Γαστρεντερίτιδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γαστρεντερίτιδα
Κατηγοριοποίηση και εξωτερικές αναφορές
Ταξινόμηση ICD-10 A02.0, A08, A09, J10.8, J11.8, K52
Ταξινόμηση ICD-9 009.0, 009.1, 558
eMedicine emerg/213
MeSH D005759

H γαστρεντερίτιδα (γνωστή και ως γαστρική γρίπη, στομαχική γρίπη, και ιός του στομάχου, παρόλο που δεν σχετίζεται με την κοινή γρίπη) χαρακτηρίζεται από σοβαρή φλεγμονή του γαστρεντερικού σωλήνα συμπεριλαμβανομένου τόσο του στομάχου όσο και του λεπτού εντέρου και έχει ως αποτέλεσμα οξεία διάρροια και εμετό. Μπορεί να μεταδοθεί μέσω της επαφής με μολυσμένη τροφή και νερό. Η φλεγμονή προκαλείται τις περισσότερες φορές [εκκρεμεί παραπομπή] από μόλυνση από ένα συγκεκριμένο ιό (ή ιούς) ή λιγότερο συχνά [εκκρεμεί παραπομπή] από βακτήρια, τις τοξίνες αυτών (π.χ. SEB), από παράσιτα, ή από μία ανεπιθύμητη αντίδραση σε μία δίαιτα ή κάποια φαρμακευτική αγωγή.

Τουλάχιστον το 50% των περιπτώσεων γαστρεντερίτιδας που προκύπτουν από τροφικές λοιμώξεις προκαλούνται από τον νοροϊό (norovirus).[1] Το 20% των περιπτώσεων, καθώς επίσης η πλειονότητα των σοβαρών περιπτώσεων σε παιδιά, έχουν ως αίτιο τον ιό rotavirus. Άλλοι σημαντικοί ιογενείς παράγοντες είναι ο αδενοϊός[2] και ο ιός astrovirus.

Στους παράγοντες κινδύνου συμπεριλαμβάνονται η κατανάλωση ακατάλληλα παρασκευασμένων τροφών ή μολυσμένου νερού καθώς και τα ταξίδια ή η διαμονή σε περιοχές με μη ανεπτυγμένο αποχετευτικό σύστημα. Σύνηθες φαινόμενο αποτελεί για όσους κολυμπούν στα νερά ποταμών η μόλυνση σε περιόδους βροχοπτώσεων ως αποτέλεσμα του μολυσμένου νερού των απορροών.[3]

Πίνακας περιεχομένων

[Επεξεργασία] Συμπτώματα

Η γαστρεντερίτιδα συχνά έχει ως συμπτώματα στομαχόπονο ή σπασμούς, διάρροια και/ή εμετό, χωρίς φλεγμονώδη μόλυνση του άνω λεπτού εντέρου, ή φλεγμονώδεις μολύνσεις του κόλου.[4][5][6][7]

Η ασθένεια συνήθως έχει οξεία έναρξη, φυσιολογικά διαρκεί 1–6 ημέρες, και είναι αυτοπεριοριζόμενη.

Στους κυριότερους παράγοντες εντάσσεται η κακή θρέψη στα βρέφη. Η διάρροια είναι σύνηθες φαινόμενο , και είναι πιθανόν να ακολουθήσει εμετός. Η ιογενής διάρροια συνήθως προκαλεί συχνές υδαρείς κενώσεις, ενώ η διάρροια που συνοδεύεται από αίμα μπορεί να είναι ενδεικτική βακτηριακής κολίτιδας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και όταν το στομάχι είναι άδειο, χολή μπορεί να βγει με τον εμετό.

Ένα παιδί με ήπια ή μέτρια αφυδάτωση μπορεί να έχει ένα παρατεταμένο επαναγέμισμα των τριχοειδών, ελλιπή πλήρωση του δέρματος και μη φυσιολογική αναπνοή.[8]

[Επεξεργασία] Αίτια

[Επεξεργασία] Βακτηριακά

Διαφορετικά είδη παθογόνων βακτηρίων μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερίτιδα, συμπεριλαμβανομένων των Σαλμονέλα, Σιγκέλλα, Σταφυλόκοκκος,Campylobacter jejuni, Clostridium, Escherichia coli, Yersinia, Vibrio cholerae, και άλλων. Πηγές μόλυνσης αποτελούν οι ακατάλληλα παρασκευασμένες τροφές, τα ξαναζεσταμένα πιάτα με κρέας, τα θαλασσινά, τα γαλακτοκομικά, και τα προϊόντα αρτοποιίας. Ο κάθε οργανισμός παρουσιάζει ελαφρώς διαφορετικά συμπτώματα με κοινό παρονομαστή τη διάρροια. Κολίτιδα, φλεγμονή του παχέος εντέρου, μπορούν επίσης να παρουσιαστούν. Τέτοια παθογόνα εντερικά βακτήρια γενικότερα ξεχωρίζουν από τα συνηθισμένα μη παθογόνα βακτήρια της φυσιολογικής εντερικής χλωρίδας, αλλά συχνά η διαφορά δεν είναι αρκετά προφανής, και το βακτήριο Escherichia coli, παραδείγματος χάριν, μπορεί να ενταχθεί σε οποιαδήποτε από τις δύο κατηγορίες.

Ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα αποτελεί μία βασική αιτία πρόκλησης διάρροιας σε ασθενείς οι οποίοι λαμβάνουν αντιβιοτικά ευρέως φάσματος. Η διάρροια των ταξιδιωτών είναι συνήθως μορφή βακτηριακής γαστρεντερίτιδας.

Εάν η γαστρεντερίτιδα σε ένα παιδί είναι αρκετά σοβαρή ώστε να απαιτείται εισαγωγή στο νοσοκομείο, τότε κρίνεται σημαντική η διάκριση ανάμεσα σε βακτηριακές και ιογενείς μολύνσεις. Βακτήρια όπως η Σιγκέλλα και το Καμπυλοβακτηρίδιο, καθώς επίσης παράσιτα όπως η Γιαρδία μπορούν να αντιμετωπιστούν με αντιβιοτικά.

[Επεξεργασία] Ιογενή

Στους ιούς που προκαλούν γαστρεντερίτιδα περιλαμβάνονται οι rotavirus, norovirus, αδενοϊός και astrovirus. Οι ιοί δεν ανταποκρίνονται στα αντιβιοτικά και τα μολυσμένα παιδιά αναρρώνουν πλήρως μετά από λίγες ημέρες.[9] Ο ιός Rotavirus αποτελεί την πιο συχνή αιτία γαστρεντερίτιδας στα βρέφη και τα μικρά παιδιά.[10] Τα παιδιά που εισάγονται στο νοσοκομείο με γαστρεντερίτιδα συνήθως εξετάζονται για τον ιό rotavirus A με στόχο τη συλλογή δεδομένων σχετικών με τις επιδημιολογικές επιπτώσεις των προγραμμάτων εμβολιασμού ενάντια στον ιό.[11][12] Τα ίδια παιδιά συνήθως εξετάζονται και για τον ιό norovirus, ο οποίος είναι εξαιρετικά μολυσματικός και απαιτεί διαδικασίες ειδικής απομόνωσης για να αποφευχθεί η μετάδοση σε άλλους ασθενείς. Άλλες μέθοδοι, όπως ηηλεκτρονική μικροσκόπηση και η ηλεκτροφόρηση σε πηκτή πολυακρυλαμιδίου, χρησιμοποιούνται στα ερευνητικά εργαστήρια.[13][14] Ο ιός Norovirus είναι ο πιο κοινός τύπος καλυκοϊού, και η πιο κοινή αιτία ιογενούς γαστρεντερίτιδας στους ενήλικες.[10]

[Επεξεργασία] Διάγνωση

H γαστρεντερίτιδα διαγιγνώσκεται με βάση τα συμπτώματα, ένα ολοκληρωμένο ιατρικό ιστορικό και μια σωματική εξέταση. Ένα ακριβές ιατρικό ιστορικό μπορεί να παράσχει πολύτιμες πληροφορίες για την ύπαρξη ή μη παρόμοιων συμπτωμάτων σε άλλα μέλη της οικογένειας του ασθενή ή φίλους του. Η διάρκεια, η συχνότητα, και η περιγραφή της εντερικής κίνησης/εντερική κίνηση του ασθενή και εάν αυτός βιώνει εμετικές εμπειρίες είναι επίσης σχετικές και αυτές οι ερωτήσεις συνήθως διατυπώνονται από ένα ιατρό κατά τη διάρκεια της εξέτασης.[15] Καθώς η υπογλυκαιμία μπορεί να συμβαίνει σε 9% των παιδιών συνίσταται μέτρηση της γλυκόζης του ορού.[8]

Στους περισσότερους ασθενείς με απλή γαστρεντερίτιδα δεν απαιτούνται ειδικές διαγνωστικές δοκιμασίες. Εάν τα συμπτώματα, τα οποία είναι πυρετός, αιματηρά κόπρανα και διάρροια επιμένουν για δύο εβδομάδες ή περισσότερο, η εξέταση των κοπράνων για Clostridium difficile μπορεί να είναι σκόπιμα μαζί με καλλιέργειες για βακτήρια συμπεριλαμβανομένης της Salmonella, Shigella, Campylobacter και εντεροτοξικής Escherichia coli. Μικροσκόπηση για παράσιτα, ωάρια και κύστες μπορεί επίσης να είναι βοηθητική.[εκκρεμεί παραπομπή]

