Εθνική Πολιτική Ένωσις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εθνική Πολιτική Ένωσις
Ε.Π.ΕΝ.
Symvolo epen.jpg
Ιδρυτής Γεώργιος Παπαδόπουλος
Ίδρυση 1984
Διάλυση 1996
Διάδοχος Ελληνικό Μέτωπο
Εθνικό Μέτωπο
Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα
Πτέρυγα νεολαίας Νεολαία ΕΠΕΝ
Ιδεολογία Πατριωτισμός
Εθνικισμός
Πολιτική θέση Ακροδεξιά
Επίσημα χρώματα μπλε
Πολιτικό σύστημα της Ελλάδας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Εθνική Πολιτική Ένωσις (πιό γνωστή ως ΕΠΕΝ) ήταν ένα ελληνικό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα που ιδεολογικά υπεράσπιζε το καθεστώς της χούντας των Συνταγματαρχών[1].

Ίδρυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ΕΠΕΝ ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1984 με ιδρυτή και "πνευματικό" ηγέτη τον έγκλειστο στις φυλακές Κορυδαλλού, Γεώργιο Παπαδόπουλο. Στις 4 Απριλίου 1984, ο Παπαδόπουλος παραιτήθηκε της αρχηγίας της Ε.Π.ΕΝ., διότι διαφώνησε με την συμμετοχή της στις επικείμενες ευρωεκλογές.

Συμμετοχή σε εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρωτοεμφανίστηκε στις Ευρωεκλογές του 1984 και λαμβάνοντας το 2,3% των ψήφων, της έδωσε μία από τις 24 έδρες που κατείχε η Ελλάδα με τον νόμιμα δηλωμένο ως αρχηγό της Χρύσανθο Δημητριάδη (1933-2008).

Η συνέχεια δεν υπήρξε ανάλογη. Το κόμμα δεν κατάφερε να εκπροσωπηθεί στο Ελληνικό κοινοβούλιο στις βουλευτικές εκλογές του 1985, του 1989, του 1990, και του 1996, καθώς και στο Ευρωκοινοβούλιο στις Ευρωεκλογές του 1989 και 1994.

Αν και τη δεκαετία του 1980 αυξήθηκε η υποστήριξη σε ακροδεξιά πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη, η ΕΠΕΝ απέτυχε να διατηρήσει το 2,29%, γεγονός που αποδίδεται και στην ανάληψη της αρχηγίας της από το δικτάτορα.[2]

Διάλυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την απόσυρση της υποστηρίξεως του μέχρι τότε ηγέτη της Γεωργίου Παπαδοπούλου και των υπολοίπων εγκλείστων Απριλιανών προς το κόμμα η ΕΠΕΝ μετονομάστηκε. Στις εθνικές εκλογές του 1990, υπό την ηγεσία πλέον του μέχρι τότε γραμματέα της Χρύσανθου Δημητριάδη, κατήλθε με την ονομασία "Εθνικό Κόμμα". Σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα εμφανιστεί ως "Εθνικό Κόμμα - ΕΠΕΝ".[3]

Αποτελέσματα εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποτελέσματα
Έτος Εκλογές Ψήφοι % Έδρες
1984
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
136.642
2,29%
1
1985
Βουλευτικές εκλογές
37.965
0,6%
0
Ιούνιος 1989
Βουλευτικές εκλογές
21.149
0,3%
0
1989
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
75.877
1,16%
0
1990
Βουλευτικές εκλογές
6.641
0,10%
0
1993
Βουλευτικές εκλογές
9.469
0,14%
0
1994
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
50.748
0,78%
0
1996
Βουλευτικές εκλογές
16.501
0,24%
0

Νεολαία ΕΠΕΝ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην οργανωτική του δομή, το κόμμα είχε ακόμα δημιουργήσει τη Νεολαία ΕΠΕΝ.

Στην ταυτότητα της οργάνωσης η Νεολαία ΕΠΕΝ δηλώσε πως είναι μία πατριωτική-εθνικιστική οργάνωση νεολαίας. Ιδρύθηκε το 1984 και πρόεδρος της νεολαίας διορίστηκε από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ο Νίκος Μιχαλολιάκος (σήμερα Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής) και μετά την παραίτησή του, ο Μάκης Βορίδης[4] (μετέπειτα ιδρυτής και πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου, αργότερα στέλεχος του ΛΑΟΣ και σήμερα της ΝΔ). Η νεολαία συρικνώθηκε σημαντικά το 1989 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Η νεολαία διαλύθηκε τελικώς με τη διάλυση της ΕΠΕΝ, το 1996.

Εξέλιξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν προπομπός του μετέπειτα εθνικιστικού κόμματος με το όνομα Ελληνικό Μέτωπο που ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1994 και ανέστειλε την πολιτική του δράση τον Μάιο του 2005. Το ιδρυτικό του Συνέδριο, όπου συμμετείχαν μέλη της Εθνικής Πολιτικής Ένωσης(Ε.Π.ΕΝ.) και του Ενιαίου Εθνικιστικού Κινήματος (ΕΝ.Ε.Κ.), καθόριζε ως επίσημη ιδεολογία του τον ελληνικό εθνικισμό. Πρόεδρος υπήρξε ο Μάκης Βορίδης (πρώην βουλετής του ΛΑ.Ο.Σ. και νυν της Ν.Δ.)

Στις 15 Μαΐου 2005, μετά από συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, το Ελληνικό Μέτωπο ανακοίνωσε την αναστολή της λειτουργίας του και κάλεσε, με σκεπτικό την ανάπτυξη "εθνικής αντιπολίτευσης για την εθνική επιβίωση", τα μέλη του να ενταχθούν στο ΛΑΟΣ. Την απόφαση αυτή τήρησαν τα περισσότερα στελέχη του κόμματος.

Το Σεπτέμβρη του 2012 πρώην στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. και της Ε.Π.ΕΝ. ίδρυσαν το Εθνικό Μέτωπο.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γιάννης Βούλγαρης, Η μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009, Πόλις, Αθήνα 2013, σ. 333.
  2. Bernd Jürgen Fischer, Balkan Strongmen, Purdue University Press, 2007, σελ. 423
  3. Γιώργος Κουκουράκης Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.) και ο χώρος της άκρας δεξιάς στο ελληνικό πολιτικό σύστημα
  4. Ελευθεροτυπία, «Το λίφτινγκ της ελληνικής ακροδεξιάς», 9 Ιουνίου 2002