Ερνστ Μάυ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ερνστ Μάυ
Lino Salini, Ernst May.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Ernst May (Γερμανικά)
Γέννηση 27  Ιουλίου 1886[1][2][3][4][5]
Φραγκφούρτη[6][7]
Θάνατος 11  Σεπτεμβρίου 1970[1][8][2][3][4][5]
Αμβούργο[9][7]
Τόπος ταφής Frankfurt Main Cemetery
Χώρα πολιτογράφησης Γερμανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Γερμανικά[10]
Σπουδές Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αρχιτέκτονας
Εργοδότης Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ερνστ Μάυ (Ernst May, 27 Ιουλίου 1886 - 11 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Επί δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) σχεδίασε την πρωτοποριακή επέκταση της Φρανκφούρτης, η οποία βοήθησε το κίνημα της μοντέρνας λειτουργικής αρχιτεκτονικής κατά την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στην Γερμανία.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ερνστ Μάυ γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη και ήταν γιος κατασκευαστή δερμάτων. Το 1908 μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου ξεκίνησε την τριτοβάθμια εκπαίδευσή του στην αρχιτεκτονική έχοντας καθηγητή τον Raymond Unwin, ενώ απορροφούσε μαθήματα αρχών του κινήματος των κηπουπόλεων. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1912 στο τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου δουλεύοντας με τους Φρίντριχ φον Τιρς (Friedrich Von Thiersch) και Τέοντορ Φίσερ {Theodor Fischer), τον συνιδρυτή του Deutscher Werkbund. Το 1914 εργάστηκε ως αρχιτέκτονας του στρατού. Το 1921 δημιούργησε και εξέδωσε το περιοδικό Schlesisches Heim, ενώ σε συνεργασία με άλλους έλαβε με επιτυχία μέρος στο διαγωνισμό για την επέκταση αγροτικής περιοχής κατοικίας στο Μπρεσλάου. Το 1925 επί του δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) ορίστηκε στη θέση του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου στην Φρανκφούρτη σχεδιάζοντας και οργανώνοντας την πρωτοποριακή επέκταση της Φρανκφούρτης, σύμφωνα με το λειτουργικό και ορθολογικό πνεύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής κατά τη δημοκρατία της Βαϊμάρης. Παράλληλα δημοσίευσε το περιοδικό Das Neue Frankfurt το οποίο περιλάμβανε άρθρα και δημοσιεύσεις για την Νέα Φρανκφούρτη. Το 1927 έλαβε μέρος στην έκθεση του Γερμανικού Werkbund στην Στουτγάρδη, την οποία οργάνωσε ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε. Το 1929 ήταν αυτός που συγκάλεσε το 2ο Διεθνές Συνέδριο Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (CIAM) στην Φρανκφούρτη το οποίο είχε ως τίτλο «την αναζήτηση των ελάχιστων διαστάσεων στην κατοικία» ερχόμενος σε ρήξη με τους Γάλλους φορμαλιστές. Το 1930 με την άνοδο του Ναζιστικού κόμματος ο Ερνστ Μάυ μαζί με άλλους 17 αρχιτέκτονες εγκαταλείπει την Γερμανία και μεταβαίνει στην Σοβιετική Ένωση. Εκεί παρουσιάζει προτάσεις και σχέδια για το Μαγκνιέτογκορσκ και για άλλες πόλεις. Το 1934 μεταναστεύει στην Αφρική μένοντας εκεί μέχρι το 1954 που επιστρέφει πίσω στη Γερμανία δουλεύοντας στο Αμβούργο. Το 1957 διδάσκει στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ και τελικά πεθαίνει στο Αμβούργο το 1970. Εις μνήμην του η μη κερδοσκοπική Εταιρία Ερνστ Μάυ (Ernst-May-Gesellschaft) επανέφερε μια μεζονέτα του 1926 στον οικισμό Ρέμερστατ (Römerstadt) στην κατάσταση που βρισκόταν το 1926, λειτουργεί ως μουσείο.

Η «Νέα Φρανκφούρτη»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο λεγόμενος "οικισμός zig-zag"
Το σχολείο Hallgarten

Κατά την δεκαετία του 1920 η Γερμανία βρισκόταν σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας και φτώχειας. Η ανάγκη για κοινωνικές κατοικίες ήταν μεγάλη και η λύση βρέθηκε στην βιομηχανοποίηση και τυποποίηση της κατοικίας. Κάθε διαμέρισμα διέθετε μια Κουζίνα της Φρανκφούρτης, μπάνιο και ηλεκτρισμό. Ένα χρόνο μετά την ανάθεσή του σαν επικεφαλής των τεχνικών υπηρεσιών ο Μάυ έθεσε ένα οικοδομικό πρόγραμμα, με Master Plan και σχεδιαστικές λεπτομέρειες που έκαναν δυνατές τις πρώτες παρεμβάσεις. Σε τρία χρόνια (1926-1928) 8000 κοινωνικές κατοικίες είχαν χτιστεί ενώ παράλληλα ένα δεύτερο πρόγραμμα σχεδίαζε την ανέγερση 16000 νέων κατοικιών τα επόμενα 3 χρόνια. Το πρόγραμμα προέβλεπε εκτός από ζώνες κατοικίας, ζώνες βιομηχανίας και ζώνες πρασίνου, πάρκα και δημόσιους χώρους, ακολουθώντας τις ίδιες αρχές με το πρότζεκτ για την επέκταση του Μπρεσλάου. Το αναπτυξιακό σχέδιο αφορούσε τον χωρισμό σε ζώνες ενός συνόλου βιομηχανιών κατά μήκος του ποταμού Μάιν, στα ανατολικά και τα δυτικά της παλιάς πόλης και διοικητικές, εμπορικές και χρήσεις κατοικίας στην περιφέρεια.