Ένα ολοκληρωμένο ιατρικό ιστορικό μπορεί παράλληλα να βοηθήσει στη διάγνωση της γαστρεντερίτιδας. Ένα ολοκληρωμένο και ακριβές ιατρικό ιστορικό του ασθενή περιλαμβάνει πληροφορίες ιστορικού ταξιδιών, έκθεση σε δηλητήρια και άλλους βιολογικούς ερεθισμός(βιολογία), διατροφικές αλλαγές, συνήθειες παρασκευής φαγητού ή αποθήκευσης και φάρμακα. Ασθενείς που ταξιδεύουν μπορεί να είναι εκτεθειμένοι σε μολύνσεις από E. Coli ή παράσιτα μεταδιδόμενα από ποτά ή φαγητό. Το κολύμβηση σε μολυσμένα νερά ή η κατάποση ύποπτου γλυκού νερού/γλυκό νερό όπως από βουνίσιες πηγές ή πηγάδια μπορεί να υποδεικνύουν μόλυνση από το Giardia - ένας οργανισμός ευρισκόμενος σε νερό, ο οποίος προκαλεί διάρροια.

Η τροφική δηλητηρίαση πρέπει να ληφθεί υπόψη σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ασθενής εκτίθεται σε όχι καλά μαγειρεμένα ή μη κατάλληλα διατηρημένα φαγητά. Τα συμπτώματα εμφανίζονται σε 2 με 72 ώρες, ανάλογα με το τύπο του βακτηρίου που προκαλεί το πρόβλημα. Απαιτείται η ανίχνευση του συγκεκριμένου μολυσματικού παράγοντα ώστε να καθοριστεί η κατάλληλη διάγνωση και ένα αποτελεσματικό πλάνο θεραπείας.

Ο γιατρός μπορεί να θέλει να βρει εάν ο ασθενής χρησιμοποιεί ευρέος φάσματος ή πολλαπλά αντιβιοτικά στο πρόσφατο παρελθόν του. Αν όντως χρησιμοποιεί, αυτά μπορεί να είναι η αιτία ερεθισμού του γαστρεντερικού σωλήνα.

Κατά τη διάρκεια της σωματικής εξέτασης , ο γιατρός θα κοιτάξει για άλλες πιθανές αιτίες μόλυνσης. Συνθήκες όπως σκωληκοειδίτιδα, ασθένεια χοληδόχου κύστης/χοληδόχος κύστη, παγκρεατίτιδα ή εκκολπωματίτιδα μπορεί να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα αλλά μια φυσική εξέταση θα αποκαλύψει μια ειδική ευαισθησία στη κοιλιά, η οποία δεν είναι παρούσα στην γαστρεντερίτιδα.

Η διάγνωση της γαστρεντερίτιδας είναι κυρίως μια διαδικασία αποκλεισμού. Επομένως, σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν τα συμπτώματα δεν είναι αρκετά για τη διάγνωση της γαστρεντερίτιδας, διάφοροι έλεγχοι μπορούν να διενεργηθούν ώστε να αποκλειστούν άλλες γαστρεντερικές διαταραχές. Αυτές οι δοκιμασίες περιλαμβάνουν εξέταση ορθού, γενική εξέταση αίματος, ηλεκτρολύτες και δοκιμές της λειτουργίας των νεφρών. Ωστόσο, όταν τα συμπτώματα είναι αδιαμφισβήτητα, καμία εξέταση πέρα από την εξέταση κοπράνων δεν είναι απαραίτητη για τη σωστή διάγνωση της γαστρεντερίτιδας ειδικά αν ο ασθενής έχει ταξιδέψει σε περιοχές υψηλού κινδύνου.

[Επεξεργασία] Διαφορική διάγνωση

Η λοιμώδη γαστρεντερίτιδα προκαλείται από μια ευρεία ποικιλία βακτηρίων και ιών. Είναι σημαντικό να θεωρηθεί η λοιμώδη γαστρεντερίτιδα ως μία διάγνωση εξ αποκλεισμού. Λίγα χαλαρά κόπρανα και εμετός μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής μόλυνσης όπως πνευμονία, σηψαιμία, λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος και μηνιγγίτιδα. Χειρουργικές συνθήκες όπως σκωληκοειδίτιδα, εγκολεασμός και, σπάνια, Νόσο Hirschsprung's θα έπρεπε να ανήκουν στη διαφορική διάγνωση. Διαταραχές του ενδοκρινικού συστήματος (π.χ.θυρεοτοξίνωση και Νόσο Addison's) είναι διαταραχές που μπορούν να προκαλέσουν διάρροια. Επιπρόσθετα, η παγκρεατική ανεπάρκεια, το σύνδρομο κοντού εντέρου, η Νόσος του Whipple, η ασθένεια της κοιλιάς, και η κατάχρηση καθαρτικών/καθαρτικά θα έπρεπε να αποκλειστούν σαν πιθανότητες.[5]

