Γεώργιος Κουβελάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γεώργιος Κουβελάκης
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γεώργιος Κουβελάκης (Ελληνικά)
Γέννηση 1936
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
δικαστής
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια επικρατείας της Ελλάδας)

Ο Γεώργιος Κουβελάκης (1936) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός, επίτιμος σύμβουλος Επικρατείας, που διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Δικαιοσύνης στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1936 στο Μαυρομμάτι Ιθώμης Μεσσηνίας, κοντά στην Αρχαία Μεσσήνη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Όταν παραιτήθηκε το 1993 για να τοποθετηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο 6ος κατά σειρά αρχαιότητας σύμβουλος Επικρατείας.[1]

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διώχθηκε ως μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Δημοκρατική Άμυνα και έζησε στο Παρίσι έως την μεταπολίτευση.

Διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (1993 - 1996) και υπουργός Δικαιοσύνης από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Φεβρουάριο του 1995.[1]

Θητεία στο υπουργείο Δικαιοσύνης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως υπουργός Δικαιοσύνης ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 2172/1993, με τον οποίο καταργήθηκε η θανατική ποινή στην Ελλάδα.[2]

Κυρίως γνωστός είναι για την ολομέτωπη, και επιτυχημένη, επίθεση που εξαπέλυσε στον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Κόκκινο, που ήταν και ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεπώς αποτελούσε «κόκκινο πανί» για την ελληνική Κεντροαριστερά: ο Κουβελάκης κατόρθωσε να περιορίσει δραστικά τις αρμοδιότητές του.[3]

Το 1994 ο Κουβελάκης εισηγήθηκε την ψήφιση νόμου που ανέθετε την επιθεώρηση των δικαστικών λειτουργών (εξαιρετικά κρίσιμο θέμα για την εσωτερική λειτουργία της Δικαιοσύνης) στον νεότερο από τους αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Βελή, που είχε οριστεί σε αυτή τη θέση από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και την αφαιρούσε από τον αρχαιότερο των αντιπροέδρων, Σωκράτη Σωκρατείδη, που το 1967, επί χούντας, είχε εισηγηθεί την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.[4]

Επίσης, με νόμο περιορίστηκαν δραστικά οι προαγωγές στον Άρειο Πάγο, για να μην τις αποφασίζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο στο οποίο προήδρευε ο Κόκκινος.[5]

Ο Κουβελάκης τελικά οδηγήθηκε σε παραίτηση από τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης τον Φεβρουάριο του 1995, όταν, σε σύγκρουσή του με τους συνδικαλιστές των σωφρονιστικών υπαλλήλων και τον πρόεδρό τους Αντώνη Αραβαντινό, ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Αντώνης Λιβάνης, πήρε το μέρος των συνδικαλιστών.[6] Η σύγκρουση προέκυψε από συναντήσεις με βαρυποινίτες και διευκολύνσεις σε αυτούς που πραγματοποιούσε ο Αραβαντινός για λογαριασμό του Λιβάνη και της ΕΥΠ, χωρίς την άδεια του υπουργείου Δικαιοσύνης.[7]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]