Όγκειον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Το Όγκειον ήταν αρχαία πολίχνη της Αρκαδίας, κοντά στον ποταμό Λάδωνα.

Πήρε το όνομά της από τον πρώτο βασιλιά της τον Όγκιο γιο του Απόλλωνα. Ο Όγκιος ήταν γνωστός για τα περίφημα άλογα που εξέτρεφε στους στάβλους του. Ένα από αυτά ήταν ο Αρίων που γεννήθηκε από τη θεά Δήμητρα και τον θεό Ποσειδώνα.

Σύμφωνα με τον Παυσανία όταν κάποτε ο Ποσειδώνας καταδίωξε τη Δήμητρα για να ενωθεί μαζί της αυτή για να ξεφύγει μεταμορφώθηκε σε φοράδα και μπήκε στο κοπάδι του Όγκιου. Ο Ποσειδώνας όμως αντιλήφτηκε το τέχνασμα αυτό και με τη σειρά του μεταμορφώθηκε σε άλογο κατορθώνοντας τελικά να ενωθεί με τη θεά[1]. Από την ένωση των δύο θεών γεννήθηκε μια κόρη που το όνομά της ήταν γνωστό μόνο στους μυημένους στα Ελευσίνια μυστήρια και ένα άλογο ο Αρίωνας τον οποίο αργότερα ο Όγκιος έδωσε στον Ηρακλή που τότε πολεμούσε εναντίων των Ηλείων[2]. Στο Όγκειο υπήρχε ιερό της Δήμητρας Ερινύος και του Απόλλωνα Ογκαίου.

Την εποχή του Παυσανία το Όγκειον ήταν πλέον κώμη και ανήκε στην πόλη - κράτος της Θέλπουσας. Η ακριβής θέση της αρχαίας κώμης δεν έχει εντοπιστεί αλλά εικάζεται ότι βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού χωριού Καλλιάνι Αρκαδίας[3]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "...πλανωμένῃ γὰρ τῇ Δήμητρι, ἡνίκα τὴν παῖδα ἐζήτει, λέγουσιν ἕπεσθαί οἱ τὸν Ποσειδῶνα ἐπιθυμοῦντα αὐτῇ μιχθῆναι, καὶ τὴν μὲν ἐς ἵππον μεταβαλοῦσαν ὁμοῦ ταῖς ἵπποις νέμεσθαι ταῖς Ὀγκίου, Ποσειδῶν δὲ συνίησεν ἀπατώμενος καὶ συγγίνεται τῇ Δήμητρι ἄρσενι ἵππῳ καὶ αὐτὸς εἰκασθείς..." Παυσανίου, Αρκαδικά
  2. "...τὴν δὲ Δήμητρα τεκεῖν φασιν ἐκ τοῦ Ποσειδῶνος θυγατέρα, ἧς τὸ ὄνομα ἐς ἀτελέστους λέγειν οὐ νομίζουσι, καὶ ἵππον τὸν Ἀρείονα: ἐπὶ τούτῳ δὲ παρὰ σφίσιν Ἀρκάδων πρώτοις Ἵππιον Ποσειδῶνα ὀνομασθῆναι..." Παυσανίου, Αρκαδικά
  3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος - Λαρούς - Μπριτάννικα, τόμ. 46.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Dictionary of Greek and Roman Geography: Abacaenum-Hytanis, William Smith, Walton & Maberly, 1854, London, σελ. 482