[Επεξεργασία] Πρόληψη

[Επεξεργασία] Τρόπος ζωής

Διαπιστώθηκε ότι το καλό πλύσιμο των χεριών μειώνει τα ποσοστά της γαστρεντερίτιδας στις ανεπτυγμένες χώρες αλλά και στις αναπτυσσόμενες κατά 30%.[8] Αντισηπτικές αλοιφές μπορούν επίσης να είναι αρκετά αποτελεσματικές στη πρόληψη.[8] Τέλος η αποφυγή μολυσμένης τροφής αλλά και ποτού ίσως είναι ακόμα ένα μέσο πρόληψης. [16]

[Επεξεργασία] Εμβολιασμός

Μέχρι το 2000, η χορήγηση ενός εμβολίου με ροταιό έχει μειώσει τον αριθμό των περιπτώσεων της διάρροιας, χάρη στον ροταιό, στις Ηνωμένες Πολιτείες.[17] Ίσως δίνεται σε βρέφη από 6 έως 32 εβδομάδων.[18] Το εμβόλιο έχει παρόμοιες παρενέργειες με τα συμπτώματα της ήπιας γρίπης. Διαφορετικοί τύποι εμβολίων είναι διαθέσιμοι για την σαλμονέλα και για την χολέρα οι οποίοι χορηγούνται σε άτομα που συνηθίζουν να ταξιδεύουν σε επικίνδυνες περιοχές. Ωστόσο, τα εμβόλια τα οποία είναι πρόσφατα διαθέσιμα είναι αποτελεσματικά αποκλειστικά για την ροταιική γαστρεντερίτιδα.

[Επεξεργασία] Διαχείρηση

Η γαστρεντερίτιδα είναι συνήθως οξείας μορφής ασθένεια στην οποία δεν συνίσταται φαρμακευτική περίθαλψη.[19] Το αντικείμενο της περίθαλψης είναι η αντικατάσταση των χαμένων υγρών και ηλεκτρολυτών. Η στοματική ενυδάτωση είναι η προτιμώμενη μέθοδος της αποκατάστασης των υγρών και των ηλεκτρολυτών στα παιδιά. [20] Η μετοκλοπραμίδη και η οντασετρονίνη ωστόσο μπορούν να είναι χρήσιμα και στα παιδιά.ref name="Alhashimi2009">Alhashimi D, Al-Hashimi H, Fedorowicz Z (2009). Alhashimi, Dunia. επιμ. "Antiemetics for reducing vomiting related to acute gastroenteritis in children and adolescents". Cochrane Database Syst Rev (2): CD005506. doi:10.1002/14651858.CD005506.pub4. PMID 19370620. </ref>

[Επεξεργασία] Ενυδάτωση

Η κύρια θεραπεία για την γαστρεντερίτιδα και στα παιδιά και στους ενήλικες είναι η ενυδάτωση. Αυτή είναι προτιμότερη να επιτευχθεί με την χορήγηση στοματικής θεραπείας ενυδάτωσης στο άτομο (ΣΘΕ) παρόλο που γίνεται και ενδοφλεβίως αλλά μόνο σε περιπτώσεις ευαισθησίας ή ακόμα και εντερικής απόφραξης.[21][22] Σύμπλεγμα υδατανθράκων όπως αυτοί που προέρχονται από το ρύζι μπορούν να ‘εξουδετερώσουν’ τα σάκχαρα.[23] Σακχαρούχα ποτά όπως αναψυκτικά και χυμούς φρούτων δεν είναι προτεινόμενα για τα παιδιά κάτω των 5 ετών που έχουν γαστρεντερίτιδα καθώς κάνουν την διάρροια χειρότερη.[19] Επίσης το άφθονο νερό που χρησιμοποιείται σε συγκεκριμένες ΣΘΕ είναι μη απαραίτητο ή ακόμα και επιβλαβές.[19] Χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών είναι απαραίτητη μόνο εάν υπάρχει σοβαρή αφυδάτωση , όπου υπάρχει μειωμένο επίπεδο αισθήσεων ή υπάρχει αιμοδυναμική δέσμευση.[8]

