Πιερ Κορνέιγ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Πιέρ Κορνέιγ)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Πιέρ Κορνέιγ (Pierre Corneille, παλιά απόδοση του ονόματός του στα Ελληνικά «Πέτρος Κορνήλιος», 16061 Οκτωβρίου 1684) ήταν Γάλλος τραγικός ποιητής, ένας από τους τρεις μεγάλους (με τον Μολιέρο και τον Ρακίνα) Γάλλους δραματουργούς του 17ου αιώνα. Ονομάστηκε «ο ιδρυτής της γαλλικής τραγωδίας» και παρήγε έργα για περίπου σαράντα χρόνια.

Καταγόμενος από αστική οικογένεια δικαστών, σπούδασε νομικά κι έγινε δικηγόρος, ασχολήθηκε δε, όπως και πολλοί σύγχρονοι (κι όχι μόνο) συνάδελφοί του, με την λογοτεχνία. Έγραψε αρχικά κωμωδίες και κωμικοτραγωδίες (tragi-comédies), εκ των οποίων ο Σιντ, παρά τις εχθρικές κριτικές, υπήρξε ένας θρίαμβος. Απόγειο του ταλέντου του θεωρούνται οι ιστορικές του τραγωδίες (Οράτιος, Κίννας, Πολύευκτος, Ροδογύνη, Ηράκλειος, Νικομήδης). Το 1652, αποθαρρυμένος από τις κριτικές ενός έργου του, αφοσιώθηκε στην μετάφραση της Μίμησης του Χριστού του Θωμά εκ Κέμπης. Επανήλθε στο θέατρο το 1659 και έγραψε αρκετά έργα ακόμη. Το 1674 αποσύρθηκε οριστικά.

Έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Mélite (1629)
  • Clitandre (1630–31)
  • La Veuve (Η Χήρα, 1631)
  • La Galerie du Palais (1631–32)
  • La Suivante (1634)
  • La Place royale (1633–34)
  • Médée (1635)
  • L'Illusion comique (Η κωμική πλάνη, 1636)
  • Le Cid (Ο Σιντ, 1637) ― ελλην. μετάφρ. Κώστας Βάρναλης ("Θέατρο" [Νίτσου], τεύχος 12
  • Horace (Οράτιος, 1640)
  • Polyeucte (Πολύευκτος, 1642)
  • La Mort de Pompée (1643)
  • Cinna (Κίννας, 1643)
  • Le Menteur (Ο ψεύτης, 1643)
  • Rodogune (Ροδογύνη, 1644)
  • La Suite du Menteur (Η Συνέχεια του Ψεύτη, 1645)
  • Théodore (Θεοδώρα, 1645)
  • Héraclius (Ηράκλειος, 1647)
  • Don Sanche d'Aragon (Δον Σάντσος της Αραγώνος, 1650)
  • Andromède (1650)
  • Nicomède (1651)
  • Pertharite (1651)
  • L'Imitation de Jésus-Christ (Η Μίμηση του Χριστού, 1656)
  • Œdipe (1659)
  • Trois Discours sur le poème dramatique (Τρεις λόγοι για το δραματικό ποίημα, 1660)
  • Toison d'or (Το χρυσόμαλλο δέρας, 1660)
  • Sertorius (1662)
  • Othon (1664)
  • Agésilas (1666)
  • Attila (1667)
  • Tite et Bérénice (1670)
  • Psyché (με τον Μολιέρο και τον Φιλίπ Κινώ, 1671)
  • Pulchérie (1672)
  • Suréna (1674)