Δαχτυλίδια της Δύναμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Τα Δαχτυλίδια της Δύναμης είναι φανταστικά τεχνουργήματα που εμφανίζονται στα πλαίσια της μυθολογίας της Μέσης Γης του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.

Στο έργο του Τόλκιν υπάρχουν συνολικά 20 Δαχτυλίδια Δύναμης. Τα 19 από αυτά φτιάχτηκαν από τα ξωτικά, με οδηγίες όμως του Σάουρον, ενώ εκείνος κρυφά κατασκεύασε το Ένα Δαχτυλίδι (ή Κυρίαρχο Δαχτυλίδι), ἠ τον Χαμό του Ισίλντουρ, όπως αναφέρεται.


Τα Τρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Τρία Δαχτυλίδια ανήκαν στα Ξωτικά και φτιάχτηκαν από τον Κελεμπρίμπορ, ο οποίος απεχθανόταν τον Σάουρον και τα δημιούργησε με δυνάμεις μαγικές, όχι για δύναμη και εξουσία, της λευκής Μαγείας των Ξωτικών. Τα Τρία μπορούσαν να γιατρέψουν καταστροφές, να προστατέψουν απέναντι στη φθορά του χρόνου, και βοηθούσαν τους κατόχους τους να μετατρέψουν τον χώρο κατοικίας σε παράδεισο και ένα μέρος ανασύνταξης των δυνάμεων τους απέναντι στο Κακό. Μετά την καταστροφή του Ενός Δαχτυλιδιού, τα Τρία έχασαν τις δυνάμεις τους.

Τα Δαχτυλίδια ήταν τα εξής:

Η Νένυα, το δαχτυλίδι της Γκαλάντριελ, από μίθριλ δεμένο με διαμάντι.Το δαχτυλίδι του νερού.

Η ΝΆρυα, το δαχτυλίδι του Γκιλ-Γκάλαντ, αργότερα του Κίρνταν και τέλος του Γκάνταλφ. Από χρυσό δεμένο με ρουμπινι.Το δαχτυλίδι της φωτιάς.

Η Βίλυα, το δαχτυλίδι του Έλροντ, από χρυσό δεμενο με ζαφείρι. Το δαχτυλίδι του αέρα.

Τρία Δαχτυλίδια έχουνε οι Ξωτικοί οι Βασιλιάδες στο θόλο τ'ουρανού από κάτου.

Τα Εννιά και τα Επτά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εννιά από τα Δαχτυλίδια της Δύναμης δόθηκαν σε άρχοντες των Ανθρώπων. Αρχικά, τους πρόσδιδαν κύρος και δύναμη, και την αθανασία, αλλά κρυφά, η κακία που έκρυβε το κάθε Δαχτυλίδι τους κατέτρωγε, και ένας-ένας οι Άρχοντες, έγιναν αόρατοι για τον κόσμο αυτόν ("ξεθώριασαν", όπως αναφέρεται η επίδραση των Δαχτυλιδιών) και μπήκαν στον κόσμο των Σκιών. Έγιναν υπηρέτες του Σάουρον, όπως άλλωστε ήταν και ο αρχικός σκοπός του, τα Δαχτυλιδοφαντάσματα (Ringwraiths) ή Νάζγκουλ στις ιστορίες.

Επτά από τα Δαχτυλίδια δόθηκαν στους Επτά προπάτορες των Νάνων, που είχε δημιουργήσει ο Άουλε. Ο Σάουρον τους τα έδωσε για να τους υποτάξει και αυτούς στην θέλησή του. Δεν τα κατάφερε όμως. Οι Νάνοι αποδείχθηκαν πολύ ισχυροί για να υποταχθούν, αφενός λόγω του ότι δύσκολα φανέρωναν τις απόκρυφές τους σκέψεις, αφετέρου δεν μπορούσαν να εκφυλιστούν σε σκιές, συν το γεγονός ότι δεν ανέχονταν την επιβολή κυριαρχίας από τρίτους. Όμως αυξήθηκε η - ήδη - υπερβολική απληστία που είχαν, καθώς, και ο θυμός απ' όπου προήλθε αρκετό κακό προς όφελος του Σάουρον. Από αυτά τα Δαχτυλίδια, μερικά καταστράφηκαν στις φλόγες των Δράκων (οι οποίοι συχνά επιτίθενται στους Νάνους με σκοπό κυρίως να λαφυραγωγήσουν τα πλούτη τους) και τα υπόλοιπα τα πήρε πίσω ο Σάουρον με ποικίλους τρόπους. Το τελευταίο από τα Επτά ήταν το Δαχτυλίδι του Θρορ, παππού του Θόριν, ενός αρχοντικού Νάνου που εμφανίζεται ως ήρωας στο Χόμπιτ.

