Σεμεΐσκιε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ένα παρεκκλήσι των Παλαιών Πιστών στοΕθνογραφικό Μουσείο της Ουλάν-Ουντέ στην Μπουργιατία

Οι Σεμεΐσκιε είναι μια κοινότητα ορθόδοξων Παλαιών Πιστών, οι οποίοι ζουν στην περιοχή της Υπερβαϊκάλης στη Σιβηρία από τη βασιλεία της Αικατερίνης της Μεγάλης.[1] Οι ιερές τελετές και τελετουργίες των Παλαιών Πιστών ήταν σε αντίθεση με εκείνες που διεξήγαγε η επίσημη κρατική εκκλησία αφού, τον 16ο αιώνα, εισήγαγε τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις που είναι γνωστές με το όνομα Ράσκολ (σχίσμα). Εκείνοι που απέρριψαν τις μεταρρυθμίσεις έγιναν γνωστοί ως "Παλαιοί Πιστοί" και συνέχισαν να ασκούν την πίστη τους παρά την καταστολή. Οι Σεμεΐσκιε ήταν μια συγκεκριμένη ομάδα Παλαιών Πιστών, οι οποίοι κατέφυγαν στο Χόμελ της Λευκορωσία (τότε τμήμα της Πολωνίας).[1] Η Αικατερίνη η Μεγάλη, στη συνέχεια, τους εξόρισε από την Λευκορωσία και τους έστειλε στη Μπουργιατία, με το πρόσχημα ότι θα μπορούσαν να γίνουν αγρότες για τουςΚοζάκους φύλακες που υπερασπίζονταν τα σύνορα της αυτοκρατορίας. Οι απόγονοι των αρχικών Σεμεΐσκιε έχουν ζήσει στην περιοχή από τότε.

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Σεμεΐσκιε έχουν μακρά προφορική παράδοση, στην γλώσσα τους[2], καθώς και φωνητική μουσική. Οι Σεμεΐσκιε είναι γνωστοί για τη πολυφωνική τους παραφωνία[3] στην ιερή και κοσμική μουσική. Η θεματολογία των τραγουδιών ποικίλει ευρέως, από θρησκευτικά κείμενα μέχρι τραγούδια για θέματα της καθημερινής ζωής.[3] Ο πολιτιστικός χώρος και ο προφορικός πολιτισμός των Σεμεΐσκιε τοποθετήθηκε στον Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της Ουνέσκο, το 2001.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 http://www.rferl.org/content/article/1105178.html
  2. https://journals.ku.edu/index.php/folklorica/article/viewFile/3707/3550
  3. 3,0 3,1 Dorofeev, N.I. (1989). Russkie narodnye pesni Zabaikal’ia: semeiskii raspev. Moscow. 
  4. «Cultural space and oral culture of the Semeiskie». UNESCO. Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2012.