Ευγένιος της Σαβοΐας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Ευγένιος της Σαβοΐας (1663-1736) ήταν Αυστριακός στρατιωτικός των Αψβούργων.

Ευγένιος της Σαβοΐας

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ευγένιος της Σαβοΐας γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1663. Ήταν το τελευταίο αγόρι μαζί με άλλα τρία, του Ευγένιου Μαυρικίου και της Ολυμπίας Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρίνου. Όταν ο πατέρας του πέθανε νωρίς, η μητέρα του αδιάφορη για την ανατροφή του τον εμπιστεύτηκε στην πεθερά της Μαρία των Βουρβώνων. Τον εγκατέλειψε διωκόμενη για απόπειρα δηλητηρίασης.[1] Στα νεανικά του χρόνια έζησε ακόλαστη ζωή κάνοντας παρέα με ομοφιλόφιλους,γεγονός που του κόστησε την απόρριψή του από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας όταν θέλησε να καταταγεί σε ένα από τα βασιλικά συντάγματα[2].

Στις υπηρεσίες του Αυστριακού στρατού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατατάσσεται στο στρατό του εξαδέλφου του μαργράβου Λουδοβίκου της Βάδης. Στέλνεται στην Βιέννη όταν αυτή πολιορκείται από τους Τούρκους, στα 1683. Αν και ήταν άπειρος και είχε μικρό βαθμό ξεχώρισε έτσι ώστε να του χαρίσει ο Δούκας της Λωραίνης, κουνιάδος του αυτοκράτορα και ανώτατος διοικητής, ένα ζευγάρι χρυσά σπιρούνια, ενώ ο Λεοπόλδος τον διόρισε διοικητή ενός συντάγματος δραγώνων[3] Ακολούθσησε η συμμετοχή του και σε άλλα μετωπα κατά των Οθωμανών,όπως στο Νοϋχόυζελ και Γκραν. Ο Λεοπόλδος τον ονόμασε αρχιστράτηγο.[4] Στην πολιορκία της Βούδας μετά από εβδομήνταοκτώ ημέρες πολιορκίας, τραυματίστηκε δύο φορές. Σε εκστρατεία που οργανώθηκε εναντίον των Τούρκων συμμετέχει ενεργά αποσπώντας μάλιστα το λάβαρο των αντιπάλων, και γι' αυτό ανατμοίφθηκε από τον Λεοπόλδο ως στρατηγός. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί τόσο πολύ ώστε ο βασιλιάς της Ισπανίας του απένειμε το παράσημο του Χρυσόμαλου Δέρατος. Ο εξάδελφός του Βίκτωρ Αμεδαίος του έδωσε χρήματα για να προμηθευθεί τη χρυσή αλυσίδα από την οποία θα κρεμούσε το παράσημο ενώ του παραχώρησε εκ μέρους του Πάπα τα έσοδα δύο μονών του Πεδεμοντίου. Ακολούθησε η συμμετοχή του στην πολιρκία του Βελιγραδίου.[4]

από τον Jacob van Schuppen.

Οι πόλεμοι της ισπανικής διαδοχής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την άνοιξη του 1701, ήδη 30.000 Αυστριακοί είχαν συγκεντρωθεί στο Τιρόλο υπό την καθοδήγηση του Πρίγκηπα Ευγένιου της Σαβοΐας. Στις 9 Ιουλίου 1701, και χωρίς να έχει κηρυχθεί πόλεμος από καμία πλευρά, οι Αυστριακοί εισβάλλουν στο Δουκάτο του Μιλάνου και νικούν τους Γάλλους υπό τον Νικολά Κατινά στη Μάχη του Κάρπι, κοντά στη Μοντένα. Την 1η Σεπτεμβρίου αποκρούουν την αντεπίθεση του Δούκα του Βιλερουά, γεγονός που οδηγεί στον αποκλεισμό της Μάντοβα και στην κατάληψη της Μοντένα από τους Αυστριακούς. Οι Γάλλοι οχυρώθηκαν στην Κρεμόνα, όπου θα περίμεναν την επανέναρξη των εχθροπραξιών με το τέλος του χειμώνα. Αυτό δεν εμπόδισε τον Ευγένιο της Σαβοΐας να εξαπολύσει αιφνιδιαστική επίθεση τη νύχτα της 1ης Φεβρουαρίου 1702. Στη διάρκεια της μάχης, οι Αυστριακοί κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν τον Δούκα του Βιλερουά, αναγκάστηκαν όμως να οπισθοχωρήσουν λόγω σημαντικών απωλειών. Έτσι, οι Αυτριακοί συνέχισαν την πολιορκία της Μάντοβα την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1702, ενώ στις 13 Μαΐου οι σύμμαχοι κήρυξαν και επίσημα τον πόλεμο στην Γαλλία και την Ισπανία. Στις γαλλικές δυνάμεις της Ιταλίας, τον αιχμαλωτισμένο Δούκα του Βιλερούα αντικατέστησε ο Δούκας του Βαντόμ, ο οποίος αναμετρήθηκε με τον Ευγένιο της Σαβοΐας στη Μάχη του Λουτσάρα, στις 15 Αυγούστου. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν να καθηλωθούν οι δύο στρατοί μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, ημερομηνία κατά την οποία οι Γάλλοι αποστρατοπέδευσαν εξαιτίας του επερχόμενου χειμώνα.

Το 1703 διορίσθηκε πρόεδρος του Αυτοκρατορικού Πολεμικού Συμβουλίου που συντόνιζε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις: ανάμεσα στα μέτρα που έλαβε ήταν η ανάκληση χαριστικών προαγωγών, ενώ απένειμε προαγωγές όπου έκρινε πως άξιζαν. Καθόρισε πιο ελαφρά στρατιωτική εκπαίδευση για τους στρατιώτες. Επικύρωσε την υπεροχή του πολεμου κινήσεων έναντι του πολέμου θέσεων Όρισε τη χρησιμοποίηση ελαφρού ιππικού και ουσσάρων στις επελάσεις και στις ανιχνεύσεις. Έδωσε προτεραιότητα στο ιππικό έναντι των άλλων όπλων και προμήθευσε οχήματα για τη μεταφορά οχημάτων. Πηγαινοερχόταν ανάμεσα στη Βιέννη και σταδιάφορα πεδία των μαχών. Πρωταγωνίστησε στις νίκες στα πεδια των μαχών του Blenheim, Οντενάρντ και Μαλπλακέ[5] .

Το τέλος του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την τελευταία αποτυχημένη του εκστρατεία επέστρεψε στη Βιέννη απγοητευμένος, εξασθενημένος. Πέθανε στις 20 προς 21 Απριλίου 1736 σε ηλικία 73 ετών.[6]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Eugenius prince of Savoy-Carignan
  2. Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.84
  3. Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.49
  4. 4,0 4,1 Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.86
  5. Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.90
  6. Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.91

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Roberto Gervaso, «Ευγένιος της Σαβοΐας», Ιστορία Εικονογραφημένη, τχ.73(Ιούλιος 1974), σελ.84-91
  • Eugenius prince of Savoy-Carignan [1]
  • PRINCE EUGENE OF SAVOY (1663-1736)[2]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • George Bruce Malleson, Prince Eugene of Savoy [3]