Σαρλ Ρενάρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σαρλ Ρενάρ
Charles Renard.jpg
Ο Σαρλ Ρενάρ το 1884
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Charles Renard (Γαλλικά)
Γέννηση 23  Νοεμβρίου 1847[1][2]
Damblain
Θάνατος 13  Απριλίου 1905
Παρίσι
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[3]
Σπουδές Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα μηχανικός
αεροπόρος[4]
αεροναύτης[5]
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
Βραβείο Πονσελέ (1907)
Το La France του 1884, το πρώτο πλήρως ελεγχόμενο αερόπλοιο
Πιστοποιητικό κατοχής μεριδίου της Société Francaise des Trains Renard SA, ημερομηνία έκδοσης 29 Ιανουαρίου 1907

Ο Σαρλ Ρενάρ (γαλλικά: Charles Renard‎, Νταμπλαίν, 23 Νοεμβρίου 1847Παρίσι, 13 Απριλίου 1905), ήταν Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός.

Αερόπλοια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870-1871 άρχισε να εργάζεται στον σχεδιασμό αερόπλοιων στο τμήμα αεροναυτικής του Γαλλικού Στρατού. Το 1884, μαζί με τον Αρτύρ Κ. Κρεμπς και τον αδελφό του Πωλ, κατασκεύασε το La France, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 9 Αυγούστου 1884 στο Σαλαί Μεντόν, κάνοντας μια κυκλική πτήση διάρκειας 23 λεπτών. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ιπτάμενη μηχανή πραγματοποίησε πτήση η οποία κατέληξε στο σημείο της απογείωσής της.[6] Το 1889 εκτέθηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού.

Προτιμώμενοι αριθμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εισήγαγε επίσης ένα πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενο σύστημα προτιμώμενων αριθμών γνωστό ως αριθμοί Ρενάρ το οποίο ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του και απέκτησε διεθνή αναγνώριση ISO 3. Βοήθησε τον Γαλλικό Στρατό να περιορίσει τον αριθμό των διαφορετικών σχοινιών αεροστάτων που διέθετε στα αποθέματά του από 425 στα 17.[7]

Οδικός Συρμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο συνταγματάρχης Ρενάρ εφηύρε τον Οδικό Συρμό Ρενάρ που αναπτύχθηκε αρχικά από την εταιρεία Darracq, που τον παρουσίασε το 1903 ενώ αναπτύχθηκε περαιτέρω στην Αγγλία από την Daimler. Η κύρια μονάδα κινητήρα που παράγει την ισχύ μεταδίδει την ενέργεια μέσω ενός συνεχούς άξονα που είναι ενωμένος μεταξύ των βαγονιών με έναν καθολικό σύνδεσμο με τους κινητήριους τροχούς κάθε βαγονιού. Κάθε ένα από αυτά, που έχει έξι τροχούς, είναι το κεντρικό ζεύγος και είναι επενδυμένο με σίδηρο, ώστε οι κραδασμοί από το οδόστρωμα να απορροφώνται από τα ελατήρια και τα ελαστικά στους άλλους τροχούς. Κάθε βαγόνι κατευθύνεται από αυτό που βρίσκεται μπροστά του μέσω μιας σειράς ράβδων και συνδέσμων και όταν ένα τρένο Renard παίρνει μια στροφή κάθε βαγόνι ακολουθεί ακριβώς την πορεία του προηγουμένου του.[8] Τροφοδοτούνταν από έναν κινητήρα 16,1 λίτρων Daimler.[9]

Ακαδημία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πιεσμένος από την άρνηση της γαλλικής κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει τα πειράματά του καθώς και την απόρριψη της αίτησης του να γίνει μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 1905.[10] Η Ακαδημία αναγνώρισε τα επιτεύγματά του με το βραβείο Prix Plumey το 1902[11] και το βραβείο Prix Poncelet που το απονεμήθηκε μετά το θάνατό του το 1907.[12]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) Léonore database. Υπουργείο Πολιτισμού. LH/2291/39. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 birth certificate. diffusion.ad88.ligeo-archives.com/ark:/50275/vta568fe6518fa08/daogrp/0/layout:linear/idsearch:RECH_f3fc64fbdec3d11264e65a2e86daee3c#id:669023795?gallery=true&brightness=100.00&contrast=100.00&center=1091.58949589451,-1809.9636989624348&zoom=7. Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.
  3. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb10607837f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  5. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  6. Hallion 2003, σελ. 87
  7. «Preferred Numbers». www.sizes.com. Ανακτήθηκε στις 26-02-2018.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  8. The Commercial Motor-vehicle And Boat Exhibition. The Times, Monday, 11-03-1907, σελ. 4, τχ. 38277
  9. Lord Montagu and David Burgess-Wise Daimler Century; Stephens 1995 (ISBN 1-85260-494-8)
  10. Hallion 2003, σελ. 88
  11. «Séance du 22 décembre». Le Moniteur scientifique du Doctor Quesneville: 139. February 1903. http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uc1.c2557120;view=1up;seq=147. 
  12. «Prizes Awarded by the Paris Academy of Sciences». Nature 77: 138–139. 12-12-1907. doi:10.1038/077138a0. https://books.google.com/books?id=C5lFAAAAYAAJ&pg=PA138. 
  • Hallion, Richard P., Taking Flight. New York: Oxford University Press, 2003 (ISBN 0-1951-6035-5)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]