Το πρότζεκτ Νίντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρότζεκτ τις κοιλάδας Νίντα (Nidda), παρόλο που ένα τμήμα αυτού εφαρμόστηκε, αποτελεί την πιο απλή εφαρμογή των αρχών του Μάυ. Δημιούργησε ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο στη μέση τις κοιλάδας σύμφωνα με την εικόνα των μεγάλων πάρκων του Λονδίνου. Γύρω από το πάρκο τα χωρία που συνδέονταν με τους οικισμούς δημιούργησαν σχηματισμένο δακτύλιο ορισμένο από δευτερεύοντες ανοιχτούς χώρους. Οι κήποι και οι λωρίδες σχημάτιζαν ένα συνεχόμενο σύστημα ανεξάρτητο από το οδικό δίκτυο. Οι συνοικίες Römerstadt, Praunheim και Westhausen αποτελούν όριο του πάρκου στα βόρεια. Ο Ερνστ Μάυ για το συνολικό σχέδιο του πρότζεκτ συνεργάστηκε με τον H. Bohm και τον W.Bangert, τον C.H.Rudloff για την αρχιτεκτονική των κτηρίων, ενώ οι αρχιτέκτονες Blattner, Schaupp και Schuster ήταν υπεύθυνοι για τα σχολικά κτήρια.

Η συνοικία Römerstadt κτισμένη το 1928 χαρακτηρίζεται από εκφραστική λιτότητα και μορφολογική καθαρότητα. Το κέντρο του κτισμένου χώρου διαπερνά δρόμος με διπλή καμπυλότητα ο οποίος συγκεντρώνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες, εμπόριο σχολεία, κλπ. Το σχέδιο προέβλεπε 11.220 κατοικίες.

Η συνοικία Praunheim έγινε σε τρεις φάσεις, οι όποιες δείχνουν έντονα το πέρασμα από τον εξπρεσιονιστικό ρομαντισμό, στον άκρατο ορθολογισμό του Γερμανικού μοντέρνου κινήματος. Η τελευταία φάση του προγράμματος κατοικίας Praunheim είναι συνδεδεμένη με την εκβιομηχάνιση των διαδικασιών παραγωγής και την τυποποίηση των μορφών και των κατόψεων.

Το συγκρότημα κατοικιών Westhausen σχεδιασμένο το 1929-1931 περιλάμβανε 1.532 κατοικίες με επιφάνεια 45τ.μ η κάθε μια. το συγκρότημα χαρακτηρίζετε από αυστηρή τυποποίηση και στυγνές εν σειρά διατάξεις όπως επέβαλε η βιομηχανική παραγωγή.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Villa May, Φρανκφούρτη 1925
  • Villa Elsaesser, Φρανκφούρτη 1925-1926
  • Οικισμός Höhenblick, Φρανκφούρτη 1926-1927
  • Οικισμός Bruchfeldstraße (Zickzackhausen) "οικισμός zig-zag", Φρανκφούρτη 1926-1927
  • Οικισμός Riederwald, Φρανκφούρτη, 1926-1927
  • Οικισμός Praunheim, Φρανκφούρτη, 1926-1928
  • Οικισμός Römerstadt, Φρανκφούρτη, 1926-1928
  • Οικισμός Bornheimer Hang, Φρανκφούρτη, 1926-1930
  • Οικισμός Heimatsiedlung, Φρανκφούρτη, 1927-1934
  • Οικισμός Hellerhofsiedlung, Φρανκφούρτη, 1929-1932
  • Röderberg-Reformschule, Φρανκφούρτη, 1929-1930
  • Οικισμός Westhausen, Φρανκφούρτη, 1929-1931
  • Οικία Dornbusch, 1927-1931
  • Πολυκατοικίες στην Σοβιετική Ένωση
  • Σπίτι δείγμα για μια αφρικανική οικογένεια
  • Οικισμός St. Lorenz-Süd, Λίμπεκ, 1954-1957
  • Οικισμός Neu Altona, Αμβούργο, 1955-1960
  • Οικισμός Gartenstadt Vahr, Βρέμη, 1954-1957
  • Οικισμός Neue Vahr, Βρέμη, 1956-1961
  • Οικισμός Parkfeld, Βισμπάντεν, 1959-1970
  • Οικισμός Rahlstedt-Ost, Αμβούργο, 1960-1966
  • Οικισμός Klarenthal , Βισμπάντεν, 1960-1965
  • Οικισμός Kranichstein, Ντάρμσταντ, 1965-1970

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δημήτρης Ν. Καρύδης ¨Τα επτά βιβλία της πολεοδομίας¨ εκδόσεις Παπασωτηρίου 2008 ISBN 9607530780
  • Kenneth Frampton ¨Μοντέρνα Αρχιτεκτονική, ιστορία και κριτική¨ εκδόσεις ¨Θεμέλιο¨ 2009 ISBN 9603100714
  • Ernst May ¨Housing Policy of Frankfort on the main¨ 1929
  • Phileppe Panerai, Jean Castex, Jean Charles Depaule, Ivor Samuels ¨Urban Forms, the death and the life of the urban block¨ Architectural press 2004 ISBN 0750656077

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14645799m. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Ernst May». RKDartists. 226135.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w6pr7x5p. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 Ακαδημία τεχνών του Βερολίνου. 54760. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  7. 7,0 7,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  8. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
  9. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  10. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14645799m. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.