Ξινόβρυση Μαγνησίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 39°14′57″N 23°15′37″E / 39.24917°N 23.26028°E / 39.24917; 23.26028

Η Ξινόβρυση: Ένα γραφικό και ήσυχο χωριό κρυμμένο στις πλαγιές του ΝΑ Πηλίου (2007)

Η Ξινόβρυση είναι χωριό του Νομού Μαγνησίας χτισμένο στις πλαγιές του ΝΑ Πηλίου, σε απόσταση περίπου 50 χλμ. από τον Βόλο και σε υψόμετρο περίπου 250 μέτρα. Ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 213 κατοίκους (πραγματικός πληθυσμός, απογραφή 2011).

Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Μπιστινίκα ή Μπεστινίκα. Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος αποδίδει την ονομασία του χωριού στην σλαβική λέξη pestinik ή pecnik, που σημαίνει φούρνος. Άλλοι πάλι αποδίδουν την ονομασία του χωριού στην ελληνική λέξη στενό, μιας και η περιοχή όπου έχει χτιστεί το χωριό αποτελεί το στένωμα δυο ή τριών λοφοσειρών.

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν επισημανθεί πολλά ευρήματα από τα μεσαιωνικά χρόνια και στην περιοχή «Συριώτη», υπάρχουν ακόμη τα πενιχρά οικοδομικά λείψανα από μεσαιωνικό κάστρο. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, η Μπιστινίκα ήταν μαχαλάς (οικισμός) της Αργαλαστής. Στα μέσα του 19ου αι., στο χωριό υπήρχαν 65 με 80 σπίτια και σ' αυτό κατοικούσαν περί τα 325 άτομα, που ζούσαν από την καλλιέργεια ελαιών, αμπελιών, σύκων και άλλων οπωροφόρων. Ωστόσο, το χωριό δεν ήταν πλούσιο και δεν υπήρχε σ' αυτό σχολείο. Οι κάτοικοί του πάντως συμμετείχαν σ' όλες τις εξεγέρσεις των Πηλιορειτών κατά των Οθωμανών: το 1821, το 1823, το 1854 και το 1878. Λέγεται δε ότι κατά την εξέγερση του 1823, οι Τούρκοι πυρπόλησαν το χωριό.

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, η Μπιστινίκα έγινε οικισμός του Δήμου Σπαλάθρων ή Σπαλαύθρων, που είχε την έδρα του στην Αργαλαστή και ο οποίος — εκτός της Αργαλαστής και της Μπιστινίκας — περιελάμβανε το Μετόχι, την Μπιρ (Καλλιθέα) και την Σκι (Συκή).

Το 1914 η Μπιστινίκα έγινε αυτόνομη κοινότητα και απέκτησε και δημοτικό σχολείο. Λίγο αργότερα το όνομα του χωριού άλλαξε σε Ξινόβρυση. Η νέα ονομασία του χωριού προέρχεται από την ονομασία πηγής (φυσικής βρύσης) του χωριού απ' όπου ανέβλυζε υπόξινο νερό. (Συχνά το όνομα του χωριού αναγράφεται με δύο ύψιλον (δηλ. Ξυνοβρυση), αλλά αυτή η γραφή είναι ετυμολογικά λανθασμένη: ξινός + βρύση = Ξινόβρυση.) Σήμερα το ρέμα της Ξινόβρυσης, όπου κάποτε οι ντόπιοι ψάρευαν και χέλια, είναι σχεδόν κατεστραμμένο, θύμα ενός δρόμου που οδηγεί στις παραλίες του Αιγαίου.)

Κατά την Κατοχή και στα χρόνια του Εμφυλίου, η Ξινόβρυση γνώρισε δύσκολες ημέρες. Την εποχή εκείνη, αλλά και στα μεταπολεμικά χρόνια, πολλοί κάτοικοι την εγκατέλειψαν αναζητώντας καλύτερη τύχη στον Βόλο, σε άλλα αστικά κέντρα της Ελλάδας ή και στο εξωτερικό.

Η παραλία των Ποτιστικών της Ξινόβρυσης στο Αιγαίο. Στο μέσο φαίνεται ο μικρός σκόπελος Σκαμνί, ενώ στο βάθος διακρίνονται οι ορεινοί όγκοι της ΒΑ Σκιάθου
Η παραλία των Ποτιστικών της Ξινόβρυσης το καλοκαίρι, φωτογραφημένη από τα νότια

Στα χρόνια του 1970, η περιοχή άρχισε κάπως να αναζωογονείται, καθώς πολλοί τουρίστες ανακάλυπταν τις υπέροχες ακρογιαλιές της περιοχής με θέα το Αιγαίο πέλαγος και την Σκιάθο. Όμως, η εγκατάλειψη του χωριού συνεχίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας του1990 έκλεισε το δημοτικό σχολείο, εξαιτίας της έλλειψης παιδιών.

Στα τέλη Αυγούστου του 1995, η πανέμορφη περιοχή της Ξινόβρυσης, με τους ελαιώνες και τους πευκώνες, καταστράφηκε από πυρκαγιά. Με το «σχέδιο Καποδίστριας» (Ν. 2539/1997), η Ξινόβρυση έγινε από το 1998 δημοτικό διαμέρισμα του νέου Δήμου Αργαλαστής, ενώ με το «πρόγραμμα Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010), από το 2011 το χωριό έγινε μέρος του Δήμου Νοτίου Πηλίου. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού εξακολουθούν να ζουν από την γεωργία, ενώ ορισμένοι απ' αυτούς προσπαθούν να επιβιώσουν από τον τουρισμό.

Για τον επισκέπτη, πολύ ενδιαφέρον έχουν οι πανέμορφες παραλίες της Ξινόβρυσης, η Μουρτίτσα, τα Ποτιστικά, οι Κουρήτες και η Μελανή, που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 5 χλμ. από το χωριό και στις οποίες οδηγεί ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Τα Ποτιστικά αποτελούν μικρό οικισμό, όπου λειτουργεί και οργανωμένος χώρος κατασκήνωσης (κάμπινγκ). Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν μερικά καφεπαντοπωλεία, στα οποία ο επισκέπτης θα βρει εξαιρετικό και φθηνό φαγητό. Επάνω από την πλατεία του χωριού, βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική της Κοιμήσεως του Θεοτόκου, κτίσμα του 1778 σύμφωνα με την πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της εποχής εκείνης. Ο ναός ανακαινίστηκε πρόσφατα και λειτουργεί, ενώ για αρκετά χρόνια οι κάτοικοι του χωριού ήταν αναγκασμένοι να εκκλησιάζονται στο κοντινό εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]