Πολιτιστικός Μαρξισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο όρος πολιτιστικός μαρξισμός στη σύγχρονη πολιτική αργκό αναφέρεται σε μια θεωρία συνωμοσίας κατά την οποία η Σχολή της Φραγκφούρτης είναι ο κύριος μοχλός ενός κινήματος που σκοπό έχει να ελέγξει και να καταστρέψει τη δυτική κοινωνία [1][2][3][4] Συγκεκριμένα, ο σκοπός της δημιουργίας της πολιτική φιλοσοφίας αυτής, είναι η καταστροφή των πυλώνων της δυτικής κοινωνίας, της φυλής, της εθνικότητας, της Χριστιανικής θρησκείας, του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και της παραδοσιακής οικογένειας, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν μια σύγχρονη και εξελιγμένη δικτατορία του προλεταριάτου. Σύμφωνα με τους στοχαστές αυτούς ο πολιτιστικός μαρξισμός εκφράζει την Παγκοσμιοποίηση, τις πληθυσμιακές μειονότητες,την Μετανάστευση, τον φεμινισμό, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την κατάργηση της Χριστιανικής θρησκείας, την ελεύθερη οικονομία κλπ.[5]

Ιστορία της Ορολογίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ακαδημαϊκή Χρήση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχικά ο όρος "πολιτισμικός Μαρξισμός" είχε μικρή ακαδημαϊκή χρήση, εντός του πεδίου των "πολιτισμικών σπουδών" όπου αναφερόταν στην κριτική της Σχολής της Φραγκφούρτης στην βιομηχανία πολιτισμού στην Δυτική κοινωνία, όπου η συγκεκριμένη βιομηχανία, ισχυρίζονταν, ήταν ικανή να αντικειμενικοποιήσει (μαρξιστικός όρος, όπου τα αντικείμενα λαμβάνουν υποκειμενική διάσταση και το αντίστροφο) τις ανθρώπινες ανάγκες, εμποδίζοντας τα άτομα να αναπτύξουν ανθρώπινες αξίες. [6][7][8][9] Ο βρεττανός θεωριτικός Richard Hoggart ανέπτυξε την θεωρία του "Βρεττανικού Πολιτισμικού Μαρξισμού" με αντίσταση στην μαζικοποίηση και απομάκρυνση στις τοπικές κουλτούρες, δηλαδή μιας τάσης εμπορευματικοποίησης η οποία πραγματοποιείτο με την χρήση χαμηλής ποιότητας εφημερίδων, διαφήμισης και της αμερικάνικης βιομηχανίας ταινιών (χολυγουντ).[10]

Αντιστροφή νοήματος από παλαιοσυντηρητικούς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος παρέμεινε σε αχρησία ή ελάχιστη ακαδημαϊκή χρήση μέχρι τα τέλη του 1990, όταν μια ομάδα παλαιοσυντηριτικών [paleoconservatives] ξεκίνησε πάλι την χρήση του, για να περιγράψει αυτό που βλέπανε ως "πολιτισμική Μάχη" κατά την οποία, οι ίδιοι θεωρητικοί που αναλύανε και έκαναν κριτική στην "μαζικοποίηση" και μαζικό έλεγχο μέσω της εμπορευματικοποίησης και των Μέσων Ενημέρωσης, στην πραγματικότητα ενορχήστρωναν την δική τους επίθεση στην Δυτική κοινωνία, χρησιμοποιόντας την "αντικουλτούρα", την "πολυπολιτισμικότητα", τις προοδευτικές πολιτικές και την πολιτική ορθότητα ως μέσα τους.[11] Αυτή η θεωρία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα σε έντονα θρησκευόμενους παλαιοσυντηρητικούς όπως τους William S. Lind, Pat Buchanan, και Paul Weyrich, ωστόσο είναι δημοφιλής ανάμεσα σε εθνικιστικές ομάδες και σε γκρουπ της εναλλακτικής δεξιάς (alt-right).[11][12][13]

Θεωρία του Πολιτιστικού Μαρξισμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