[Επεξεργασία] Δίαιτα

Προτείνεται τα βρέφη που θηλάζουν να μην παραμείνουν κλινηρή και τα βρέφη που ταΐζονται από ορούς να ακολουθήσουν την συγκεκριμένη δίαιτα μετά από την θεραπεία στοματικής ενυδάτωση . Επίσης συνήθως φόρμουλες χωρίς λακτόζη η με μικρό ποσοστό αυτής δεν είναι απαραίτητες.[24] Παιδιά που τρώνε στερεά τροφή ή ημιστερεα πρέπει να συνεχίζουν την δίαιτά τους σε περιπτώσεις διάρροιας. Φαγητό με μεγάλα ποσοστά ζάχαρης να αποφεύγεται γιατί η οσμωτική ροή μπορεί να χειροτερέψει τη διάρροια.[24] Υποστηρίζεται η άμεση φυσιολογική πρόσληψη τροφής. Η δίαιτα BRATT (μπανάνα, ρύζι, μήλο, τοστ και τσάι) δεν προτείνεται γιατί περιέχει θρεπτικά συστατικά τα οποία όμως δεν βοηθούν στο πρόβλημα.[25]

[Επεξεργασία] Φάρμακα

[Επεξεργασία] Αντιεμετικά

Τα αντιεμετικά φάρμακα μπορούν να είναι χρήσιμα για τον εμετό των παιδιών. Η οντανσετρονίνη έχει κάποια χρησιμότητα ώστε να απαιτείται λιγότερες ενδοφλέβιες ενέσεις υγρών, λιγότερες επισκέψεις στα νοσοκομεία και μειώνει τον εμετό.[26][27] Η μετοκλοπραμίδη επίσης μπορεί να είναι χρήσιμη. Ωστόσο υπήρξε μία αύξηση στον αριθμό των παιδιών που επέστρεφαν και ήταν μεταγενέστερα δεκτοί σε αυτές τις θεραπείες με την οντανσετρονίνη. [28] Η ενδοφλέβια χορήγηση της οντανσερτονίνης μπορεί να δοθεί και στοματικά. [29]

[Επεξεργασία] Αντιβιοτικά

Τα αντιβιοτικά συνήθως δεν χρησιμοποιούνται για την γαστρεντερίτιδα, ωστόσο μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα είναι σοβαρά (όπως η δυσεντερία)[30] ή όταν μία βακτηριδιακή αιτία έχει απομονωθεί ή υποπτευθεί.[31] Εάν έχει αποφασισθεί η χρησιμοποίηση των αντιβιοτικών, οι φθοριοκινολόνες ή μακρολίδη χρησιμοποιούνται συχνά.[6] Η ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα, προκαλείται κυρίως από αντιβιοτικά, αντιμετωπίζεται με διακοπή του αιτιολογικού παράγοντα και θεραπεία είτε με μετρονιδαζόλη είτε με βανκομυκίνη.[6][7]

[Επεξεργασία] Παράγοντες που προκαλούν δυσκαμψία

Η χρήση φαρμάκων που προκαλούν δυσκαμψία ενέχει έναν θεωρητικό κίνδυνο πρόκλησης επιπλοκών; η κλινική εμπειρία, ωστόσο, έχει δείξει ότι αυτό είναι απίθανο.[5][6] Έχουν συνεπώς αποτραπεί σε άτομα με αιματηρή διάρροια ή με διάρροια που έχει επιδεινωθεί με τον πυρετό.[4]Η Λοπεραμίδη, ανάλογο των οπιοειδών, χρησιμοποιείται ευρέως για την συμπτωματική θεραπεία της διάρροιας.[6] Η Λοπεραμίδη δεν συνίσταται για τα παιδιά καθώς μπορεί να διασχίσει τον ανώριμο αιματοεγκεφαλικό φραγμό και να προκαλέσει τοξικότητα.Το βασικό σαλικυλικό βισμούθιο , ένα αδιάλυτο συγκρότημα από τρισθενές βισμούθιο και σαλικυλικό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ήπιες περιπτώσεις.[5][6]

[Επεξεργασία] Αντισπασμωδικά φάρμακα

Η Βουτιλοσκοπολαμίνη (Buscopan) είναι χρήσιμη στην θεραπεία του κοιλιακού άλγους.[32]

[Επεξεργασία] Εναλλακτική ιατρική

[Επεξεργασία] Προβιοτικά

Ορισμένα προβιοτικά έχουν αποδειχθεί ευεργητικά στην πρόληψη και θεραπεία ποικίλων μορφών γαστρεντερίτιδας.[25] Μειώνουν τόσο την διάρκεια της ασθένειας όσο και την συχνότητα των κενώσεων.[33] Προϊόντα από γάλα που έχει υποστεί ζύμωση (όπως το γιαούρτι) μειώνουν επίσης την διάρκεια των συμπτωμάτων.[34]

