Μετάβαση στο περιεχόμενο

Γκρέιτ Ινάγκουα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Συντεταγμένες: 21°4′37″N 73°17′13″W / 21.07694°N 73.28694°W / 21.07694; -73.28694

Γκρέιτ Ινάγκουα
Inagua
Γεωγραφία
ΤοποθεσίαΚαραϊβική
ΑρχιπέλαγοςΑρχιπέλαγος Λουκάγιαν
Έκταση1.544 km²
Υψόμετρο33 μ
Υψηλότερη κορυφήEast Hill
Χώρα
Κύριος ΟικισμόςΜάθιου Τάουν
Δημογραφικά
Πληθυσμός831[1] (απογραφής 2022)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Γκρέιτ Ινάγκουα (αγγλικά: Inagua‎‎) είναι νησί των Μπαχαμών και ανήκει στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν. Με έκταση 1.544 τ.χλμ. είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Μπαχαμών, μετά το Βόρειο Άντρος και έχει πληθυσμό 831 κατοίκους,[1] σύμφωνα με την απογραφή του 2022. Κύριος οικισμός του νησιού είναι η Μάθιου Τάουν.

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αρχικοί κάτοικοι του νησιού ήταν οι ιθαγενείς Λουκάγιαν, οι οποίοι έφτασαν στο νησί με κανό, κάποια στιγμή μεταξύ 500 και 800 μ.Χ., από την Ισπανιόλα ή/και την Κούβα.[2]

Το μεγαλύτερο νησί ονομαζόταν αρχικά Χενεάγκουα, το οποίο μπορεί να προέρχεται από μια ισπανική έκφραση που σημαίνει «εκεί βρίσκεται νερό».[3] Δύο ονόματα προφανώς Λουκάγιαν προέλευσης, το Ινάγκουα (που σημαίνει «Μικρό Ανατολικό Νησί») και το Μπανέκε (Baneque, που σημαίνει «Μεγάλο Νησί του Νερού»), χρησιμοποιήθηκαν από τους Ισπανούς για να αναφερθούν στο Γκρέιτ Ινάγκουα.[4][5][6]

Μεταξύ των ετών 1500 και 1825, πολλά καταγεγραμμένα πλοία γεμάτα θησαυρούς ναυάγησαν στους υφάλους του Ινάγκουα. Τα δύο πιο πολύτιμα ναυάγια που χάθηκαν στα ανοικτά του Ινάγκουα ήταν ισπανικά γαλιόνια γεμάτες θησαυρούς: το Santa Rosa το 1599 και το Infanta το 1788. Άλλα πλοία σημαντικής αξίας που ναυάγησαν εκεί περιλαμβάνουν το γαλλικό Le Count De Paix το 1713,[7] το βρετανικό HMS Lowestoffe το 1801,[8][9] και το βρετανικό HMS Statira το 1815.[10]

Ήδη από τη δεκαετία του 1600, στο νησί παραγόταν αλάτι και μεταφερόταν στις ισπανικές αποικίες,[11] και η εξόρυξή του συνεχίστηκε μέχρι το 1803.[11]

Το 1918, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι χαμηλότερες τιμές του αλατιού και ο ανταγωνισμός οδήγησαν τους μικρούς παραγωγούς στο Γκρέιτ Ινάγκουα εκτός λειτουργίας, και οι αλυκές εγκαταλείφθηκαν εκτός από περιστασιακή τοπική χρήση.[12]