O Weyrich πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο "πολιτισμικός Μαρξισμός" το 1998, σε ενα συντηρητικό συνέδριο (στο Civitas Institute's Conservative Leadership Conference), και αργότερα επανέλαβε τον όρο στο ευρείας κυκλοφορίας κείμενο του "Γράμμα για τον Πολιτισμικό Πόλεμο".[14][15] Με παράκληση του Weyrich ο William S. Lind έγραψε ένα μικρό κείμενο για τον "πολιτισμικό Μαρξισμό " στο "The Free Congress Foundation;" στο οποίο υποστηρίζει πως η παρουσία ομοφυλοφίλων στην τηλεόραση είναι η απόδειξη ότι ο πολιτιστικός Μαρξισμός κυριαρχεί στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και επιπλέον ο Χέρμπερτ Μαρκούζε υποστήριζε "μια συμμαχία μαύρων φοιτητών, φεμινιστριών γυναικών και ομοφυλόφιλων" ως πρωτοστάτες μιας πολιτιστικής επανάστασης.[16][17] O Lind από τότε έχει εκδώσει την δική του εκδοχή της υποτιθέμενης καταστροφής από τον πολιτιστικό Μαρξισμό. [18][19] Τόσο ο Lind όσο και ο Weyrich, με τα γραπτά τους υποκινούν την αντεπίθεση σε ότι αποκαλούν "πολιτιστικό Μαρξισμό" με ένα "ζωντανό πολιτιστικό συντηρητισμό" ο οποίος θα περιέχει τάσεις από το παρελθόν, όπως επιστροφή στην εποχή των σιδηροδρόμων ως μέσο μαζικής μεταφοράς ή επιστροφή στην αγροτική κοινωνία.[19][20][21][22][23][24] Αργότερα, υποστηρίξανε την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από ένα νέο ρεύμα που να υποστηρίζει την επιστροφή στην παράδοση.[25][26][27]

Το 1999 ο Lind, υπήρξε επικεφαλής ενός μονόωρου προγράμματος με τίτλο "Πολιτική Ορθότητα: η Σχολή της Φρανγκφούρτης" Ορισμένο από το περιεχόμενο του έργου του Lind μεταφέρθηκε στο φιλμ του YouTube: "CULTURAL MARXISM: The Corruption of America".[28][29]

Κριτική στην Θεωρία του "Πολιτιστικού Μαρξισμού"[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο καθηγητής ιστορίας Martin Jay σχολιάζει το φαινόμενο του αρχικού "ντοκυμαντέρ":

"... δημιούργησε ένα μεγάλο αρθμό αντιτύπων ή εκδόσεων, τα οποία αναπαράχθηκαν σε μπόλικες ακροδεξιές ιστοσελίδες. Aυτά με την σειρά τους οδήγησαν σε περισσότερα βίντεο στο YouTube, όπου πρωταγωνιστούν μια σειρά από ψευδο-ειδικών, οι οποίοι επαναλαμβάνουν τα ίδια λογια: Ολα τα κακά της κοινωνίας, από τον φεμινισμό, την σεξουαλική απελευθέρωση, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, μέχρι και ο περιβαλλοντισμός, οφείλονται στην ύπουλη επιρροή των μελών του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών (δηλαδή της Σχολής της Φραγκφούρτης) που ήρθαν στην Αμερική τη δεκαετία του 1930..."

Ο Heidi Beirich, υποστηρίζει πως η συγκεκριμένη θεωρία συνομωσίας χρησιμοποιείται για να δαιμονοποιήσει τους εφιάλτες των συντηρητικών όπως ο Φεμινισμός, ο Ανθρωπισμός, ο Πολυπολιτισμός, η σεξουαλική εκπαίδευση, ο περιβαλλοντισμός και η μετανάστευση.[30] Σύμφωνα με τον Chip Berlet, ο οποίος ειδικεύεται στα ακροδεξιά κινήματα, η θεωρία του πολιτισμικού Μαρξισμού βρήκε έδαφος να ανθίσει στο κίνημα των ρεπουπλικάνων Tea Party movement του 2009.[31][32][33]

Οι οπαδοί της θεωρίας εκτιμούν πως η ύπαρξη του φεμινισμού, του αντι-λευκού ρατσισμού και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, εξαρτώνται απο την Σχολή της Φραγκφούρτης, αν και αυτές οι τάσεις προϋπήρχαν του 20ου αιώνα. Μια πιο μοντέρνα έκδοση της συγκεκριμένης θεωρίας συνομωσίας είναι η έκθεση του Michael Minnicino το1992 με τίτλο "ο νέος Μεσσαίωνας: η σχολή της Φραγκφούρτης και η πολιτική ορθότητα" ["New Dark Age: Frankfurt School and 'Political Correctness'"][34][35][36] Ο Minnicino, στο άρθρο του κατηγορεί την Σχολή πως προωθεί τον Μοντερνισμό στις τένχες ως μορφή πολιτιστικού πεσσιμισμού και η οποία καθόρισε το κίνημα αντικουλτούρας του 1960 (πχ Beattles).[35]

Πιο πρόσφατα, ο Νορβηγός τρομοκράτης Anders Behring Breivik χρησιμοποίησε τον όρο στο έργο του "2083: Η ευρωπαϊκη διακύρηξη Ανεξαρτησίας".[37][38][39] Φράσεις από το έργο του William S. Lind αναγνωρίστηκαν στο μανιφέστο του Breivik.[40][41]

Παράφραση εθνικιστικής (ναζιστικής) Όρολογίας του μεσοπολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο καθηγητής στην Οξφόρδη Matthew Feldman ανίχνευσε την ορολογία "Πολιτιστικός Μαρξισμός" στην εθνικιστική (ναζιστική) προπολεμική Γερμανία, όπου οι εθνικιστές χρησιμοποιούσαν με την ίδια έννοια την φράση "πολιτιστικός Μπολσεβικισμός".[42] Ο ίδιος ο William S. Lind επιβεβαίωσε πως ο όρος "πολιτιστικός Μαρξισμός δεν έχει τις ρίζες του την δεκαετία του 1960, αλλά πιο πρίν, στην εποχή του πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου[43]

