Πυλάδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία ο Πυλάδης ήταν πρώτος εξάδελφος και ο κυριότερος σύντροφος του Ορέστη.

Ο μύθος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πυλάδης ήταν μοναχογιός του Στροφίου, βασιλιά της Φωκίδας, και της Αναξίβιας, γνωστής και ως Αστυόχης ή Κυδραγόρας, η οποία ήταν κόρη του Ατρέα ή του Πλεισθένους, και επομένως αδελφή του Αγαμέμνονα και του Μενελάου. Ο Ορέστης, μετά τον φόνο του Αγαμέμνονα από τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα, ανατράφηκε μαζί με τον Πυλάδη στην αυλή του Στροφίου, παροτρύνθηκε δε απ' αυτόν να εκδικηθεί τον θάνατο του Αγαμέμνονα, με το επιχείρημα ότι ο φόνος της Κλυταιμνήστρας ήταν επιθυμία του θεού Απόλλωνα.

Συνόδευσε τον Ορέστη στην Ταυρίδα, προκειμένου να φέρουν πίσω στην Ελλάδα, την εξαδέλφη και αδελφή τους αντίστοιχα, την Ιφιγένεια. Συνελήφθη από τον βασιλιά της Ταυρίδας Θόαντα, και προσφέρθηκε οικειοθελώς να θυσιαστεί αντί του Ορέστη στην Ταυροπόλο Αρτέμιδα. Όταν επέστρεψε με την Ιφιγένεια και τον Ορέστη στην Ελλάδα, τον βοήθησε στον πόλεμο εναντίον των γιων του Ναυπλίου, που ήθελαν να εκδικηθούν τον θάνατο του Αίγισθου.

Όταν ο Ορέστης παντρεύτηκε την εξαδέλφη του και κόρη του Μενέλαου, Ερμιόνη, ο Πυλάδης πήρε ως σύζυγό του την άλλη αδελφή του Ορέστη, την Ηλέκτρα. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μέδοντα και τον Στρόφιο τον Νεότερο.

Ο μύθος της περίφημης φιλίας του Πυλάδη με τον Ορέστη, συναντάται καταρχήν στους «Νόστους», αναπτύχθηκε κυρίως από τους τραγικούς, ιδιαιτέρως δε τον Ευριπίδη. Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Ορέστης πήρε την εκδίκησή του μόνος, χωρίς τη βοήθεια του Πυλάδη. Ο Βυζάντιος Τιμόμαχος είχε ζωγραφίσει τον Ορέστη και τον Πυλάδη στην Ταυρίδα.

Απομίμηση αυτού του πίνακα, όπως φαίνεται, είναι μια τοιχογραφία στην Πομπηία, με τους δύο φίλους στα δεσμά μπροστά στον βωμό της Άρτεμης, ενώ απέναντί τους στέκεται ο βασιλιάς της Ταυρίδας Θόας και η Ιφιγένεια κατεβαίνει από το ναό για να τελέσει τη θυσία. Στην τοιχογραφία αυτή δίνεται έμφαση στο θάρρος του Πυλάδη, ενώ ο Ορέστης παρουσιάζεται καταβεβλημένος.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 20, σελ. 882