Το 1935, οι αδελφοί Έρικσον από τη Μασαχουσέτη ίδρυσαν την West India Chemicals Ltd., αγοράζοντας τις εγκαταλελειμμένες αλυκές από τη βρετανική κυβέρνηση.[13] Έκαναν δοκιμαστικές γεωτρήσεις, έστησαν γραφεία και ξεκίνησαν την αποκατάσταση των κτιρίων, αλλά οι ντόπιοι[14] ένιωθαν απειλημένοι, φοβούμενοι αλλαγές στο status quo της περιοχής.[15] Τον Αύγουστο του 1937, ξέσπασε μια εξέγερση, ένας υπάλληλος σκοτώθηκε και οι Έρικσον αναγκάστηκαν να φύγουν.[16][17] Σύντομα επέστρεψαν και η ανάπτυξη συνεχίστηκε σε πλήρη κλίμακα.[18]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, η Morton Salt αγόρασε τις αλυκές του Γκρέιτ Ινάγκουα,[19] οι οποίες περιλαμβάνουν πάνω από 80 αλυκές,[20] και αποτελούν πλέον τη δεύτερη μεγαλύτερη τέτοια επιχείρηση στη Βόρεια Αμερική.[18] Η Morton είναι ο κύριος εργοδότης στο νησί.[21][22][23]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 «2022 Census of Population and Housing» (PDF). Bahamas National Statistical Institute (BNSI). Οκτώβριος 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2026.
  2. ↑ Keegan, William F. (1992). The people who discovered Columbus : the prehistory of the Bahamas. Jay I. Kislak Reference Collection. Gainesville: University Press of Florida. ISBN 0-8130-1137-X. OCLC 25317702.
  3. ↑ Saunders, Gail (1993). The Bahamas: A Family of Islands (second έκδοση). London: Macmillan. σελ. 180. ISBN 978-0-333-59212-0.
  4. ↑ Julian Granberry and Gary S. Vescelius. (2004) Languages of the Pre-Columbian Antilles. The University of Alabama Press. (ISBN 0-8173-5123-X) p. 83
  5. ↑ Ahrens, Wolfgang P. (2015). «Naming the Bahamas Islands: History and Folk Etymology» (στα αγγλικά). Onomastica Canadiana 94 (2): 101. ISSN 2816-7015. https://ojs.lib.uwo.ca/index.php/oc/article/view/14910.
  6. ↑ D. Gail Saunders, “The 1937 Riot In Inagua, The Bahamas,” Nieuwe West-Indische Gids / New West Indian Guide, Vol. 62, No. 3/4 (1988), pp. 129-145 at p. 13.1.
  7. ↑ Brooks, Baylus C. (2016). Quest for Blackbeard: The True Story of Edward Thache and His World. Lake City, Florida: Lulu. σελίδες 225–226. ISBN 978-1-365-32821-3. citing "America and West Indies: July 1716," Calendar of State Papers; "Journal, July 1716: Journal Book S," Journals of the Board of Trade and Plantations, Volme 3; March 1715 – October 1718 (1924), pp. 159–173
  8. ↑ Goodwin, Peter (2002). Nelson's Ships: A History of the Vessels in which he Served: 1771–1805. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books. σελ. 63. ISBN 978-0-8117-1007-7.
  9. ↑ Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. σελ. 205. ISBN 978-1-86176-281-8.
  10. ↑ The Statira Shoal, just southeast of Great Inagua, is named after it and is where the ship wrecked. Barnett, Edward· και άλλοι. (1887). «The Bahamas general description, population, exports and imports: Great Inagua». The West India Pilot, Volume II (Fourth έκδοση). London: HM Hydrographic Office. σελ. 486.
  11. 1 2 Pavlidis, Stephen J. (2002). On and off the beaten path: The central and southern Bahamas guide from south Florida to the Turks and Caicos (second έκδοση). Port Washington, Wisconsin: Seaworthy Publications. σελ. 300. ISBN 978-0-9639566-9-9.
  12. ↑ Erickson 1987, σελ. 25.
  13. ↑ Erickson 1987, σελ. 27
  14. ↑ Notably George and Willis Duvalier who were sentenced to hang as a result of the riot. «2 Brothers Doomed in Bahamas Slaying»Απαιτείται συνδρομή επί πληρωμή. The New York Times. 4 Νοεμβρίου 1937. σελ. 7.
  15. ↑ «Blames Gang in Inagua»Απαιτείται συνδρομή επί πληρωμή. The New York Times. 9 Σεπτεμβρίου 1937. σελ. 8.
  16. ↑ «One Slain, 15 exiled in Great Inagua Riot»Απαιτείται συνδρομή επί πληρωμή. The New York Times. 15 Αυγούστου 1937. σελ. 9.
  17. ↑ Erickson 1987, σελίδες 113–114
  18. 1 2 «Morton Salt Factory». The Bahamas Ministry of Tourism. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαρτίου 2016.
  19. ↑ Kurlansky, Mark (2003). «Chapter Twentysix: Big Salt Little Salt». Salt: A World History. London: Penquin. σελ. 350. ISBN 978-0-14-200161-5.
  20. ↑ Johnson, Patricia (2012). The Bahama Islands Some Facts You Should Know. Bloomington, Indiana: Xlibris. σελ. 25. ISBN 978-1-4797-0521-4.
  21. ↑ In 2008 Morton employed about 60% of the island's working population. «Workers at Bahamas' Morton Salt plant end strike». The San Diego Union-Tribune. Associated Press. 27 Αυγούστου 2008. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Φεβρουαρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2017.
  22. ↑ Scavella, Nico (20 Απριλίου 2016). «Morton Salt Signs Five-Year Deal With Workers». The Tribune. The Bahamas. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2016.
  23. ↑ Morton Salt’s Inagua facility damaged by Irma. Αρχειοθετήθηκε 2019-08-07 στο Wayback Machine. The Nassau Gardian. 11 September 2017. Retrieved 7 August 2019.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Γκρέιτ_Ινάγκουα&oldid=11559401"