Πηγές - Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Jay, Martin (24/11/2011). «Dialectic of Counter-Enlightenment: The Frankfurt School as Scapegoat of the Lunatic Fringe». Skidmore College. Skidmore College. https://web.archive.org/web/20111124045123/http://cms.skidmore.edu/salmagundi/backissues/168-169/martin-jay-frankfurt-school-as-scapegoat.cfm. Ανακτήθηκε στις 12/6/2017. 
  2. Jérôme, Jamin (2014). The Post-War Anglo-American Far Right: A Special Relationship of Hate. .: Palgrave Macmillan, σελ. 84-103. ISBN 978-1-137-39619-8. 
  3. Berkowitz, Bill (2003), "Reframing the Enemy: 'Cultural Marxism', a Conspiracy Theory with an Anti-Semitic Twist, Is Being Pushed by Much of the American Right." Intelligence Report. Southern Poverty Law Center, Summer. https://web.archive.org/web/20040207095318/http://www.splcenter.org/intel/intelreport/article.jsp?aid=53&printable=1
  4. Nigel Copsey,, John E. Richardson (2015). Cultures of Post-War British Fascism. New York: Taylor & Francis, σελ. 202. ISBN 1317539362. 
  5. Perry, Barbara (ed.); Beirich, Heidi (2009). Hate crimes [vol.5. Westport, Conn.: Praeger Publishers. p. 119. ISBN 978-0-275-99569-0. Retrieved 30 November 2015.]
  6. Schroyer, Trent (1975). The critique of domination: The origins and development of critical theory. Boston: Beacon Press. ISBN 0-8070-1523-7. 
  7. Horkheimer, Max. Jephcott, Theodor W. Adorno. Ed. by Gunzelin Schmid Noerr. Transl. by Edmund (2002). Dialectic of enlightenment philosophical fragments ([Nachdr.] έκδοση). Stanford, Calif.: Stanford Univ. Press, σελ. 94. ISBN 0-8047-3633-2. http://www.contrib.andrew.cmu.edu/~randall/Readings%20W2/Horkheimer_Max_Adorno_Theodor_W_Dialectic_of_Enlightenment_Philosophical_Fragments.pdf. 
  8. Smith, Philip; Alexander, Jeffrey C.. «The Strong Program in Cultural Sociology». ccs.yale.edu. Yale University. http://ccs.yale.edu/strong-program. Ανακτήθηκε στις 17 April 2016. 
  9. Blackford, Russell (August 2, 2015). «Cultural Marxism and our current culture wars: Part 2». The Conversation. http://theconversation.com/cultural-marxism-and-our-current-culture-wars-part-2-45562. 
  10. Hoggart, Richard (1957). The Uses of Literacy. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers, σελ. 260–268. https://books.google.com.au/books?hl=en&lr=&id=P3sywFksmrcC&oi=fnd&pg=PR11&dq=The+Uses+of+Literacy&ots=OURl01gCaf&sig=teZD0LaRkwm_zgu_EnpFp1QdJUc#v=snippet&q=hollywood&f=false. 
  11. 11,0 11,1 Weyrich, Paul. «Letter to Conservatives by Paul M. Weyrich». Conservative Think Tank: "The National Center for Public Policy Research". https://www.nationalcenter.org/Weyrich299.html. Ανακτήθηκε στις 30 November 2015. 
  12. Richardson, John E.. «‘Cultural-Marxism’ and the British National Party: a transnational discourse». Στο: Copsey, Nigel. Richardson, John E., επιμ. Cultures of Post-War British Fascism. https://books.google.com/books?id=HIwGCAAAQBAJ. 
  13. Wodak, ed. by Ruth. KhosraviNik, Majid. Mral, Brigitte (2012). Right wing populism in Europe: Politics and discourse (1st. publ. 2013. έκδοση). London: Bloomsbury Academic, σελ. 96, 97. ISBN 978-1-7809-3245-3. https://books.google.com.au/books?hl=en&lr=&id=Wrw8gC8vCnUC&oi=fnd&pg=PA89&dq=British+nationalism+white+supremacy+and+%22Cultural+marxism%22&ots=QhoHmBHA8Z&sig=4cs7ghMa6a4P9Xi7b6Puv4r038g#v=onepage&q=Cultural%20Marxism&f=false. Ανακτήθηκε στις 30 July 2015. 
  14. Moonves, Leslie. «Death Of The Moral Majority?». CBS news. The Associated Press. http://www.cbsnews.com/news/death-of-the-moral-majority/. Ανακτήθηκε στις 19 April 2016. 
  15. Koyzis, David T. (2003). Political visions and illusions: A survey and Christian critique of contemporary ideologies. Downers Grove, Ill.: InterVarsity Press, σελ. 82. ISBN 0-8308-2726-9. https://books.google.com.au/books?id=4elGv0rz-u4C&pg=PA82&lpg=PA82&dq=A+moral+minority?+An+open+letter+to+conservatives&source=bl&ots=50m6RBqNe_&sig=Ou4_j531xCy-zehxHaunbjw-114&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwj3jLeWz6jLAhXlLKYKHRrtAiIQ6AEIITAB#v=onepage&q=A%20moral%20minority%3F%20An%20open%20letter%20to%20conservatives&f=false. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  16. Lind, William S.. «What is Cultural Marxism?». Maryland Thursday Meeting. http://www.marylandthursdaymeeting.com/Archives/SpecialWebDocuments/Cultural.Marxism.htm. Ανακτήθηκε στις 9 April 2015. 