[Επεξεργασία] Ψευδάργυρος

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείαςσυνιστά τα βρέφη και παιδιά να λαμβάνουν ένα διατροφικό συμπλήρωμα ψευδαργύρου μέχρι και δυο εβδομάδες μετά την έναρξη της γαστρεντερίτιδας.[35] Μία δίκη που πραγματοποιήθηκε το 2009 ωστόσο δεν βρήκε κανένα όφελος από τα συμπληρώματα.[36]

[Επεξεργασία] Επιπλοκές

Η αφυδάτωση είναι μία συχνή επιπλοκή τηςδιάρροιας. Μπορεί να επιδεινωθεί με τα κατακρατούμενα υγρά ή τη διαχείρηση του χυμού /αναψυκτικών.[37]

Η Αντιδραστική αρθρίτιδα επίσης γνωστή ως σύνδρομο Reiter's έχει ως επακόλουθο μολυσματική δυσεντερία. Η έναρξη συμβαίνει συνήθως μία έως τρεις εβδομάδες μετά τη λοίμωξη και μπορεί να παρουσιαστεί οξεία ή ύπουλα.  

[Επεξεργασία] Επιδημιολογία

Disability-adjusted life year for diarrhea per 100,000 inhabitants in 2004. Πρότυπο:Multicol ██ no data ██ ≤less 500 ██ 500-1000 ██ 1000-1500 ██ 1500-2000 ██ 2000-2500 ██ 2500-3000 Πρότυπο:Multicol-break ██ 3000-3500 ██ 3500-4000 ██ 4000-4500 ██ 4500-5000 ██ 5000-6000 ██ ≥6000 Πρότυπο:Multicol-end

Κάθε χρόνο, παγκοσμίως, ο ροταϊός σε παιδιά κάτω των πέντε ετών προκαλεί 111 εκατομμύρια περιπτώσεις γαστρεντερίτιδας και σχεδόν μισό εκατομμύριο θανάτους. 82% αυτών των θανάτων προκύπτουν στις φτωχότερες χώρες του κόσμου.[38]

Το 1980 η γαστρεντερίτιδα από όλες τις αιτίες προκάλεσε 4.6 εκατομμύρια θανάτους σε παιδιά με τα περισσότερα από αυτά να συμβαίνουν στοντρίτο κόσμο.[7] Έλλειψη επαρκούς και ασφαλούς νερού και επεξεργασίας λυμάτων συνέβαλε στην εξάπλωση της μολυσματικής γαστρεντερίτιδας. Τρέχοντα ποσοστά θανάτων έχουν μειωθεί σημαντικά σε περίπου 1.5 εκατομμύριο θανάτους ετησίως κατά το έτος 2000, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην παγκόσμια εισαγωγήθεραπεία ενυδάτωσης του στόματος.[39]

Η επίπτωση στον αναπτυγμένο κόσμο είναι τόσο υψηλή όσο 1 με 2.5 περιπτώσεις ανα παιδί ανα έτος[εκκρεμεί παραπομπή] και είναι μία σημαντική αιτία νοσηλείας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.

Η ηλικία, οι συνθήκες διαβίωσης, η υγιεινή και οι πολιτισμικές συνήθειες είναι σημαντικοί παράγοντες. Οι αιτιολογικοί παράγοντες ποικίλουν ανάλογα με το κλίμα. Επιπλέον, οι περισσότερες περιπτώσεις γαστρεντερίτιδας έχουν παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια του χειμώνα σε εύκρατα κλίματα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε τροπικά.[7]

[Επεξεργασία] Ιστορία

Πριν τον εικοστό αιώνα, ο όρος "γαστρεντερίτιδα" δεν χρησιμοποιούνταν ευρέως. Ό,τι μπορεί τώρα να διαγνωσθεί ως γαστρεντερίτιδα μπορεί να είχε διαγνωσθεί πιο συγκεκριμένα ως τυφοειδής πυρετός ή "χολέρα morbus", μεταξύ άλλων, ή λιγότερο συγκεκριμένα ως "σφύξιμο των εντέρων", "κόρος", "ροή", "κολικός", "διαμαρτυρία του εντέρου", ή μία σειρά από άλλα αρχαϊκά ονόματα για την οξεία διάρροια .[40] Οι ιστορικοί, γενεαλόγοι, και άλλοι ερευνητές θα πρέπει να λάβουν υπ’όψιν ότι η γαστρεντερίτιδα δεν θεωρούνταν μία διακριτή διάγνωση μέχρι αρκετά πρόσφατα.

Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Zachary Taylor πέθανε από "χολέρα morbus", αντίστοιχη σε μία διάγνωση γαστρεντερίτιδας, στις 9 Ιουλίου,1850.[41]


Wikipedia-logo.png Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gastroenteritis της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Medistub.svg  Αυτό το ιατρικό λήμμα χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!


