλίου 2012, ο Serê Kaniyê (Ra's al-'Ayn) απεικονίστηκε παραπάνω και μια σειρά άλλων πόλεων στη Ροζάβα καταλήφθηκαν από τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG).

Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) εισήλθαν στη σύγκρουση καταλαμβάνοντας την πόλη Κομπάνι στις 19 Ιουλίου 2012, ακολουθούμενες από τη κατάληψη της Amuda και του Αφρίν στις 20 Ιουλίου.[23] Οι πόλεις έπεσαν χωρίς μεγάλες συγκρούσεις, καθώς οι δυνάμεις ασφαλείας της Συρίας αποσύρθηκαν χωρίς σημαντική αντίσταση.[23] Ο συριακός στρατός πήγε να πολεμήσει αλλού.[24] Το KNC και το PYD στη συνέχεια σχημάτισαν ένα κοινό συμβούλιο ηγεσίας για να κυβερνήσει τις κατακτημένες πόλεις.

Η ίδρυση της αυτοδιοικούμενης Ροζάβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κοινωνική επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη διακήρυξη της αυτονομίας, οι διοργανωτές της βάσης, οι πολιτικοί και άλλα μέλη της κοινότητας άλλαξαν ριζικά την κοινωνική και πολιτική ομορφιά της περιοχής. Οι ακραίοι νόμοι που περιορίζουν την ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση, την ελευθερία των γυναικών, τη θρησκευτική και πολιτιστική έκφραση και τις πολιτικές που εισάγουν διακρίσεις από την κυβέρνηση Άσαντ έχουν αντικατασταθεί. Στη θέση τους, θεσπίστηκε ένα Σύνταγμα της Ροζάβα που εγγυάται την πολιτιστική, θρησκευτική και πολιτική ελευθερία όλων των ανθρώπων. Το σύνταγμα ορίζει ρητά τα ίσα δικαιώματα και την ελευθερία των γυναικών και επίσης "εξουσιοδοτεί τους δημόσιους θεσμούς να εργαστούν για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου".[6]

Οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που έλαβαν χώρα στη Ροζάβα έχουν εν πολλοίς εμπνευστεί από την ελευθεριακή σοσιαλιστική πολιτική του κουρδού ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν.[6]

Συνεταιριστική οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οικονομία της Ροζάβα είναι ένα μείγμα ιδιωτικών εταιρειών και της αυτόνομης διοίκησης και των συνεταιρισμών των εργαζομένων. Από την επανάσταση, καταβλήθηκαν προσπάθειες για τη μετάβαση της οικονομίας σε μια αυτάρκεια που βασίζεται σε συνεταιρισμούς εργαζομένων και παραγωγών. Αυτή η μετάβαση αντιμετωπίζει τα σοβαρά εμπόδια των συνεχιζόμενων συγκρούσεων και εμπάργκο από όλες τις γειτονικές χώρες: την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τις διάφορες δυνάμεις που ελέγχουν τις κοντινές περιοχές της Συρίας. Αυτό έχει αναγκάσει τους ανθρώπους να βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες με κινητήρα ντίζελ. Επιπλέον, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επιχειρήσεις που μπορούν να επιφέρουν την αυτάρκεια στην περιοχή.

Σύριοι ράβουν ενδύματα σε έναν εργατικό συνεταιρισμό

Άμεση δημοκρατία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα καντόνια της Ροζάβα διέπονται από ένα συνδυασμό περιφερειακών και πολιτικών συμβουλίων. Τα περιφερειακά συμβούλια αποτελούνται από 300 μέλη καθώς και από δύο εκλεγμένους συμπροέδρους - έναν άνδρα και μία γυναίκα. Τα περιφερειακά συμβούλια αποφασίζουν και εκτελούν διοικητικά και οικονομικά καθήκοντα όπως η συλλογή απορριμμάτων, η διανομή γης και οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις.[25] Υπάρχουν πολιτικά συμβούλια για την προώθηση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων στην κοινότητα.

Δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η στενή σχέση με τη θρησκευτική ελευθερία και την προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων είναι η προστασία των εθνικών μειονοτήτων. Οι Κούρδοι έχουν τώρα το δικαίωμα να διδάσκουν ελεύθερα τη γλώσσα τους, όπως και οι Ασσύριοι. Για πρώτη φορά, έχει εισαχθεί ένα κουρδικό πρόγραμμα σπουδών στο δημόσιο σχολικό σύστημα.

Οι κάτοικοι είναι επίσης ελεύθεροι να εκφράσουν ελεύθερα την κουλτούρα τους. Έχουν σχηματιστεί κέντρα πολιτισμού και μουσικής, που φιλοξενούν μαθήματα χορού, μαθήματα μουσικής και χορωδιακή πρακτική.[26]

Σε ορισμένους τομείς, εκτός από την ποσόστωση των φύλων για τα συμβούλια, υπάρχει επίσης μια ποσόστωση εθνικών μειονοτήτων.[27]

Αποκατεστημένη δικαιοσύνη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης υπόκειται σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις, απομακρύνοντας από μια κυρωτική προσέγγιση υπό την κυβέρνηση Άσαντ σε μία που βασίζεται στις αρχές της αποκαταστατικής δικαιοσύνης. Οι επιτροπές συμφιλίωσης έχουν αντικαταστήσει το συριακό κυβερνητικό δικαστήριο σε διάφορες πόλεις.[28] Οι επιτροπές είναι αντιπροσωπευτικές της εθνοτικής πολυμορφίας στην αντίστοιχη περιοχή. Για παράδειγμα, η επιτροπή σε Tal Αμπιάντ έχει Άραβες, Κούρδους, Τουρκομάνους και Αρμένιοι.[29]

Δικαιώματα της γυναίκας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταπίεση των γυναικών υπό την συριακή κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάτω από την κυβέρνηση του Άσαντ, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ακραίες μορφές καταπίεσης, βίας και των διακρίσεων. Η σεξουαλική επίθεση και η ενδοοικογενειακή βία συμβαίνουν σε πολύ υψηλά ποσοστά, με ελάχιστη προστασία από το νόμο ή από τα δικαστήρια. Τα συντηρητικά κοινωνικά πρότυπα περιορίζουν το γυναικείο κίνημα και τη συμμετοχή στη δημόσια ζωή. Οι οικονομικές ευκαιρίες άρχισαν να βελτιώνονται σε κάποιο βαθμό, αν και από τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε η οικονομία έχει καταρρεύσει σε πολλές περιοχές.[30]

Το γυναικείο κέντρο της Girke Lege προσφέρει υπηρεσίες σε θύματα ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής κακοποίησης και άλλες μορφές βλάβης.

Γυναικολογία και η επανάσταση της Ροζάβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο φεμινισμός, και συγκεκριμένα η γυναικολογία (jineology, η επιστήμη των γυναικών), είναι κεντρικό στοιχείο της κοινωνικής επανάστασης που λαμβάνει χώρα στη Ροζάβα. Ένα μεγάλο μέρος της επανάστασης εστιάζεται στην αντιμετώπιση των ακραίων επιπέδων βίας που έχουν υποστεί οι γυναίκες στην περιοχή καθώς και στην αύξηση της ηγεσίας των γυναικών σε όλους τους πολιτικούς θεσμούς.