  17. Lind, William S.. «Political Correctness: A Short History of an Ideology». Discover The Networks. David Horowitz. http://www.discoverthenetworks.org/viewSubCategory.asp?id=1332. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  18. Lind, William S.. «Washington's Legitimacy Crisis». The American Conservative. http://www.theamericanconservative.com/washingtons-legitimacy-crisis/. Ανακτήθηκε στις May 4, 2015. 
  19. 19,0 19,1 Lind, William S.. Victoria: A Novel of 4th Generation Warefare. Castalia House. ISBN 978-952-7065-45-7. https://www.traditionalright.com/victoria/. Ανακτήθηκε στις 30 November 2015. 
  20. Lind, William S.; Weyrich, Paul M. (12 February 2007). «The Next Conservatism». The American Conservative. American Ideas Institute. http://www.theamericanconservative.com/articles/the-next-conservativism/. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  21. Lind, William S.. Weyrich, Paul M. (2009). The Next Conservatism (1 έκδοση). South Bend, Ind.: St. Augustine's Press. ISBN 978-1-58731-561-9. https://books.google.com.au/books?redir_esc=y&id=peobAQAAMAAJ&focus=searchwithinvolume&q=amish. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  22. O'Meara, Michael. «The Next Conservatism? a review». Counter Currents Publishing. Counter-Currents Publishing, Ltd. http://www.counter-currents.com/2010/12/the-next-conservatism/. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  23. Terry, Tommy (2012). The Quelled Conscience of Conservative Evangelicals in the Age of Inverted Totalitarianism, σελ. 9. ISBN 978-1-105-67534-8. https://books.google.com.au/books?id=-dyuAwAAQBAJ&pg=PA9&lpg=PA9&dq=Paul+Weyrich+1999+%22Letter+to+Conservatives%22&source=bl&ots=qCCG3jWgic&sig=DwpLWm5gRXNVH5RnIx8HrKT9BZU&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjQobWKyKjLAhXFg6YKHUDVAd0Q6AEIQzAJ#v=onepage&q=Paul%20Weyrich%201999%20%22Letter%20to%20Conservatives%22&f=false. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  24. Lind, William S.. «The Discarded Image». Various. http://www.military.com/NewContent/0,13190,Lind_012704,00.html. Ανακτήθηκε στις 5 March 2016. 
  25. The Integration of Theory and Practice: A Program for the New Traditionalist Movement Eric Heubeck. Originally published on the Free Congress Foundation website in 2001, available through the Internet Archive.
  26. Conquering by Stealth and Deception, How the Dominionists Are Succeeding in Their Quest for National Control and World Power Katherine Yurica. The Yurica Report. September 14, 2004.
  27. "The Rise of the Religious Right in the Republican Party", TheocracyWatch. December 2005.
  28. Jaeger, James. «CULTURAL MARXISM: The Corruption of America». Youtube. Google. https://www.youtube.com/watch?v=gIdBuK7_g3M?t=14m29s. Ανακτήθηκε στις 3 April 2016. 
  29. Cultural Marxism: The Corruption of America (2010)
  30. Perry, Barbara (ed.). Beirich, Heidi (2009). Hate crimes [vol.5]. Westport, Conn.: Praeger Publishers, σελ. 119. ISBN 978-0-275-99569-0. https://books.google.com.au/books?id=M7p6TDR1zwcC&pg=PA109&dq=Heidi+Beirich+Cultural+Marxism&hl=en&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=noires&f=false. Ανακτήθηκε στις 30 November 2015. 
  31. Berlet, Chip (July 2012). «Collectivists, Communists, Labor Bosses, and Treason: The Tea Parties as Right-Wing Populist Counter-Subversion Panic». Critical Sociology 38 (4): 565–587. doi:10.1177/0896920511434750. http://crs.sagepub.com/content/38/4/565.abstract. 
  32. Lind, William S.. «Who Stole Our Culture?». World Net Daily. http://www.wnd.com/2007/05/41737/. Ανακτήθηκε στις 8 November 2015. 
  33. Kimball, Linda. «Cultural Marxism». American Thinker. http://www.americanthinker.com/articles/2007/02/cultural_marxism.html. Ανακτήθηκε στις 11 March 2016. 
