Οικία - Μουσείο Πούσκιν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Οικία-Μουσείο Πούσκιν: Η Αυλή με τον ανδριάντα του Πούσκιν.

Η Οικία - Μουσείο Πούσκιν βρίσκεται στην Προκυμαία του Καναλιού Μόικα (12, Moika Embankment) στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, κοντά στα Χειμερινά Ανάκτορα και το Μουσείο Ερμιτάζ, όπου ο Αλέξανδρος Πούσκιν (Alexander Pushkin, 1799 - 1837), ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας, έζησε με την οικογένειά του μέχρι το θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1837.

Η Οικία - Μουσείο Πούσκιν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το φθινόπωρο του 1836, ο Πούσκιν μετακόμισε σ' ένα διαμέρισμα της Αγίας Πετρούπολης, δίπλα στο κανάλι Μόικα, που ήταν το αρχοντικό της πριγκίπισσας Βολκόνσκαγια (Volkonskaya). Ο ποιητής με τη σύζυγό του Ναταλία και τα τέσσερα παιδιά τους, καθώς και της Ναταλίας τις δύο αδελφές, εγκαταστάθηκαν στον πρώτο όροφο του μεγάρου με έντεκα δωμάτια και ξεχωριστά οικήματα για το υπηρετικό προσωπικό.

Στα 1925, το σπίτι του Πούσκιν μετατράπηκε σε μουσείο, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Το διάσημο γραφείο του Πούσκιν, όπου ο ποιητής δεχόταν φίλους του συγγραφείς, ζωγράφους και προσωπικότητες της Αγίας Πετρούπολης, διατηρείται όπως ήταν μετά το θάνατό του και περιέχει την περίφημη βιβλιοθήκη του με 4.500 τόμους σε δεκατέσσερις Ευρωπαϊκές και Ανατολικές γλώσσες: εγκυκλοπαίδειες, βιβλία ιστορίας και γεωγραφίας, συλλογές λαϊκών τραγουδιών και λογοτεχνικά έργα Ευρωπαίων και Ρώσων συγγραφέων που θαύμαζε ο Πούσκιν, όπως οι Σαίξπηρ, Δάντης, Βολταίρος, Χάινε και Μπάυρον.

Οικία-Μουσείο Πούσκιν: Το Γραφείο του Πούσκιν

Πάνω στο τραπέζι του γραφείου του έχουν μείνει ανέπαφα μετά το θάνατό του χειρόγραφα με ατέλειωτα έργα του, άρθρα και σημειώσεις για το περιοδικό του "Ο Σύγχρονος" (Souremennik). Υπάρχουν ακόμη η πένα του ποιητή, ο φιλντισένιος χαρτοκόπτης του, οι σφραγίδες του, το επισκεπτήριό του, ένα μπρούτζινο κουδουνάκι με το οποίο καλούσε τον υπηρέτη του, η πολυποίκιλτη πίπα του και μια επιτραπέζια λάμπα. Στον απέναντι από το γραφείο του τοίχο κρέμεται ένα σπαθί ξιφασκίας σε ασημένια θήκη, δώρο στον Πούσκιν.

Από τα πιο αξιόλογα εκθέματα είναι επίσης η μηχανική πολυθρόνα του, τύπου "Voltaire", επενδυμένη με κόκκινο μαροκινό δέρμα, που είχε αγοράσει ο Πούσκιν το Μάιο του 1835, παραμονή των γενεθλίων του, καθώς και τρία πολυτελή μπαστούνια που χρησιμοποιούσε ο Πούσκιν, κατά τη συνήθεια των ευγενών της εποχής, στους περιπάτους του.

Στην αυλή της οικίας του Πούσκιν έχει στηθεί σε υψωμένο βάθρο ένας περίτεχνος μπρούτζινος ανδριάντας του ποιητή.

Μονομαχία και θάνατος του Πούσκιν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Πούσκιν ζούσε στο σπίτι του Μόικα με τη σύζυγό του Ναταλία Πούσκινα - Γκοντσάροβα (Natalya Pushkina-Goncharova, 1812 - 1863), περιβόητη Ρωσίδα καλλονή, που ο ποιητής την είχε γνωρίσει και την είχε ερωτευθεί σε ηλικία 16 χρονών. Ο γάμος τους έγινε στις 18 Φεβρουαρίου 1831 κι απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά.

Το Νοέμβριο του 1836, ο Πούσκιν ελάμβανε ανώνυμες υβριστικές επιστολές, στις οποίες τον αποκαλούσαν "ιστοριογράφο του Τάγματος των Κερατάδων". Ο ποιητής είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι η προέλευση των επιστολών αυτών είχε να κάνει με τις επίμονες ερωτοτροπίες του Ζωρζ ντ' Αντές (Georges d' Anthès, 1812 - 1895), ενός αξιωματικού του ιππικού γαλλικής καταγωγής.

Ο Πούσκιν, μη ανεχόμενος τα κουτσομπολιά, δεν είχε άλλη επιλογή παρά να καλέσει τον ντ' Αντές σε μονομαχία. Ο θετός όμως πατέρας του ντ' Αντές, πρεσβευτής της Ολλανδίας στην Αγία Πετρούπολη, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποτρέψει την επικείμενη μονομαχία μεταξύ των δύο ανδρών, παντρεύοντας μάλιστα τον ντ' Αντές με τη μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή της Ναταλίας, την Αικατερίνη Γκοντσάροβα (Yekaterina Goncharova). Ο γάμος έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1837. Δεν άργησε όμως να εκδηλωθεί και πάλι το ενδιαφέρον του ντ' Αντές για την όμορφη γυναίκα του ποιητή Ναταλία.

Τελικά, ο ντ' Αντές αποδέχτηκε την πρόσκληση του Πούσκιν για μονομαχία, παρά την επίσημη απαγόρευση που υπήρχε. Ο Πούσκιν συνάντησε στο "Λογοτεχνικό Καφέ" της Αγίας Πετρούπολης το φίλο του Konstantin Danzas (1801 - 1870), ταγματάρχη του ρωσικού στρατού, τον οποίο όρισε μάρτυρα στη μονομαχία του με τον ντ' Αντές.

Η μονομαχία έγινε το απόγευμα της 27ης Ιανουαρίου του 1837 στην τοποθεσία Chernaya Rechka, στα χιονισμένα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης, με δυνατό αέρα και θερμοκρασία δεκαπέντε βαθμούς υπό το μηδέν. Ο Πούσκιν τραυματίστηκε θανάσιμα στο κάτω μέρος της κοιλιάς και μεταφέρθηκε με άμαξα στο σπίτι του στην πρωτεύουσα. Πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στο σπουδαστήριο-γραφείο του, ανάμεσα σε αγαπημένα του πρόσωπα, θαυμαστές και φίλους. Άφησε την τελευταία του πνοή στο ανάκλιντρο του γραφείου του δύο ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 1837, ώρα 2:45, σε ηλικία 38 ετών.

Ο θάνατος του Πούσκιν, όπως είπε ο φίλος του ζωγράφος Karl Briullov, ήταν "μια ανεπανόρθωτη απώλεια για το ρωσικό πολιτισμό".

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Sergei Nekrasov, R. Iezuitova, N. Petrova, G. Sedova: "Alexander Pushkin: The Life and the Muse", ABRIS Publishers, Saint Petersburg, 1999.
  • Claudia Sugliano: "Saint Petersburg", White Star Publishers, Vercelli - Italy, 2002.
  • Μήτσος Αλεξανδρόπουλος: "Πέντε Ρώσοι Κλασικοί", ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Α.Ε., Αθήνα, 2006.