Β΄ Ρωμαιο-Καρχηδονιακός Πόλεμος
1.Κοιλάδα 2.Πεδιάδα 3.Λόφοι 4.Ποτάμια 5.Στρατεύματα 6.Πορεία 7. Ετικέτες 8.Κουκίδα στο χάρτη 9. Υπόμνημα
O Β' Καρχηδονιακός πόλεμος έγινε μεταξύ της Ρώμης και της Καρχηδόνας και διήρκεσε από το 218 π.Χ. έως το 202 π.Χ..
Πίνακας περιεχομένων |
Μεσοπόλεμος [Επεξεργασία]
Ως μεσοπόλεμος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άτυπα το διάστημα μεταξύ του Α' και του Β' καρχηδονιακού πολέμου, δηλαδή το διάστημα μεταξύ του 241 π.Χ. και του 219 π.Χ.. Κατά το διάστημα αυτό και αμέσως μετά το τέλος του πρώτου πολέμου, το 241 π.Χ., οι Καρχηδόνιοι αντιμετώπισαν την εξέγερση των μισθοφόρων. Επρόκειτο για την εξέγερση ενός σώματος μισθοφόρων, το οποίο με την εγκατάλειψη της Σικελίας, στην οποία στάθμευαν, μεταφέρθηκε στην Αφρικανική ακτή. Εκεί εξεγέρθηκαν, πιθανότατα λόγω της καθυστέρησης των Καρχηδονίων στην καταβολή των μισθών τους, και πολιόρκησαν την ίδια την πόλη της Καρχηδόνας. Οι Καρχηδόνιοι αντεπιτέθηκαν και τους έδιωξαν και μέχρι το 237 π.Χ. κατάφεραν να καταπνίξουν τελείως την εξέγερση.
Από το 237 π.Χ. ξεκίνησε η προσπάθεια των Καρχηδονίων, υπό τον Αμίλκα Βάρκα, αναπλήρωσης των εδαφών που χάθηκαν στον πρώτο πόλεμο και η στρατιωτική και οικονομική αναδιοργάνωση της Καρχηδόνας. Η προσπάθεια αυτή επικεντρώθηκε στα ισπανικά παράλια. Έως το 220 π.Χ., οι Καρχηδόνιοι με στρατηγό τον Αμίλκα κατόρθωσαν να θέσουν υπό την κυριαρχία τους όλη την νότια Ιβηρική χερσόνησο, με πρωτεύουσα της περιοχής την πόλη της Νέας Καρχηδόνας. Οι περιοχές αυτές ήταν πλούσιες σε μεταλλεύματα, αλλά κυρίως προσέφεραν στους Καρχηδόνιους άφθονο ανθρώπινο δυναμικό. Οι Καρχηδόνιοι το εκμεταλλεύτηκαν αυτό και προχώρησαν κατά την διάρκεια του πολέμου σε εκτεταμένες στρατολογήσεις πολεμιστών από τις τοπικές φυλές.
Οι σχέσεις με τους Ρωμαίους είχαν επανέλθει περίπου στα ίδια επίπεδα με αυτές πριν το 264 π.Χ., αφού οι τελευταίοι δεν είχαν ζωτικά συμφέροντα στην Ιβηρική και είχαν υιοθετήσει μια μετριοπαθή στάση απέναντι στους Καρχηδόνιους, αποδεχόμενοι την παρουσία τους στην Ισπανία. Μάλιστα, οι δυο πόλεις είχαν επέλθει σε συμφωνία, θέτοντας ως σύνορο των δύο δυνάμεων στην περιοχή τον ποταμό Έβρο στην βορειοανατολική Ισπανία.
Αίτια και αφορμή [Επεξεργασία]
Βλέποντας οι Ρωμαίοι την συνεχή αύξηση της ισχύος της Καρχηδόνας στην περιοχή, ανησύχησαν και αποφάσισαν να αναθεωρήσουν την μετριοπαθή πολιτική τους και να θέσουν εμπόδια στην περαιτέρω εξάπλωση της Καρχηδόνας. Η ευκαιρία δόθηκε, όταν σε μια πόλη νότια του ποταμού Έβρου, το Σαγούντο, η φιλορωμαϊκή παράταξη ζήτησε την βοήθεια της Ρώμης σε μία διαμάχη που είχε με την φιλοκαρχηδονική παράταξη. Οι Ρωμαίοι επενέβησαν δυναμικά και οι αντίπαλοι πολιτικοί διώχθηκαν από την πόλη.
