Κένζο Τάνγκε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Κένζο Τάνγκε (丹下 健三 Tange Kenzo, 4 Σεπτεμβρίου 1913 - 22 Μαρτίου 2005) ήταν Ιάπωνας αρχιτέκτονας και έχει τιμηθεί με το Βραβείο αρχιτεκτονικής Pritzker το 1987. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα, συνδυάζοντας την Ιαπωνική παράδοση με μοντέρνα στοιχεία, έχοντας υλοποιήσει μεγάλα έργα σε 5 ηπείρους. Ο Τάνγκε ήταν επίσης ένας από τους εμπνευστές του Μεταβολιστικού κινήματος.

Επηρεασμένος σε νεαρή ηλικία από τον Ελβετό αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ, o Τάνγκε απέκτησε διεθνή φήμη το 1949 όταν κέρδισε το διαγωνισμό για το σχεδιασμό του Αναθηματικού Πάρκου Ειρήνης της Χιροσίμα. Ήταν μέλος του CIAM (Congres Internationaux d'Architecture Moderne - Διεθνές Συνέδριο Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) τη δεκαετία του '50.

Οι ακαδημαϊκές του σπουδές πάνω στην πολεοδομία τον έθεσαν στην κατάλληλη θέση να αντιμετωπίσει έργα επανακατασκευής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έργο του Τάνγκε έχει επηρεάσει μια γενιά αρχιτεκτόνων σε όλο τον κόσμο.

Πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε το 1913 στην Οσάκα της Ιαπωνίας αλλά μεγάλωσε στη μικρή πόλη Ιμάμπαρι, στο νησί Σικόκου. Το 1930 μετακομίζει στη Χιροσίμα για να κάνει λυκειακές σπουδές. Τότε πρωτοήλθε σε επαφή με το έργο του Le Corbusier και αποφάσισε να γίνει αρχιτέκτονας.

Καριέρα

Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο άρχισε να εργάζεται στο γραφείο του Κούνιο Μαεκάουα. Μετά τον πόλεμο επιστρέφει στο Πανεπιστήμιο ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Αποκτά ενδιαφέρον για τον πολεοδομικό σχεδιασμό και ξεκινά προσωπική έρευνα πάνω στις αρχαίες Ελληνικές και Ρωμαϊκές αγορές. Το 1942 κερδίζει τον πρώτο του διαγωνισμό αλλά το έργο του δεν υλοποιείται.

Το 1946 ο Τάνγκε γίνεται βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1963 προάγεται σε Καθηγητής του Τμήματος Σχεδιασμού και Μηχανικής Πολεοδομίας. Οι μαθητές του μεταξύ άλλων ήταν ο Κίσο Κουροκάουα, ο Αράτα Ισοζάκι και ο Φουμιχίκο Μάκι.

Τις δεκαετίες του '70 και '80 ο Τάνγκε πραγματοποίησε κτήρια σε πάνω από 20 χώρες. Συνέχισε να εργάζεται έως 5 χρόνια πριν από τον θάνατό του, το 2005. Αντιπαθούσε το μεταμοντέρνο κίνημα και το θεώρησε απλά ως μια μεταβατική φάση στην αρχιτεκτονική. Η κηδεία του έγινε σε ένα από τα κτήριά του, τον Καθεδρικό του Τόκιο.

Επιλεγμένα έργα

  1. 1955: Hiroshima Peace Memorial Museum, Hiroshima
  2. 1957: (Former) Tokyo Metropolitan Government Building, Yūrakuchō
  3. 1958: Kagawa Prefectural Government Building the east offices, Takamatsu, Kagawa
  4. 1960: Kurashiki City Hall, Kurashiki, Okayama
  5. 1964: Yoyogi National Gymnasium for the 1964 Summer Olympics, Tokyo
  6. 1964: St. Mary's Cathedral (Tokyo Cathedral) (Roman Catholic), Tokyo
  7. 1966: Master plan for rebuilding of Skopje, Macedonia, then part of Yugoslavia after the 1963 earthquake
  8. 1967: Towers of Fiera district (Regional administration of Emilia-Romagna), Bologna, Italy
  9. 1970: Site of Expo '70, Suita, Osaka
  10. 1970: Librino New Town Project, Catania, Italy
  11. 1977: Sogetsu Kaikan, Aoyama, Tokyo
  12. 1979: Hanae Mori Building, Aoyama, Tokyo
  13. 1982: Centro Direzionale, Naples
  14. 1982: Central Area New Federal Capital City of Nigeria, Nigeria
  15. 1986: Nanyang Technological University, Singapore
  16. 1986: OUB Centre, Singapore
  17. 1987: American Medical Association Headquarters Building, Chicago, Illinois, USA
  18. 1991: Tokyo Metropolitan Government Building, Shinjuku, Tokyo
  19. 1992: UOB Plaza, Singapore
  20. 1993: Phu My Hung Saigon South Master Plan, Ho Chi Minh City, Vietnam
  21. 1996: Fuji Television Building, Odaiba, Tokyo
  22. 1998: University of Bahrain, Sakhir, Bahrain
  23. 1998: WKC Centre For Health Development, Kobe, Hyōgo
  24. 2000: Kagawa Prefectural Government Building the main offices, Takamatsu, Kagawa
  25. 2000: Tokyo Dome Hotel
  26. 2003: The Linear – Private Apartments, Singapore
  27. 2005: Hwa Chong Institution Boarding School, Singapore

Πηγές

  1. Banham, Reyner (1978) [1975]. Age of the Masters: A Personal View of Modern Architecture (Revised ed.). London, United Kingdom: Architectural Press. ISBN 0-85139-395-0.
  2. Diefendorf, Jeffry M; Hein, Carola; Yorifusa, Ishida, eds. (2003). Rebuilding Urban Japan After 1945. Hampshire, United Kingdom: Palgrave MacMillan. ISBN 0-333-65962-7.
  3. Doordan, Dennis P (2002) [2001]. Twentieth Century Architecture. London, United Kingdom: Calmann & King. ISBN 0-8109-0605-8.
  4. Kultermann, Udo (1970). Kenzo Tange. London, United Kingdom: Pall Mall Press. ISBN 0-269-02686-X.
  5. Reynolds, Jonathan McKean (2001). Maekawa Kunio and the Emergence of Japanese Modernist Architecture. London, United Kingdom: University of California Press. ISBN 0-520-21495-1.