Όλοι οι μαχητές YPG και YPJ και ο Asayish μελετάνε την γυναικολογία ως μέρος της εκπαίδευσής τους και επίσης διδάσκονται σε κοινοτικά κέντρα.[31]

Γυναικεία σπίτια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε κάθε πόλη και χωριό υπό τον έλεγχο του YPG, ιδρύεται ένα γυναικείο σπίτι. Πρόκειται για κοινοτικά κέντρα που διευθύνονται από γυναίκες, παρέχοντας υπηρεσίες σε επιζώντες ενδοοικογενειακής βίας, σεξουαλικής επίθεσης και άλλες μορφές βλάβης. Αυτές οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν συμβουλευτική, οικογενειακή διαμεσολάβηση, νομική υποστήριξη και συντονισμό ασφαλών κατοικιών για γυναίκες και παιδιά.[32] Μαθήματα για την οικονομική ανεξαρτησία και τα προγράμματα κοινωνικής χειραφέτησης, επίσης, πραγματοποιήθηκε στα σπίτια των γυναικών.[33]

Απαγόρευση των παιδικών γάμων και των εγκλημάτων τιμής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταβάλλονται προσπάθειες για τη μείωση περιπτώσεις των γάμων ανήλικων, της πολυγαμίας και των εγκλημάτων τιμής, τόσο κοινωνικά όσο και μέσω της νομοθεσίας που απαγορεύει τις πρακτικές αυτές.[34]

Ηγεσία των γυναικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βασική συνιστώσα του μοντέλου άμεσης δημοκρατίας που τίθεται στη Ροζάβα είναι η συνειδητοποίηση. Κάθε σημαντική θέση σε πολιτικά και στρατιωτικά ιδρύματα διευθύνεται από άνδρα και γυναίκα. Αυτό διασφαλίζει την εξισορρόπηση των φύλων στην εξουσία και τη λήψη αποφάσεων, καθώς και ένα γενικό επίπεδο λογοδοσίας για τη θέση, καθώς απαιτεί από δύο άτομα να καταλήξουν σε συμφωνία σχετικά με τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Η ποσόστωση των φύλων 40% απαιτείται από όλα τα συμβούλια προκειμένου ψηφοφορία θα λάβει χώρα.[32]

Θρησκευτική ελευθερία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Χριστιανοί Ασσύριοι, οι Μουσουλμάνοι Κούρδοι και άλλοι συνεργάστηκαν τόσο για την καταπολέμηση των κυβερνητικών δυνάμεων και των ισλαμιστικών ομάδων, όσο και για τη διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων. Το δικαίωμα στη θρησκευτική έκφραση προστατεύεται επίσης στο σύνταγμα. Αυτό, καθώς και η ακραία εχθρότητα προς τις θρησκευτικές μειονότητες στις ελεγχόμενες από τον ισλαμισμό περιοχές, οδήγησε σε μεγάλη μετανάστευση θρησκευτικών μειονοτήτων στη Ροζάβα.[35]

Για πρώτη φορά στη συριακή ιστορία, ο πολιτικός γάμος επιτρέπεται και προωθείται. Πρόκειται για μια σημαντική κίνηση προς την αύξηση της ανοχής μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού θρησκευτικού υπόβαθρου.[36]

Σχέσεις και συγκρούσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν τέσσερις μεγάλες δυνάμεις που εμπλέκονται στην επανάσταση της Ροζάβα. Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού εργάζονται με την PYD και άλλα πολιτικά κόμματα για να καθιερώσουν την αυτοκυριαρχία στην Ροζάβα. Οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις εξακολουθούν να διατηρούν τον κανόνα σε ορισμένες περιοχές της Ροζάβα υπό την ηγεσία του καθεστώτος Άσαντ. Μια συλλογή των ισλαμικών δυνάμεων, η μεγαλύτερη είναι το Ισλαμικό κράτος που αγωνίζεται για να κυβερνήσει την περιοχή υπό το νόμο της Σαρία. Τέλος, υπάρχουν πολλές πολιτοφυλακές κάτω από το γενικό έμβλημα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, των οποίων οι προθέσεις και οι συμμαχίες διαφέρουν και μετατοπίζονται με την πάροδο του χρόνου. Προς το παρόν, οι περισσότεροι μαχητές της FSA συνεργάζονται με το YPG κατά των ισλαμικών δυνάμεων και της συριακής κυβέρνησης.

