Άννας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Άγαλμα του Άννα στην Μπράγκα

Ο Άννας ο Πρεσβύτερος, γιος του Σηθ, είναι πρόσωπο που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη.

Ο λεγάτος της Συρίας Κυρήνιος τον τοποθέτησε αρχιερέα των Ιουδαίων το 6 ή 7 μ.Χ. Ο Ρωμαίος επίτροπος Βαλέριος Γράτος τον απομάκρυνε από τη θέση αυτή το 15 μ.Χ. Εντούτοις, όντας άνθρωπος των ελιγμών, κατάφερε να διατηρήσει την επιρροή του στο Μεγάλο Εβραϊκό Συνέδριο. Οι πέντε γιοί του (Ελεάζαρ, Ιωνάθαν, Θεόφιλος, Ματθίας, Άννας ο νεότερος) έγιναν αρχιερείς, καθώς και ο σύζυγος της κόρης του Καϊάφας. Στην «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» (Βιβλίο 20, κεφάλαιο 9, στίχος 1) ο Ιώσηπος αναφέρει: «λεγόμενος ευτυχέστατος γενέσθαι· πέντε γαρ έσχε παίδας, και τούτους πάντας συνέβη αρχιερατεύσαι τω Θεώ, αυτός και πρότερον της τιμής επί πλείστον απολαύσας, όπερ ουδενί συνέβη των παρ' ημίν αρχιερέων». Από τον ευαγγελιστή Λουκά παρουσιάζεται στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφάλαιο 4, στίχος 6) και στο Κατά Λουκάν (κεφ. 3, στ. 2) να ασκεί την αρχιερατεία μαζί με τον γαμπρό του, τον Καϊάφα. Αυτό δεν μπορούσε να συμβαίνει διότι ασκούσε την αρχιερατεία μόνο ένας αρχιερέας, αλλά ο Λουκάς τον αναφέρει, διότι σε κάθε ζήτημα είχε τον πρώτο λόγο, οι δε γιοί του και ο γαμπρός του ακολουθούσαν πιστά τις συμβουλές του. Άλλωστε, στο Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο (κεφ. 18, στ. 13) διαβάζουμε ότι, όταν οι Ιουδαίοι συνέλαβαν τον Ιησού Χριστό, τον πήγαν καταρχήν στον Άννα, ενώ δεν ήταν αρχιερέας. Εκείνος και οι γιοί του ήταν πάμπλουτοι, αφού είχαν την αποκλειστική διαχείριση των εσόδων του Ναού. Με την πολιτική τους είχαν μετατρέψει τον Ναό σε σπήλαιο ληστών (Ματθαίος κεφ. 21, στ. 13). Στο Ταλμούδ (Pesach 57a) αναφέρεται μια κατάρα «επί την οικογένειαν του Άννα και τους συριγμούς της ως της εχίδνης».
Έζησε μέχρι τα 90 του χρόνια.


Αναφορές του ονόματος «Άννας»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιωάννης κεφάλαιο 18, στίχος 13
  • Ιωάννης κεφ. 18, στ. 24
  • Λουκάς κεφ. 3, στ. 2
  • Πράξεις των Αποστόλων κεφ. 4, στ. 6


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου τόμος 2, σελ. 841 (το λήμμα υπογράφει ο Βασίλειος Χ. Ιωαννίδης)