Σπάσιμο πιάτων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Το σπάσιμο πιάτων είναι θεαματικό ελληνικό λαογραφικό έθιμο. Συνηθίζεται κυρίως στα νυχτερινά κέντρα και είναι ακράδαντο δείγμα ελληνικού ξεφαντώματος και γλεντιού.

Εκτέλεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σπάσιμο πιάτων είναι αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής διασκέδασης. Τα πιάτα που προορίζονται για σπάσιμο δεν είναι της κουζίνας. Είναι κατασκευασμένα από γύψο, προκειμένου ν΄ αποφευχθούν τραυματισμοί, γιαυτό και είναι εύθραυστα και τα θρύμματα δεν κόβουν.

Όταν μερακλώνει ο θαμώνας παραγγέλνει μια ντουζίνα πιάτα, τα οποία το γκαρσόν πρέπει να φέρει και είτε να τα σπάσει στη πίστα μπροστά στη τραγουδίστρια, είτε να τα αφήσει στο τραπέζι του θαμώνα προκειμένου ο ίδιος να προβεί στην εκτέλεση, ρίχνοντάς τα στη πίστα είτε όλα μαζί, είτε ένα - ένα. Το σπάσιμο γίνεται δε με ιδιαίτερη τέχνη. Το γκαρσόν κρατάει στο δεξί ένα πιάτο, με το οποίο εν είδη πέλεκυ σφυρηλατεί τα υπόλοιπα που έχει στοιβαγμένα και τα κρατάει στο αριστερό. Ένα μετά το άλλο τα πιάτα θρυμματίζονται και πέφτουν στο πάτωμα, ενώ στο τέλος παραμένει αυτό που έχει στο δεξί, και το πετάει κάτω. Κατά τη διάρκεια της σκηνής το γκαρσόν είναι γονατιστό με το ένα πόδι.

Ιδιαίτερο εφέ γίνεται όταν τα πιάτα πριν το σπάσιμο στοιβάζονται στη σκηνή, δημιουργώντας δύο ή και περισσότερες στοίβες ψηλές, ενώ στην κορυφή τοποθετείται ένα ποτήρι με αλκοολούχο ποτό, και τα πιάτα όλα καταβρέχονται με οινόπνευμα. Το γκαρσόν κάνει τα πιάτα φλαμπέ, ενώ ο τραγουδιστής αρχίζει τη παράσταση. Στο πρώτο ρεφρέν, το γκαρσόν αρχίζει να σπάει τα πιάτα, ένα μετά το άλλο, ενώ η φωτιά αναζωπυρώνει και τελικά σβήνει.