Ροζάβο-συριακές κυβερνητικές σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι σχέσεις μεταξύ της επίσημης συριακής κυβέρνησης του προέδρου Άσσαντ και των κουρδικών δυνάμεων της περιοχής παραμένουν δύσκολες και συγκεχυμένες. Στην αρχή του εμφυλίου πολέμου οι κουρδικές πολιτοφυλακές εναντιώθηκαν στην κυβέρνηση και συχνά συγκρούστηκαν με τον κυβερνητικό στρατό (γνωστός ως Συριακός Αραβικός Στρατός SAA) αν και έχουν αναφερθεί και κάποιες περιπτώσεις συνεργασίας κυρίως κατά εξτρεμιστών ισλαμιστών. Κατά την Τουρκική εισβολή το 2018 στην ελεγχόμενη από τις κουρδικές πολιτοφυλακές του YPG/YPJ πόλη του Αφρίν, ένοπλες πολιτοφυλακές του NDF (National Defence Forces) πιστές στον πρόεδρο Άσσαντ κινήθηκαν προς την περιοχή στο πλευρό των Κούρδων μαχητών[37]. Στα τέλη το 2018 και αφού η πόλη του Αφρίν είχε ήδη καταληφθεί από τον Τουρκικό στρατό και τους ισλαμιστές, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να επεκτείνει την τουρκική επιχείρηση ανατολικότερα με πρώτο στόχο την περιοχή της Μαντζίμπ την οποία ελέγχει η κουρδική πολιτοφυλακή του YPG [38]. Η ανακοίνωση αυτή ήρθε σε συνέχεια της δήλωσης του Αμερικανού προέδρου ότι σκοπεύει να αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις που σταθμεύουν στη περιοχή και αποτελούσαν μέχρι πρότινος σύμμαχο του SDF ο οποίος κατά το πλείστον ελέγχεται από τις κουρδικές πολιτοφυλακές του YPG/YPJ. Καθώς οι τουρκικές δυνάμεις και οι ισλαμιστές σύμμαχοι τους αύξησαν την στρατιωτική τους παρουσία στη περιοχή στα τέλη του 2018, Κουρδικές ομάδες και τοπικοί παράγοντες από τον κουρδικό πληθυσμό της περιοχής κάλεσαν την κυβέρνηση ττου προέδρου Άσσαντ και το στρατό να υπερασπιστεί την συριακή επικράτεια ενάντια στους ισλαμιστές και τους Τούρκους εισβολείς[39]. Ο γενικός αρχηγός του στρατού της Συρίας,σε δημόσια εμφάνισή του στη κρατική τηλεόραση ανακοίνωσε το Δεκέμβριο του 2018 ότι ο συριακός στρατός βρίσκεται ήδη στη πόλη Μαντζίμπ όπου έχει αναρτήσει τη συριακή σημαία. Η πληροφορία δεν έχει επιβεβαιωθεί και παραμένει αμφίβολο αν ο συριακός στρατός βρίσκεται στη περιοχή παρά κάποια βίντεο που κυκλοφόρησαν στο internet και δείχνουν σύριους κυβερνητικούς στρατιώτες στα περίχωρα της πόλης.

Καθώς η κατάσταση στην περιοχή παραμένει συγκεχυμένη, η πραγματικότητα είναι ότι οι σχέσεις των Κούρδων (κυρίως του YPG) με την κυβέρνηση μεταβάλλονται στο χρόνο και είναι δύσκολο να υπάρξει σαφής εικόνα καθώς η συνεχής αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων και τη πολιτική σκακιέρα αλλά και η πολυπλοκότητα της κατάστασης δεν επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα.

