Εναγίσματα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Τα εναγίσματα ήταν σπονδές και θυσίες προς τιμή των νεκρών, που ουσιαστικά εντάσσονται στο ευρύτερο ελληνικό ταφικό έθος. Επάνω στον διακοσμημένο με κορδέλες και στεφάνια από σέλινο τάφο, οι συγγενείς του νεκρού χύνουν άνθη και μύρο, καθώς και την σπονδή «μελίκρατον», από μέλι, γάλα και κρασί, και καίνε στον βωμό αποξηραμένα άνθη ή στάχυα, σπάζοντας πήλινα αγγεία που αφήνονται επάνω στον τάφο.

Η πρώτη θυσία (η λεγόμενη «τρίτα») γίνεται την τρίτη ημέρα από την εκφορά και καύση / ταφή του νεκρού. Την ένατη ημέρα («ένατον») γίνονται οι επίσημες αποδόσεις των νεκρικών τιμών με κορύφωσή τους ένα νεκρικό δείπνο. Ίδιες ιεροπραξίες με εκείνες του «ενάτου» τελούνται και κατά την «τριακάδα» (δηλαδή κατά την τριακοστή ημέρα) και την «ετησία» (δηλαδή ένα ακριβώς έτος μετά από την ταφή).

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]