[Επεξεργασία] Παραπομπές

  1. ↑ "Norovirus: Technical Fact Sheet". National Center for Infectious Diseases, CDC. http://www.cdc.gov/ncidod/dvrd/revb/gastro/norovirus-factsheet.htm. 
  2. ↑ 2,0 2,1 Murray PR, Pfaller MA, Rosenthal KS. Medical Microbiology. Mosby, 2005. ISBN 0-323-03303-2.
  3. ↑ Seven Surfing Sicknesses.
  4. ↑ 4,0 4,1 Harrison's Principles of Internal Medicine 16th Edition, The McGraw-Hill Companies, ISBN 0-07-140235-7
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 The Oxford Textbook of Medicine. Edited by David A. Warrell, Timothy M. Cox and John D. Firth with Edward J. Benz, Fourth Edition (2003), Oxford University Press, ISBN 0-19-262922-0
  6. ↑ 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 Sleisenger & Fordtran's Gastrointestinal and Liver Disease 7th edition, by Mark Feldman; Lawrence S. Friedman; and Marvin H. Sleisenger, ISBN 0-7216-8973-6, Hardback, Saunders, Published July 2002
  7. ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 Mandell's Principles and Practices of Infection Diseases 6th Edition (2004) by Gerald L. Mandell MD, MACP, John E. Bennett MD, Raphael Dolin MD, ISBN 0-443-06643-4 · Hardback · 4016 Pages Churchill Livingstone
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Tintinalli, Judith E. (2010). Emergency Medicine: A Comprehensive Study Guide (Emergency Medicine (Tintinalli)). New York: McGraw-Hill Companies. σελ. 830–839. ISBN 0-07-148480-9. 
  9. ↑ Haffejee IE (1991). "The pathophysiology, clinical features and management of rotavirus diarrhoea". Q. J. Med. 79 (288): 289–99. PMID 1649479. 
  10. ↑ 10,0 10,1 Viral Gastroenteritis at National Digestive Diseases Information Clearinghouse (NDDIC). NIH Publication No. 11–5103. April 2011
  11. ↑ Patel MM, Tate JE, Selvarangan R, et al. (2007). "Routine laboratory testing data for surveillance of rotavirus hospitalizations to evaluate the impact of vaccination" (Subscription required). Pediatr. Infect. Dis. J. 26 (10): 914–9. doi:10.1097/INF.0b013e31812e52fd. PMID 17901797. 
  12. ↑ Pediatric ROTavirus European CommitTee (PROTECT) (2006). "The paediatric burden of rotavirus disease in Europe". Epidemiol. Infect. 134 (5): 908–16. doi:10.1017/S0950268806006091. PMID 16650331. 
  13. ↑ Beards GM (1988). "Laboratory diagnosis of viral gastroenteritis". Eur. J. Clin. Microbiol. Infect. Dis. 7 (1): 11–3. doi:10.1007/BF01962164. PMID 3132369. 
  14. ↑ Steel HM, Garnham S, Beards GM, Brown DW (1992). "Investigation of an outbreak of rotavirus infection in geriatric patients by serotyping and polyacrylamide gel electrophoresis (PAGE)". J. Med. Virol. 37 (2): 132–6. doi:10.1002/jmv.1890370211. PMID 1321223. 
  15. ↑ "Gastroenteritis (cont.)". http://www.emedicinehealth.com/gastroenteritis/page5_em.htm#Exams%20and%20Tests. Ανακτήθηκε την 2010-04-05. 
  16. ↑ "Viral Gastroenteritis". http://www.cdc.gov/ncidod/dvrd/revb/gastro/faq.htm. Ανακτήθηκε την 2010-04-05. 
  17. ↑ "www.cdc.gov". http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm5841a2.htm. 
  18. ↑ "Viral Gastroenteritis". http://digestive.niddk.nih.gov/ddiseases/pubs/viralgastroenteritis/#7. Ανακτήθηκε την 2010-04-05. 
  19. ↑ 19,0 19,1 19,2 "Diarrhoea and vomiting in children under 5". http://www.nice.org.uk/Guidance/CG84#summary. 
  20. ↑ "Practice parameter: the management of acute gastroenteritis in young children. American Academy of Pediatrics, Provisional Committee on Quality Improvement, Subcommittee on Acute Gastroenteritis". Pediatrics 97 (3): 424–35. 1996. PMID 8604285. 
  21. ↑ "BestBets: Fluid Treatment of Gastroenteritis in Adults". http://www.bestbets.org/bets/bet.php?id=1039. 
  22. ↑ Canavan A, Arant BS (October 2009). "Diagnosis and management of dehydration in children". Am Fam Physician 80 (7): 692–6. PMID 19817339. 
