Ευστόργιος Α΄Μεδιολάνων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ευστόργιος Α΄
Sant Eustorgio di Milano.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση3ος αιώνας
Ελλάδα
Θάνατος18  Σεπτεμβρίου 350
Μιλάνο
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Eορτασμός αγίου18 Σεπτεμβρίου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακαθολικός ιερέας
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμααρχιεπίσκοπος
καθολικός επίσκοπος (344–350)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ευστόργιος (ιταλικά: Eustorgio) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, ελληνικής καταγωγής, τον 4ο αιώνα. Τιμάται ως άγιος στην καθολική εκκλησία, και εορτάζεται στο ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο στις 18 Σεπτεμβρίου[1].

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας αναφέρει ότι ο Ευστόργιος ήταν μεταξύ των επισκόπων της Ιταλίας που υποστήριξαν τις αποφάσεις τηςς Συνόδου της Νίκαιας ενάντια στην αίρεση των Αρειανών. Ο Αμβρόσιος του Μεδιολάνου, στο Sermo contra Auxentius, μιλά για τον Ευστόργιο ως επιφανή προκάτοχό του, όπως ο Διόνυσος και ο Μιροκλής, των οποίων θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό κληρονόμο, και τον ορίζει με τον τίτλο του «εξομολογητή».

Οι ιστορικές πηγές δεν μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε αν οι σύνοδοι των Μεδιολάνων του 345 και 347/348, όπου καταδικάστηκε ο Φωτεινός του Σιρμίου, έλαβαν χώρα την εποχή του Ευστόργιου ή του προκατόχου του Προτάσιου[2].

Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium [3], η επισκοπική θητεία του Ευστοργίου τοποθετείται μεταξύ εκείνων του Αγίου Προτάσου, που τεκμηριώνεται το 343/344, και του Αγίου Διονυσίου, που μαρτυρείται το 355. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 17 χρόνια θητείας, που ωστόσο είναι πολύ μεγάλη περίοδος, και λέει ότι θάφτηκε στις 18 Σεπτεμβρίου[4] στην εκκλησία στη σημερινή βασιλική του Αγίου Ευστοργίου. Η ημερομηνία της 18ης Σεπτεμβρίου ήταν ήδη γνωστή στο Γερώνιο μαρτυρολόγιο. Λόγω της αβεβαιότητας της ιστορικής περιόδου στην οποία έζησε, κάποια παραδοσιακή χρονολογία τοποθετεί την επισκοπή του μεταξύ αυτών του Μιροκλή και του Προτάσου, ορίζοντας τους ως χρόνια διακυβέρνησης την περίοδο μεταξύ 315 και 331[5].

Αγιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη αγιογραφία για την ζωή του χρονολογείται ίσως από τον 11ο αιώνα και υπάρχει σήμερα σε 20 διαφορετικά έγγραφα. Ο μύθος λέει ότι ο Ευστόργιος, ελληνικής καταγωγής, στάλθηκε στο Μιλάνο από τον αυτοκράτορα ως κυβερνήτης της πόλης. Με τον θάνατο του Προτάσκου, όπως θα συμβεί αργότερα για τον Άγιο Αμβρόσιο, ο Ευστόργιος επιλέχθηκε ομόφωνα ως νέος επίσκοπος της πόλης. Στη συνέχεια, ο εκλεκτός πήγε στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τους Μιλανέζους προύχοντες, για να κοινοποιήσει την επιλογή του στον αυτοκράτορα και να λάβει επιβεβαίωση, την οποία πέτυχε χωρίς δυσκολία. Με την ευκαιρία αυτή, ο αυτοκράτορας έδωσε στον Ευστόργιο μια μαρμάρινη κιβωτό με τα λείψανα των Μάγων, την οποία ο επίσκοπος μετέφερε στο Μιλάνο και την τοποθέτησε στη βασιλική που είχε χτίσει, τη σημερινή βασιλική του Αγίου Ευστοργίου[6].

Τα λείψανα των Μάγων τα πήρε από το Μιλάνο ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα και τα δώρισε στον Αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας Ράιναλντ του Ντάσελ το 1164. Σήμερα η άδεια σαρκοφάγος παραμένει στη βασιλική.

λατρεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς[7], η λατρεία προς τον Άγιο Ευστόργιο είναι πολύ αρχαία και χρονολογείται στον 5ο αιώνα, μαζί με αυτή προς τους αγίους επισκόπους Διονύσιο, Αμβρόσιο και Σιμπλικιανό.

Η λειτουργική του εορτή γίνεται στις 18 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με το Liber notitiae sanctorum Mediolani του 14ου αιώνα, υπήρχαν πέντε μιλανέζικες εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Ευστόργιο εκείνη την εποχή, η γιορτή του οποίου αναφέρεται στις 19 Σεπτεμβρίου[6].

Προκάτοχος
Προτάσιος
Επίσκοπος Μιλάνου Διάδοχος
Διονύσιος

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Dal sito Santi e Beati.
  2. Rimoldi, BS, X, 1216; V, 308.
  3. Catalogus Archiepiscoporum Mediolanensium Αρχειοθετήθηκε 2017-04-25 στο Wayback Machine., Monumenta Germaniae Historica, Scriptores, vol. VIII, Hannover 1848, p. 102.
  4. Depositus 14 kalendas octobris.
  5. Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series, p. 56. Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Leipzig 1931, p. 795.
  6. 6,0 6,1 Rimoldi, BS, V, 309.
  7. A. Paredi, I Prefazi ambrosiani, Milano 1937. C. Marcora, Il santorale ambrosiano, Milano 1953, p. 124.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]