Καθεδρικός της Λισαβόνας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Καθεδρικός Ναός της Λισαβόνας
Lisboa May 2013-1.jpg
Είδος Καθολικός Καθεδρικός Ναός
Αρχιτεκτονική ρομανική αρχιτεκτονική, γοτθική αρχιτεκτονική και μπαρόκ αρχιτεκτονική
Γεωγραφικές Συντεταγμένες 38°42′35″N 9°7′59″W
Θρησκευτική υπαγωγή Πατριαρχείο της Λισαβόνας
Διοικητική υπαγωγή Λισαβόνα
Χώρα Πορτογαλία
Έναρξη κατασκευής 1150
Προστασία εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας (από 1907)
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος

Ο Καθεδρικός της Λισαβόνας (στα πορτογαλικά: Santa Maria Maior de Lisboa ή Sé de Lisboa) είναι η παλαιότερη εκκλησία της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Ανήκει στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Λισαβόνας.

Χτίστηκε το 1147. Από τότε μέχρι σήμερα πολλές φορές υπέστη μεγάλες ζημιές από σεισμούς και επανειλημμένα αναστυλώθηκε. Γι’ αυτό τον λόγο στον Καθεδρικό της Λισαβόνας υπάρχουν στοιχεία από διαφορετικές αρχιτεκτονικές τάσεις και ρυθμούς.

Το 1910 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας.

Ιστορία του ναού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1147, όταν ο χριστιανικός στρατός που αποτελούνταν από Πορτογάλους στρατιώτες και σταυροφόρους από χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με επικεφαλής τον βασιλιά Αλφόνσο Α΄ της Πορτογαλίας, ανακατέλαβε τη Λισαβόνα, από τους Μαυριτανούς και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τις πρώτες δεκαετίες του 13ου μ.Χ αιώνα. Ο ναός ήταν χτισμένος στον ύστερο ρωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό.

Η Λισαβόνα ήταν έδρα επισκόπου ήδη από τον 4ο μ.Χ αιώνα. Μετά την επανάκτηση της από τους Πορτογάλους επίσκοπος Λισαβόνας έγινε ο Άγγλος σταυροφόρος Gilbert of Hastings. Όταν ο ναός ολοκληρώθηκε μεταφέρθηκαν εκεί από τη νότια Πορτογαλία τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου της Σαραγόσα, που είναι ο προστάτης της Λισαβόνας. Στα τέλη του 13ου αιώνα κατασκευάστηκε από το Βασιλιά Διονύσιο της Πορτογαλίας το γοτθικό περιστύλιο του ναού και ο διάδοχός του, Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας μετέτρεψε το κύριο παρεκκλήσι σε βασιλικό πάνθεον για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το 1498 η βασίλισσα Eleanor of Viseu ίδρυσε την Αδερφότητα της Παράκλησης της Παναγίας του Ελέους (Irmandade de Invocação a Nossa Senhora da Misericórdia de Lisboa) σε ένα από τα παρεκκλήσια του ναού. Η αδελφότητα αυτή εξελίχτηκε στη Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της Καθολικής Εκκλησίας που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη τη χώρα και στις αποικίες της.

Ο σεισμός του 1755, που κατέστρεψε σχεδόν όλη τη Λισαβόνα, προκάλεσε πολύ μεγάλες καταστροφές και στον Καθεδρικό της πόλης. Το κύριο παρεκκλήσι με το βασιλικό πάνθεον καθώς και τα περισσότερα παρεκκλήσια και το περιστύλιο καταστράφηκαν από το σεισμό και τη φωτιά που επακολούθησε. Αργότερα ο ναός ξαναχτίστηκε εν μέρει και στις αρχές του 20ου αιώνα απέκτησε την σημερινή του μορφή μετά από μια εκ βάθρων ανακαίνιση.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Lisbon Cathedral της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).