Από την πλευρά των Καρχηδονίων, την διοίκηση των δυνάμεών τους στην Ισπανία είχε αναλάβει από το 221 π.Χ. ο Αννίβας. Αυτός, μεγαλωμένος με τις ιδέες του πατέρα του, Αμίλκα, περί αιώνιου μίσους κατά των Ρωμαίων, έθεσε σε εφαρμογή το φιλόδοξο σχέδιο που είχε συλλάβει:την καταστροφή της ίδιας της Ρώμης. Για να γίνει αυτό όμως έπρεπε να ολοκληρωθεί η κατάκτηση της Ισπανίας. Έτσι, το 219 π.Χ., εκμεταλλευόμενος άλλη μια εσωτερική διαμάχη στο Σαγούντο, πολιόρκησε την πόλη και μετά από οκτάμηνη πολιορκία την κατέλαβε. Αμέσως από τους Ρωμαίους στάλθηκε πρεσβεία στην Καρχηδόνα απαιτώντας εξηγήσεις για την πράξη αυτήν και την παράδοση του Αννίβα. Οι Καρχηδόνιοι όμως έδειξαν την υποστήριξη στον στρατηγό τους, αρνούμενοι να τον παραδώσουν. Μάλιστα, αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την συνθήκη με την οποία καθοριζόταν το σύνορο των σφαιρών επιρροής των δυο πόλεων στον ποταμό Έβρο. Επίσης, από το 219 π.Χ. σταμάτησαν να καταβάλουν την ετήσια πολεμική αποζημίωση, η οποία αποτελούσε όρο της συμφωνίας ειρήνης το 241 π.Χ..Η θρασύτητα των Ρωμαίων οι οποίοι χωρίς κανένα πρόσχημα απαίτησαν την παράδοση του Αννίβα σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ισχύ της Καρχηδόνας έκαναν αναπόφευκτη μια δεύτερη σύγκρουση των δυο υπερδυνάμεων.Μετά την άλωση του Σαγούντου ο Αννίβας αποσύρθηκε στην έδρα των ιβηρικών κτήσεων ,Νέα Καρχηδόνα, για να προετοιμάσει την εκστρατεία εναντίον της Ρώμης. Ο συσχετισμός των ναυτικών δυνάμεων καθιστούσε απαγορευτική μια προσέγγιση από την θάλασσα. Απέμενε μόνο ο μακρύς δρόμος από την στεριά. Εγχείρημα όμως το οποίο είχε πολλές δυσκολίες. Αφενός ο στρατός του Αννίβα θα έπρεπε να διασχίσει εχθρικές περιοχές στη Γαλατία, αφετέρου απομακρυνόμενος από την ιβηρική έχανε και τις βάσεις ανεφοδιασμού του. Τέλος υπήρχε και το ανυπέρβλητο ,μέχρι τότε τουλάχιστον ,εμπόδιο των Άλπεων, φυσικό οχυρό της Ιταλίας.
Την ικανότητα του αντιπάλου τους διαπίστωσαν οι Ρωμαίοι στην πρώτη μεγάλη μάχη που συνήψαν με τους Καρχηδόνιους (Δεκ. 218 π.Χ.) στον ποταμό Τρεβία. Οι Ρωμαίοι υπέστησαν δεινή ήττα· οι 10.000 περίπου λεγεωνάριοι, που σώθηκαν, με κόπο κατόρθωσαν να διαφύγουν στα οχυρά της Πλακεντίας.[1] Σημαντικές απώλειες είχε και ο Αννίβας χάνοντας πολλούς εμπειροπόλεμους στρατιώτες και όλους τους ελέφαντες, εκτός από ένα.[2]
Δείτε επίσης [Επεξεργασία]
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Ross Leckie (ΡΟΣ ΛΕΚΙ ), Αννίβας ο Καρχηδόνιος, σελ. 202-226, 1998 ISBN 960-219-086-8
- ↑ Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό «Αννίβας» Τόμ. 1, σ.282, εκδοτ.Αθηνών 1983
Πηγές [Επεξεργασία]
- Τίτος Λίβιος, Ρωμαϊκή Ιστορία, Βιβλία 21 (ΧΧΙ) και 22 (ΧΧΙΙ)
- Πολύβιος, Ιστορίες, Βιβλία 3 (ΙΙΙ) και 4 (ΙV)
Βιβλιογραφία [Επεξεργασία]
- 36 Αιώνες Παγκόσμιας πολεμικής Ιστορίας, Στρατηγικές Εκδόσεις (2008) ISBN 978-960-8094-44-4
- Στρατιωτική Ιστορία, σειρά Μεγάλες Μάχες, Καρχηδονιακοί Πόλεμοι (2004) ISBN 960-8345-30-8
- The seventy Great battles of all time-Cannae, Thames & Hudson (2005) ISBN 978-0-500-25125-6
Εξωτερικοί σύνδεσμοι [Επεξεργασία]
|
|||||