  34. Jay, Martin (2010), "Dialectic of Counter-Enlightenment: The Frankfurt School as Scapegoat of the Lunatic Fringe". Salmagundi (Fall 2010-Winter 2011, 168–169): 30–40. Quote:"On August 18, 2010, Fidel Castro contributed an article to the Cuban Communist Party paper Granma in which he endorsed the bizarre allegations of an obscure Lithuanian-born conspiracy theorist named Daniel Estulin in a 2005 book entitled The Secrets of the Bilderberg Club....what makes his embrace of Estulin's book especially risible is the subordinate argument—and this is the part that most concerns me here—that the inspiration for the subversion of domestic unrest came from Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, Herbert Marcuse, Leo Lowenthal and their colleagues at the Institute for Social search in the 1950's. Here we have clearly broken through the looking glass and entered a parallel universe in which normal rules of evidence and plausibility have been suspended. It is a mark of the silliness of these claims that they [were] even subjected to ridicule by Rush Limbaugh on his August 20, 2010 radio show.... Limbaugh, to be sure, ignored the other most blatant absurdity in Estulin's scheme, which was attributing to the Frankfurt School a position precisely opposite to what its members had always taken. That is, when they discussed the "culture industry" it was with the explicit criticism, ironically echoed here by Castro, that it functioned to reconcile people to their misery and dull the pain of their suffering..... But the opening salvo had, in fact, been fired a decade earlier in a lengthy essay by one Michael Minnicino called "New Dark Age: Frankfurt School and 'Political Correctness'," published in 1992 in the obscure journal Fidelio.[4] Its provenance is particularly telling: it was an organ of the Lyndon Larouche movement cum cult, one of the less savory curiosities of nightmare fringe politics....What began as a bizarre Lyndon Larouche coinage has become the common currency of a larger and larger public of addled enragés.....
  35. 35,0 35,1 "New Dark Age: Frankfurt School and 'Political Correctness'", Schiller Institute
  36. Jay (2010) notes that Daniel Estulin's book cites this essay and that the Free Congress Foundation's program was inspired by it.
  37. «'Breivik manifesto' details chilling attack preparation». BBC News. 24 July 2011. http://www.bbc.com/news/world-europe-14267007. Ανακτήθηκε στις 2 August 2015. 
  38. Trilling, Daniel (18 April 2012). «Who are Breivik’s fellow travellers?». New Statesman. http://www.newstatesman.com/politics/uk-politics/2012/04/who-are-breivik%E2%80%99s-fellow-travellers. Ανακτήθηκε στις 18 July 2015. 
  39. Buruma, Ian. «Breivik's Call to Arms». Qantara. German Federal Agency for Civic Education & Deutsche Welle. http://en.qantara.de/content/islamophobia-in-europe-breiviks-call-to-arms. Ανακτήθηκε στις 25 July 2015. 
  40. Shanafelt, Robert. Pino, Nathan W. (2014) (στα αγγλικά). Rethinking Serial Murder, Spree Killing, and Atrocities: Beyond the Usual Distinctions. Routledge. ISBN 978-1-317-56467-6. https://books.google.com.au/books?id=XDmLBQAAQBAJ&pg=PT10&lpg=PT10&dq=Rethinking+Serial+Murder,+Spree+Killing,+and+Atrocities:+Beyond+the+Usual+author&source=bl&ots=Oexd4yu0U7&sig=fGLopgpa7MsljFjUrNLy7uAyhdk&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjD3oXnk5rMAhUW5GMKHVIqBcEQ6AEIIjAB#v=snippet&q=Lind&f=false. 
  41. 2083 - ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΑΝΕΥΛΑΒΗ: ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ BERWICK ANDREW
  42. Matthew, Feldman. Griffin, Roger (editor) (2003). Fascism: Fascism and culture (1. publ. έκδοση). New York: Routledge, σελ. 343. ISBN 0-415-29018-X. https://books.google.com.au/books?id=MOH4yTFvBokC&pg=PA343&lpg=PA343&dq=Cultural+Marxism. Ανακτήθηκε στις 28 October 2015. 
  43. Lind, William S.. «The Origins of Political Correctness». Accuracy in Academia. Accuracy in Academia/Daniel J. Flynn. http://www.academia.org/the-origins-of-political-correctness/. Ανακτήθηκε στις 8 November 2015.