Εσωτερικές σχέσεις και συγκρούσεις στη Ροζάβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχέσεις YPG και FSA[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σχέση μεταξύ των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) και του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) ήταν μια απόπειρα συνεργασίας. Και οι δύο αντιτίθενται στη συριακή κυβέρνηση και το ΙΚΙΛ, ωστόσο έχουν σημειωθεί συγκρούσεις. Πρόσφατα, οι δύο δυνάμεις συνεργάζονται για να πολεμήσουν το ΙΚΙΛ με το όνομα Οργή του Ευφράτη.

Συριοκουρδική-ισλαμική σύγκρουση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύγκρουση Ροζάβα-Τουρκιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 122–148 in Ras al-Ayn [1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11], 30 in Aleppo [12] Αρχειοθετήθηκε 14 November 2012 στο Wayback Machine.
  2. «YPG release balance sheet of war for 2013». Firatnews. 23 December 2013. Ανακτήθηκε στις 23 December 2013. 
  3. «YPG releases balance-sheet of 2014: Nearly 5,000 ISIS members killed». BestaNûçe Bestanuce.com. Ανακτήθηκε στις 24 January 2015. 
  4. «More than 5500 ISIS militants killed in clashes with Syrian Kurds in 2015 - ARA News». ARA News. 
  5. http://ypgrojava.com/en/2016/01/01/balance-of-the-war-against-hostile-groups-in-rojava-northern-syria-year-2015/
  6. 6,0 6,1 6,2 Enzinna, Wes. «A Dream of Secular Utopia in ISIS' Backyard». NY Times. NY Times. Ανακτήθηκε στις 27 November 2015. 
  7. «CIA – The World Factbook». CIA. Ανακτήθηκε στις 16 February 2012. 
  8. 8,0 8,1 Gorgas, Jordi Tejel. «Les territoires de marge de la Syrie mandataire : le mouvement autonomiste de la Haute Jazîra, paradoxes et ambiguïtés d'une intégration « nationale » inachevée (1936-1939)». 
  9. «The Silenced Kurds». Human Rights Watch. Human Rights Watch. Ανακτήθηκε στις 28 November 2015. 
  10. «Minority Kurds struggle for recognition in Syrian revolt». The Daily Star Lebanon. 31 March 2012. http://www.dailystar.com.lb/News/Middle-East/2012/Mar-31/168622-minority-kurds-struggle-for-recognition-in-syrian-revolt.ashx#axzz21XpGFIlr. Ανακτήθηκε στις 27 July 2012. 
  11. Brandon, James (21 February 2007). «The PKK and Syria's Kurds». Terrorism Monitor (Washington, DC: The Jamestown Foundation) 5 (3). http://www.jamestown.org/programs/gta/single/?tx_ttnews%5Btt_news%5D=1014&tx_ttnews%5BbackPid%5D=182&no_cache=1. Ανακτήθηκε στις 1 February 2012. 
  12. Isseroff, Ami (24 March 2004). «Kurdish agony – the forgotten massacre of Qamishlo». MideastWeb. Ανακτήθηκε στις 16 February 2012. 
  13. Iddon, Paul. «A recap of the Syrian crisis to date». Digital Journal. http://www.digitaljournal.com/article/329590. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  14. «Jailed Kurds on Syria hunger strike: rights group». Agence France-Presse. 10 March 2011. http://www.ekurd.net/mismas/articles/misc2011/3/syriakurd291.htm. Ανακτήθηκε στις 30 July 2015. 
  15. Khatib, Lina. Lust, Ellen (1 May 2014). Taking to the Streets: The Transformation of Arab Activism. JHU Press, σελ. 161 of 368. ISBN 1421413132. https://books.google.com/books?id=6Sh8AwAAQBAJ&pg=PA161&lpg=PA161&dq=qamishlo+protest+march+12,+2011&source=bl&ots=ORYo-JXMXG&sig=LzKtnTEU16F4Hb9tYF6JB6uMiyo&hl=en&sa=X&ved=0CC0Q6AEwAmoVChMIseCWtNSExwIVSRWSCh2dqAAr#v=onepage&q=qamishlo%20protest%20march%2012%2C%202011&f=false. Ανακτήθηκε στις 31 July 2015. 