  23. ↑ Gregorio GV, Gonzales ML, Dans LF, Martinez EG (2009). Gregorio, Germana V. επιμ. "Polymer-based oral rehydration solution for treating acute watery diarrhoea". Cochrane Database Syst Rev (2): CD006519. doi:10.1002/14651858.CD006519.pub2. PMID 19370638. 
  24. ↑ 24,0 24,1 "Managing Acute Gastroenteritis Among Children: Oral Rehydration, Maintenance, and Nutritional Therapy". http://www.cdc.gov/mmwR/preview/mmwrhtml/rr5216a1.htm. 
  25. ↑ 25,0 25,1 King CK, Glass R, Bresee JS, Duggan C (November 2003). "Managing acute gastroenteritis among children: oral rehydration, maintenance, and nutritional therapy". MMWR Recomm Rep 52 (RR-16): 1–16. PMID 14627948. http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/rr5216a1.htm. 
  26. ↑ DeCamp LR, Byerley JS, Doshi N, Steiner MJ (September 2008). "Use of antiemetic agents in acute gastroenteritis: a systematic review and meta-analysis". Arch Pediatr Adolesc Med 162 (9): 858–65. doi:10.1001/archpedi.162.9.858. PMID 18762604. 
  27. ↑ Mehta S, Goldman RD (2006). "Ondansetron for acute gastroenteritis in children". Can Fam Physician 52 (11): 1397–8. PMID 17279195. PMC 1783696. http://www.cfp.ca/cgi/pmidlookup?view=long&pmid=17279195. 
  28. ↑ Sturm JJ, Hirsh DA, Schweickert A, Massey R, Simon HK (May 2010). "Ondansetron use in the pediatric emergency department and effects on hospitalization and return rates: are we masking alternative diagnoses?". Ann Emerg Med 55 (5): 415–22. doi:10.1016/j.annemergmed.2009.11.011. PMID 20031265. 
  29. ↑ "Ondansetron: Drug Information Provided by Lexi-Comp: Merck Manual Professional". http://www.merck.com/mmpe/print/lexicomp/ondansetron.html. 
  30. ↑ Traa BS, Walker CL, Munos M, Black RE (April 2010). "Antibiotics for the treatment of dysentery in children". Int J Epidemiol 39 Suppl 1: i70–4. doi:10.1093/ije/dyq024. PMID 20348130. 
  31. ↑ Grimwood K, Forbes DA (December 2009). "Acute and persistent diarrhea". Pediatr. Clin. North Am. 56 (6): 1343–61. doi:10.1016/j.pcl.2009.09.004. PMID 19962025. 
  32. ↑ Tytgat GN (2007). "Hyoscine butylbromide: a review of its use in the treatment of abdominal cramping and pain". Drugs 67 (9): 1343–57. PMID 17547475. 
  33. ↑ Allen SJ, Martinez EG, Gregorio GV, Dans LF (2010). Allen, Stephen J. επιμ. "Probiotics for treating acute infectious diarrhoea". Cochrane Database Syst Rev 11 (11): CD003048. doi:10.1002/14651858.CD003048.pub3. PMID 21069673. 
  34. ↑ "Does yogurt decrease acute diarrhoeal symptoms in children with acute gastroenteritis". http://www.bestbets.org/bets/bet.php?id=1000. 
  35. ↑ Rehydrate.org: Zinc Supplementation
  36. ↑ Patel A, Dibley MJ, Mamtani M, Badhoniya N, Kulkarni H (2009). "Zinc and copper supplementation in acute diarrhea in children: a double-blind randomized controlled trial". BMC Med 7: 22. doi:10.1186/1741-7015-7-22. PMID 19416499. 
  37. ↑ "Diarrhoea and vomiting in children under 5". http://guidance.nice.org.uk/CG84. 
  38. ↑ Parashar UD, Hummelman EG, Bresee JS, Miller MA, Glass RI (May 2003). "Global illness and deaths caused by rotavirus disease in children". Emerging Infect. Dis. 9 (5): 565–72. PMID 12737740. 
  39. ↑ Victora CG, Bryce J, Fontaine O, Monasch R (2000). "Reducing deaths from diarrhoea through oral rehydration therapy". Bull. World Health Organ. 78 (10): 1246–55. PMID 11100619. 
  40. ↑ Rudy's List of Archaic Medical Terms
  41. ↑ "Biography of Zachary Taylor" from The White House

[Επεξεργασία] Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Γαστρεντερίτιδα&oldid=3239810"
Προσωπικά εργαλεία
Περιοχές ονομάτων

Παραλλαγές
Ενέργειες
Πλοήγηση
Συμμετοχή
Εκτύπωση/εξαγωγή
Εργαλειοθήκη
Άλλες γλώσσες