Ραφαήλ Λέμκιν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ραφαέλ Λέμκιν
Photograph 6 (3698531453).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Rafał Lemkin (Πολωνικά)
Γέννηση 24  Ιουνίου 1900[1][2]
Bezwodne
Θάνατος 28  Αυγούστου 1959[1][2]
Νέα Υόρκη
Αιτία θανάτου έμφραγμα του μυοκαρδίου
Συνθήκες θανάτου φυσικά αίτια
Τόπος ταφής Mount Hebron Cemetery
Χώρα πολιτογράφησης Ρωσική Αυτοκρατορία
Πολωνία
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Αγγλικά[3]
Πολωνικά[3]
Σπουδές Νομική Σχολή Πανεπιστημίου της Λβιβ
Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα δικηγόρος
peace researcher
εισαγγελέας
Εργοδότης Πανεπιστήμιο Γέιλ
Πανεπιστήμιο Ντουκ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα εισαγγελέας
Βραβεύσεις Σταυρός του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Βραβείο των τεσσάρων ελευθεριών
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ραφαέλ Λέμκιν, πολωνικά: Rafał Lemkin‎ (24 Ιουνίου 1900 - 28 Αυγούστου 1959) ήταν Πολωνός νομικός, εβραϊκής καταγωγής

Ο όρος γενοκτονία αποτελεί ένα νέο όρο που δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου από τον πολωνοεβραίο Ραφαήλ Λέμκιν  (Raphael Lemkin) καθηγητή  του Πανεπιστημίου του Γέιλ για να περιγράψει το έγκλημα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του  πολέμου.  O όρος αναδείχθηκε και καθιερώθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αποτέλεσε ομόφωνη Σύμβαση ΟΗΕ του 1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» και από το 1951 τέθηκε σε ισχύ στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.

Ο Λέμκιν είχε αρχίσει να ασχολείται με εγκλήματα τύπου γενοκτονίας από τη δεκαετία του 1930, χωρίς να χρησιμοποιεί ακόμα αυτόν τον όρο. Η σφαγή περίπου 3.000 Ασσυρίων Χριστιανών από το Ιρακινό κράτος τον Αύγουστο του 1933, σε συνδυασμό με τις μνήμες των σφαγών Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων από τους Τούρκους μεταξύ 1914 και 1924, ώθησαν τον Λέμκιν να κάνει μια εκστρατεία για την ανάπτυξη διεθνούς δικαίου που θα βοηθούσε στην πρόληψη των γενοκτονιών. Αρχικά χαρακτήρισε αυτές τις πράξεις ως "πράξεις βαρβαρότητας" σε μια σχετική πρότασή του στο Νομικό Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών το 1933, η οποία δεν είχε επιτυχία. Αργότερα κατονόμασε την Οθωμανική Αυτοκρατορία για την πρακτική της απομάκρυνσης των παιδιών από τις οικογένειές τους με σκοπό την ανατροφή τους από άλλες πληθυσμιακές ομάδες διαφορετικής φυλής, εθνότητας, θρησκείας.[4] Είχε αρχίσει να επεξεργάζεται έναν νομικό ορισμό των σχετικών εγκλημάτων, από τις αρχές της δεκαετίας του 1940, ενώ ακόμα οι διώξεις κατά των Εβραίων δεν ήταν πολύ γνωστές στον Δυτικό κόσμο λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου. Ενώ στον ΟΗΕ γινόταν η συζήτηση για την επιλογή ενός αποδεκτού όρου, τον Αύγουστο του 1946 ο Λέμκιν έγραψε στην εφημερίδα New York Times:

Η Γενοκτονία δεν είναι καινούργιο φαινόμενο ούτε έχει αγνοηθεί εντελώς στο παρελθόν. [...] Οι σφαγές των Ελλήνων και των Αρμενίων από τους Τούρκους προκάλεσαν διπλωματική δράση χωρίς τιμωρία.[5]

Προκειμένου να πιέσει για την αναγνώριση του εγκλήματος της γενοκτονίας από τον ΟΗΕ, ο Λέμκιν αναφερόταν επίσης σε άλλες περιπτώσεις μαζικών κρατικών διώξεων, όπως αυτή των Εβραίων από την Τσαρική Ρωσία και των Αρμενίων και Χριστιανών των Βαλκανίων υπό τουρκική διοίκηση.[6]

Ο Λέμκιν είχε ξεκινήσει τη συγγραφή μιας Ιστορίας των γενοκτονιών, η οποία παρέμεινε ανολοκλήρωτη. Σε αυτή πραγματευόταν ως περιπτώσεις γενοκτονιών τους διωγμούς των Χριστιανών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, των Εβραίων της Ευρώπης κατά το Μεσαίωνα, την εξολόθρευση των ιθαγενών από αποίκους και, αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές συγκρούσεις, αφενός τη σφαγή της Χίου από τους Οθωμανούς και αφετέρου τις σφαγές Τούρκων από Έλληνες κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία.[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]