Αμμόλοφοι Σαρκίγια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Οι Αμμόλοφοι Σαρκίγια[1] (αραβικά: ٱلرِّمَال ٱلشَّرْقِيَّة, ρωμανικά: Ar-Rimāl Ash-Sharqiyyah), παλαιότερα γνωστοί ως «Αμμόλοφοι Γουαχίμπα» (رِمَال وَهِيْبَة ή رَمْلَة آل وَهِيْبَة) είναι μια περιοχή της ερήμου στο Ομάν.[2][3] Η αρχική ονομασία της περιοχής οφείλεται στη φυλή Μπάνι Γουαχίμπα (Bani Wahiba).[4] Η περιοχή χωρίζεται μεταξύ των κυβερνείων του Βορρά και του Νότου στην Ανατολική Περιοχή. Η περιοχή ορίζεται από ένα όριο 180 χιλιομέτρων από το βορρά προς το νότο και 80 χιλιομέτρων από τα ανατολικά προς τα δυτικά, με έκταση 12.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων.[5] Η έρημος έχει επιστημονικό ενδιαφέρον από την αποστολή του 1986 από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία τεκμηριώνοντας την ποικιλομορφία του εδάφους, της χλωρίδας και της πανίδας, σημειώνοντας 16.000 ασπόνδυλα, καθώς και 200 είδη άλλων άγριων ζώων, συμπεριλαμβανομένης της ορνιθοπανίδας.[6] Τεκμηρίωσαν επίσης 150 είδη ιθαγενούς χλωρίδας.

Γεωλογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δορυφορική εικόνα της NASA.

Η έρημος σχηματίστηκε κατά την τεταρτογενή περίοδο ως αποτέλεσμα των δυνάμεων του νοτιοδυτικού μουσώνα και του βόρειου σαμάλ ανέμου, που έρχονται από τα ανατολικά.[7] Με βάση τους τύπους θινών που βρέθηκαν στην περιοχή, χωρίζεται σε υψηλή, ή ανώτερη, Γουαχίμπα και χαμηλή Γουαχίμπα.[5][8] Η ανώτερη περιοχή περιέχει συστήματα κορυφογραμμής άμμου σε άξονα βορρά-νότου που πιστεύεται ότι σχηματίστηκε από μουσώνα. Οι αμμόλοφοι του βορρά, σχηματισμένοι σε κάποιο σημείο μετά τον τελευταίο περιφερειακό παγετώνα, έχουν μέγεθος έως 100 μέτρα σε ύψος,[9] με κορυφές που συσσωρεύονται στις περιοχές ακριβώς πέρα από τις ισχυρότερες ταχύτητες ανέμου, όπου η φθίνουσα ταχύτητα ανέμου τοποθέτησε την άμμο.[10] Τα βόρεια και δυτικά όρια της ερήμου οριοθετούνται από τα ποτάμια συστήματα Γουάντι Μπάθα και Γουάντι Άνταμ.[11] Κάτω από την επιφανειακή άμμο υπάρχει ένα παλαιότερο στρώμα από τσιμεντοποιημένη ανθρακική άμμο. Αλλούβιες αποθέσεις που πιστεύεται ότι προήλθαν από τη Γουάντι Μπάθα κατά την Παλαιολιθική περίοδο έχουν αποκαλυφθεί στην κεντρική έρημο 200 μέτρα κάτω από την ενδοθινική επιφάνεια.[12] Η διάβρωση από τον άνεμο πιστεύεται ότι συνέβαλε στην ύπαρξη μιας σχεδόν επίπεδης πεδιάδας στα νοτιοδυτικά.[13]

Κάτοικοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην περιοχή κατοικούν Βεδουίνοι, οι οποίοι συγκεντρώνονται στην Αλ Χουγιάουα, μια όαση κοντά στα σύνορα της ερήμου, μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου για να μαζέψουν χουρμάδες.[6] Οι φυλές που υπήρχαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια της αποστολής της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας περιελάμβαναν, κυρίως, τις Αλ Γουαχίμπα (Al Wahiba), από την οποία ονομάστηκε η περιοχή, Αλ Αμρ (Al-Amr), Αλ Μπούσλα (Al-BuIsa), Χικμάν (Hikman), Χισμ (Hishm) και Τζανάμπα (Janaba).[14]

Γκαλερί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Travel to Oman, Visit Muscat through Oman Travel Guide for Sultanate of Oman Adventure». Υπουργείο Τουρισμού, Σουλτανάτο του Ομάν. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2014. 
  2. «The Wahiba Sands». Rough Guides. Ανακτήθηκε στις 16 Αυγούστου 2014. 
  3. «Sharqiya (Wahiba) Sands, Oman - Travel Guide, Info & Bookings – Lonely Planet». Lonelyplanet.com. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2013. 
  4. Alsharan, 615.
  5. 5,0 5,1 Alsharan, 216.
  6. 6,0 6,1 Darke and Shields, 216.
  7. Alsharan, 215, 279, 280.
  8. Πις, Πάτρικ Π.; Γκρέγκορι Ντ. Μπίρλι; Βατς Π. Τσακεριάν; Νιλ Γ. Τίνταλντ (Σεπτέμβριος 1999). «Mineralogical characterization and transport pathways of dune sand using Landsat TM data, Wahiba Sand Sea, Sultanate of Oman». Geomorphology 29 (3-4): 235–249. doi:10.1016/S0169-555X(99)00029-X. https://archive.org/details/sim_geomorphology_1999-09_29_3-4/page/235. «The Wahiba Sand Sea has been previously divided into upper (north and higher in elevation) and lower (south and lower in elevation) portions, based on dune morphology.». 
  9. Alsharan, 119, 316.
  10. Cooke et al., 346.
  11. Alsharhan, xii.
  12. Alsharan, 282.
  13. Cooke et al., 305.
  14. Webster, Roger (1991). «Notes on the Dialect and Way of Life of the Āl Wahība Bedouin of Oman». Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London (Cambridge University Press) 54 (3): 473–485. doi:10.1017/S0041977X00000835. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]