Εφτά οι Νάνοι Άρχοντες στα πέτρινά τους τα παλάτια. Εννιά οι Άνθρωποι οι θνητοί που 'χουν τη μοίρα του θανάτου.


Το Ένα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ένα Δαχτυλίδι, ή Κυρίαρχο Δαχτυλίδι, το κατασκεύασε ο Σάουρον, και μέσα του έβαλε την περισσότερη από την δύναμή του. Σκοπός του ήταν να ελέγχει όλα τα υπόλοιπα Δαχτυλίδια, και ως ένα βαθμό το πέτυχε.

Όταν ο Σάουρον νικήθηκε από την Τελευταία Συμμαχία των Ανθρώπων και των Ξωτικών, ο Ισίλντουρ έκοψε από το χέρι του. το δάχτυλο όπου φορούσε το Ένα, και το κράτησε ως τιμή στον πατέρα του, Ελέντιλ, που είχε πεθάνει από το χέρι του Σάουρον. Τότε είχε την ευκαιρία να το καταστρέψει, η γοητεία όμως του Ενός, ήταν μεγάλη και το κράτησε.

Αργότερα, καταδιωκόμενος από Όρκ, βούτηξε στον ποταμό Άντουιν, φορώντας το Δαχτυλίδι. Τα Όρκ δεν μπορούσαν να τον δουν, αφού ήταν αόρατος. Το Ένα όμως γλίστρησε από το χέρι του και βυθίστηκε στη λάσπη του ποταμού. Ο Ισίλντουρ σκοτώθηκε από τα Ορκ. Γι' αυτό και το Ένα, για τους Ανθρώπους, πήρε την ονομασία Ο Χαμός του Ισίλντουρ.

Μέσα στη λάσπη το βρήκε ένα πλάσμα, απροσδιόριστης φυλής, που όμως πρέπει να είχε κάποια συγγένεια με τα Χόμπιτ. Το πλάσμα αυτό λεγόταν Ντέαγκολ, και είχε βγει για ψάρεμα με τον φίλο του, Σμέαγκολ. Του Σμέαγκολ του άρεσε πολύ το Δαχτυλίδι, και κυριεύτηκε από την επιθυμία να το κάνει δικό του, φτάνοντας στο σημείο να δολοφονήσει τον Ντέαγκολ για να το πάρει. Η οικογένειά του τον εξοστράκισε γι' αυτό, και έτσι εκείνος κατέφυγε στα βουνά, μακριά από τον ήλιο, και πήρε την ονομασία Γκόλουμ, από τον γουργουριστό ήχο που συνήθιζε να βγάζει.

Από εκεί και έπειτα, το Δαχτυλίδι πέρασε στην κατοχή του Μπίλμπο Μπάγκινς, ο οποίος το βρήκε τυχαία στη σπηλιά του Γκόλουμ και το κληροδότησε στον Φρόντο Μπάγκινς, τον ανιψιό του. Η ιστορία αυτή περιγράφεται στα βιβλία Το Χόμπιτ και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.

Ένα ο Μαύρος Άρχοντας, που βασιλεύει στα σκοτάδια,

Στης Μόρντορ τη γη, που ζουν οι Σκιές

''Ένα, όλους να κυβερνά και να τους βρίσκει, Ένα.

Ένα, να τους μαζεύει όλους μαζί, με μαύρα μάγια, Ένα.

Στης Μόρντορ τη γη, που ζουν οι Σκιές''