Πυριφλεγέθων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία ο Πυριφλεγέθων (από το πυρ + φλεγέθω, δηλαδή αυτός που έχει πύρινες φλόγες) ή και Φλεγέθων, ήταν ένας από τους τρεις ή πέντε ποταμούς που διέρρεαν τον Κάτω Κόσμο, τον Άδη. Οι άλλοι 2 ή 4 ήταν ο Κωκυτός και ο Αχέρων, ή και οι Στυξ και Λήθη. Πιστευόταν ότι ο Πυριφλεγέθων έρρεε παράλληλα με τον Κωκυτό ή τη Στύγα και ότι χυνόταν με καταρράκτη στον Αχέροντα. Ο Πλάτων στον διάλογό του "Φαίδων" περιγράφει τον Φλεγέθοντα ως «ένα ρεύμα φωτιάς που στρέφεται γύρω από τη Γη και καταλήγει στα βάθη των Ταρτάρων». Οι ποταμοί του Άδη συμβόλιζαν τα δεινά και τις συμφορές που περνούσαν εκεί οι ψυχές των μητροκτόνων, των πατροκτόνων, των ληστών και γενικώς όλων των κακοποιών.

Λογοτεχνικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πυριφλεγέθων αναφέρεται στην Οδύσσεια (κ 513). Ο Δάντης στην Κόλαση περιγράφει τον Φλεγέθοντα ως ποταμό αίματος που «βράζει ψυχές», στον «έβδομο κύκλο», και φρουρούμενο από Κενταύρους. Εκεί τιμωρούνταν οι βίαιοι εγκληματίες και οι τύραννοι. Αναφορά στον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό κάνει ο Οδυσσέας Ελύτης στο ποίημά του: «Της Σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» (1953), το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή Τα ετεροθαλή (1974).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σ.660
  • Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901, σ. 789
  • Οδυσσέας Ελύτης: Τα ετεροθαλή, Εκδόσεις «ΙΚΑΡΟΣ», Αθήνα 1974