Ουίλιαμ Ράμσεϊ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Νομπελίστας Ουίλιαμ Ράμσεϊ

Ο Σερ Ουίλιαμ Ράμσεϊ (Sir William Ramsay) (1852-1916) ήταν σπουδαίος Βρετανός (Σκωτσέζος) χημικός στον οποίο, το 1904, απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Χημείας, "σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ανακάλυψη των αδρανών αερίων στοιχείων στον αέρα".

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ουίλιαμ Ράμσεϊ γεννήθηκε στη Γλασκώβη στις 2 Οκτωβρίου του 1852. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του φοίτησε στην Ακαδημία της γενέτειράς του και ακολούθως στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Συνεχίζοντας τις σπουδές του στη Γερμανία φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1871) όπου και τελικά ανέλαβε καθηγητής της Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ την περίοδο 1880-1887) και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (University College) 1887-1913 στην έδρα της οργανικής χημείας.

Αρχικά ασχολήθηκε με την έρευνα της φυσιολογικής δράσης των αλκαλοειδών, όπου και αποκάλυψε τη σχέση τους με την περιδίνη. Συνεργαζόμενος με τον Τζων Σηλντς επαλήθευσε τον νόμο του Έτβες αναφορικά με την σταθερότητα της μεταβολής της επιφανειακής ενέργειας των υγρών με την θερμοκρασία. Το 1852 ο, επίσης Βρετανός, φυσικός Λόρδος Τζων Ρέιλι κάνοντας μια διάλεξη ζήτησε από τους μαθητές του να εξηγήσουν γιατί το ατομικό βάρος του Αζώτου φέρεται μεγαλύτερο στην ατμόσφαιρα από εκείνο που εμφανίζει στις ενώσεις του. Έτσι ο Ράμσεϊ προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο κατέληξε στη σκέψη ότι το στοιχείο αυτό όταν απομονώνεται από την ατμόσφαιρα θα πρέπει να περιέχει διάφορες προσμίξεις. Ερευνώντας επί της ιδέας αυτής ο Ράμσεϊ και ο Ρέιλι ανακάλυψαν το 1894 ένα αδρανές χημικά αέριο στοιχείο που αργότερα εκ της ιδιότητάς του αυτής το ονόμασαν εκ της ελληνικής Αργόν που αποτελεί ουσιαστικά το 1% της ατμόσφαιρας. Το 1895, ακριβώς τον επόμενο χρόνο ο Ράμσεϊ πέτυχε την απομόνωση ενός νέου αερίου που προερχόταν από το ορυκτό κλεβεΐτης το οποίο ονόμασε ήλιο.

Το 1903 ο Ράμσεϊ πετυχαίνει νέα σημαντική ανακάλυψη όταν διαπίστωσε ότι το ήλιον παράγεται συνέχεια κατά την ραδιενεργό διάσπαση του ραδίου. Η ανακάλυψη αυτή ουσιαστικά αποκάλυψε τον μηχανισμό του φαινομένου της ραδιενέργειας.

Με τα δεδομένα μέχρι εκείνη την εποχή οι θέσεις των στοιχείων των Ηλίου και Αργού στον περιοδικό πίνακα φανέρωναν τρεις ακόμα ενδιάμεσες "κενές θέσεις" που θα έπρεπε να πληρωθούν με νέα αέρια. Στις επισταμένες έρευνες που ακολούθησε ο Ράμσεϊ συνεργαζόμενος με τον Μ. Τράιβερς κατάφεραν το 1898 να βρουν και να απομονώσουν τα νέα στοιχεία δίνοντας τις ονομασίες νέον κρυπτό και ξένο μετά από απόσταξη υγροποιημένου υπό πίεση αέρα. Το δε 1910 ο Ράμσεϊ κατάφερε ν' απομονώσει και το τελευταίο μέλος της ομάδας των αδρανών αερίων (που αργότερα χαρακτηρίστηκαν ευγενή), του ραδονίου κατά ραδιενεργή διάσπαση του ραδίου.

Τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Λαϊκή συστηματική χημεία. 1891, Γερμανική μετάφραση από τον G. Schmidt. 1893
  • Τα αέρια της ατμόσφαιρας, η ιστορία της ανακάλυψής τους. 1896
  • Σύγχρονη χημεία. 1900
  • Εισαγωγή στη μελέτη της φυσικής χημείας. 1904
  • Στοιχεία και ηλεκτρόνια. 1913

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britanica τομ. 51ος, σελ. 271-272.

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα