Ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Οι ιδιωτικοποιήσεις στη Ρωσία περιγράφει τη σειρά μετασοβιετικών μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν σε ιδιωτικοποίηση μεγάλης κλίμακας των κρατικών περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας, ιδιαίτερα στον βιομηχανικό, ενεργειακό και χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπό τον Μπόρις Γιέλτσιν, ο οποίος ανέλαβε την προεδρία μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Η ιδιωτική ιδιοκτησία επιχειρήσεων και ακινήτων είχε παραμείνει ουσιαστικά παράνομη καθ΄ όλη τη σοβιετική εποχή, με τον σοβιετικό κομμουνισμό να διατηρεί τον εθνικό έλεγχο όλων των μέσων παραγωγής και του ανθρώπινου δυναμικού.[1] Υπό τη Σοβιετική Ένωση, ο αριθμός των κρατικών επιχειρήσεων υπολογιζόταν σε 45.000.[2]

Κατά τα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ χαλάρωσε τους περιορισμούς πάνω στην ιδιωτική ιδιοκτησία και εισήγαγε αρχικές μεταρρυθμίσεις καπιταλιστικού χαρακτήρα. Οι ιδιωτικοποιήσεις μετατόπισαν τη Ρωσία από τη σοβιετική προσχεδιασμένη οικονομία προς την καπιταλιστική οικονομία, όμως είχαν ως αποτέλεσμα τη δραματική άνοδο του επιπέδου της οικονομικής ανισότητας και την κατάρρευση του ΑΕΠ και της βιομηχανικής παραγωγής.[3]

Οι ιδιωτικοποιήσεις διευκόλυναν τη μεταφορά σημαντικού πλούτου σε μια σχετικά μικρή ομάδα επιχειρηματικών ολιγαρχών, ιδιαίτερα στελεχών του φυσικού αερίου και του πετρελαίου.[4] Αυτή η οικονομική μετάβαση χαρακτηρίστηκε ως «καταστρόικα» και ως «η πιο κατακλυσμική οικονομική κατάρρευση στην ιστορία εν καιρώ ειρήνης μιας βιομηχανικής χώρας».[5][6]

Μερικά «στρατηγικά» περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου μέρους της ρωσικής αμυντικής βιομηχανίας, δεν ιδιωτικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Η μαζική ιδιωτικοποίηση αυτής της εποχής παραμένει ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο ζήτημα στη ρωσική κοινωνία, με πολλούς Ρώσους να ζητούν αναθεώρηση ή αντιστροφή των μεταρρυθμίσεων.

Τον Δεκέμβριο του 2010 ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ διέταξε τις περιφερειακές κυβερνήσεις να αποφασίσουν σχετικά με την ιδιωτικοποίηση των μη βασικών περιουσιακών στοιχείων τους μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Ο Αρκάντι Ντρίκοβιτς, κορυφαίος οικονομικός βοηθός του Κρεμλίνου τότε, δήλωσε ότι τα περιφερειακά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να ανέλθουν σε αρκετά δισεκατομμύρια ρούβλια το 2011 και ότι οι αρχές πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην πώληση εταιρειών κοινής ωφέλειας, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, περιουσιακών στοιχείων κατασκευών και μεταφορών και των μέσων ενημέρωσης.[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Hoffman 2001, σελ. 185.
  2. Jeffrey Sachs (Μαΐου 1992). «Privatization in Russia: Some Lessons from Eastern Europe» (PDF). AEA Papers and Proceedings. 
  3. Holmstrom, Nancy; Richard Smith (February 2000). «The Necessity of Gangster Capitalism: Primitive Accumulation in Russia and China». Monthly Review (Monthly Review Foundation) 51 (09). http://monthlyreview.org/2000/02/01/the-necessity-of-gangster-capitalism. 
  4. Freeland 2000, σελ. 73.
  5. «A Way with Words - katastroika». Ανακτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2015. 
  6. Milne, Seumas (16 Αυγούστου 2001). «Catastroika has not only been a disaster for Russia». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2011. 
  7. http://en.rian.ru/business/20101207/161670761.html

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Eξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]