Πρόσωπο με πρόσωπο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πρόσωπο με πρόσωπο
Πρόσωπο με πρόσωπο (αφίσα).png
Κινηματογραφική αφίσα.
Σκηνοθεσία Ροβήρος Μανθούλης
Παραγωγή Ροβήρος Μανθούλης
Σενάριο Κώστας Μουρσελάς
Ροβήρος Μανθούλης
Πρωταγωνιστές Κώστας Μεσσάρης
Ελένη Σταυροπούλου
Θεανώ Ιωαννίδου
Μουσική Νίκος Μαμαγκάκης
Τραγούδι Ρίτα Χριστοπούλου
Μαριάνα Δημοτάκη
Φωτογραφία Σταμάτης Τρύπος
Μοντάζ Πάνος Παπακυριακόπουλος
Σκηνογραφία Γιάννης Μιγάδης
Εταιρεία παραγωγής Alter Ego Productions
Πρώτη προβολή Σεπτέμβριος 1966 (Ελλάδα)
Διάρκεια 84΄
Προέλευση Ελλάδα
Γλώσσα Ελληνική

Το Πρόσωπο με πρόσωπο είναι ελληνική δραματική ταινία του 1966, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Ροβήρου Μανθούλη. Η ταινάι πήρε μέρος σε ελληνικά και ξένα φεστιβάλ κινηματογράφου και απέσπασε βραβεία.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βρισκόμαστε στην πολυτάραχη εποχή του μεταπολέμου. Ο νεαρός Δημήτρης Εμμανουήλ, καθηγητής αγγλικής φιλολογίας από την Θεσσαλονίκη δεν έχει μέλλον, και σχεδιάζει να φύγει για την Αυστραλία. Οι διαδικασίες είναι όμως πολύ αυστηρές, και επειδή δεν έχει πατέρα, η βίζα του αργεί να εγκριθεί. Για να βγάλει το μεροκάματο δίνει μαθήματα αγγλικών, και έτσι προσλαμβάνεται κατά τύχη από έναν μεγαλοεπιχειρηματία, που ήρθε από την Αλεξάνδρεια.

Ο Δημήτρης πέφτει μέσα σε μια κοινωνία, που έχει τους δικούς της νόμους και ρυθμούς. Στο κέντρο της Αθήνας, στο ρετιρέ Λεωφόρος Κηφησίας 38, σε μια υπερπολυτελή πολυκατοικία του ανοίγεται ένας αστικός μικρόκοσμος της χλιδής, της υποκρισίας και του ψυχρού μάμωνα. Ο πατέρας θέλει να αρραβωνιάσει την κόρη του, τη Βαρβάρα σε έναν πλούσιο Εγγλέζο, και ο Δημήτρης πρέπει να της μάθει αγγλικά μέσα σε δεκαπέντε ημέρες.

Ο Δημήτρης προσπαθεί να αντεπεξέλθει, αλλά το σπίτι είναι ένα τρελοκομείο. Ο πατέρας ασχολείται μόνο με τις επιχειρήσεις του, ενώ οι εργάτες στους δρόμους διαδηλώνουν, ο νεαρός τεντιμπόης ρίχνεται στην υπηρέτρια, η μητέρα παίζει συνέχεια κουμκάν με τέσσερις φιλενάδες της, μια από αυτές και μια ξεπεσμένη αρχόντισσα από την Μόσχα που με την επανάσταση κατέφυγε στην Οδησσό, από εκεί στην Κωνσταντινούπολη για να καταλήξει στην Αθήνα, ενώ το προσωπικό ονειροπολεί ένα καλύτερο αύριο.

Τελικά αντί να της μάθει αγγλικά, ο Δημήτρης περιπλέκεται σε όλο και πιο περίεργες καταστάσεις, βγάζει βόλτα το σκύλο, βλέπει την παρέλαση από το μπαλκόνι, και τελικά ξεναγεί τον μέλλοντα γαμπρό στην Αθήνα. Οι συνεχείς αντιφάσεις, και το παράλογο της κατάστασης του προξενούν παραισθήσεις, ονειροπολεί τρυφερές σκηνές και ερωτικούς δεσμούς με την μητέρα και την κόρη, και ταλαντεύεται ανάμεσα στα αισθήματα ενοχής και αδιεξόδου, για να αποφασίσει τελικά να απελευθερωθεί και να τους δώσει όλους τα παπούτσια στο χέρι. Η ταινία τελειώνει με έναν μακρύ αφελή μονόλογο της Βαρβάρας που χωρίς να το ξέρει ακούγεται στο δρόμο μέσα από το θυροτηλέφωνο.

Διανομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βραβεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]