  16. «Many arrested in Syria after protests». Al Jazeera. 2 April 2011. http://english.aljazeera.net/news/middleeast/2011/04/20114211257594538.html. Ανακτήθηκε στις 18 December 2013. 
  17. «Guide to the Syrian rebels». BBC News. 13 December 2013. Ανακτήθηκε στις 30 March 2017. 
  18. Furuhashi, Yoshie (29 May 2011). «Syrian Kurdish Parties Boycott Syrian Opposition Conference in Antalya, Turkey». Monthly Review. Ανακτήθηκε στις 13 November 2011. 
  19. «Most Syrian Kurdish Parties Boycott Opposition Gathering». Rudaw. 29 August 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 September 2011. Ανακτήθηκε στις 13 November 2011. 
  20. «Syrian Kurds Try to Maintain Unity». Rudaw. 17 July 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 July 2012. https://web.archive.org/web/20120723012730/http://www.rudaw.net/english/news/syria/4964.html. Ανακτήθηκε στις 27 July 2012. 
  21. «Syria: Massive protests in Qamishli, Homs». CNTV. 19 May 2011. http://english.cntv.cn/program/newsupdate/20110519/103075.shtml. Ανακτήθηκε στις 27 July 2012. 
  22. «Syrian Kurdish Official: Now Kurds are in Charge of their Fate». Rudaw. 27 July 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 August 2012. https://web.archive.org/web/20120801020239/http://www.rudaw.net/english/news/syria/5010.html. Ανακτήθηκε στις 30 July 2012. 
  23. 23,0 23,1 «More Kurdish Cities Liberated As Syrian Army Withdraws from Area». Rudaw. 20 July 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 July 2012. https://web.archive.org/web/20120721142617/http://www.rudaw.net/english/kurds/4978.html. Ανακτήθηκε στις 27 July 2012. 
  24. «After quiet revolt, power struggle looms for Syria's Kurds». Mobile.reuters.com. Ανακτήθηκε στις 8 November 2013. 
  25. Tax, Meredith. «The Revolution in Rojava». Dissent Magazin. Ανακτήθηκε στις 3 September 2015. 
  26. «A Kurdish Spring in Syria». DW. Ανακτήθηκε στις 9 January 2016. 
  27. «Rojava: only chance for a just peace in the Middle East». March 2015. Ανακτήθηκε στις 3 September 2015. 
  28. «Reconciliation Committee Solves 1977 cases in Serekaniye». Ανακτήθηκε στις 19 December 2015. 
  29. «Reconciliation Committee replaces courts in Girê Spî». Ανακτήθηκε στις 19 December 2015. 
  30. «Syrian Arab Republic ftn5». Gender Index. Ανακτήθηκε στις 9 January 2016. 
  31. Argentieri, Benedetta. «These female Kurdish soldiers wear their femininity with pride». 
  32. 32,0 32,1 Owen, Margaret. «Gender and justice in an emerging nation: My impressions of Rojava, Syrian Kurdistan». Ανακτήθηκε στις 9 January 2016. 
  33. «Revolution in Rojava transformed the perception of women in the society». Ανακτήθηκε στις 9 January 2016. 
  34. «Syrian Kurds give women equal rights, snubbing jihadists». Yahoo News. Ανακτήθηκε στις 9 January 2016. 
  35. «Joint statement to the academic delegation at Rojava». 15 January 2015. Ανακτήθηκε στις 3 September 2015. 
  36. «Syria Kurds promote civil marriage». ARA News. Ανακτήθηκε στις 21 February 2016. 
  37. «Turkey shells Assad loyalists trying to cross into Syria's Afrin». Middle East Eye (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2019-01-02. 
  38. «Turkish military to move into Syria's Manbij, east of Euphrates - Erdogan». Ahval (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2019-01-02. 
  39. «Syrian army responds to YPG's call». ANF News (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2019-01-02.