Αρτούρ Μας ι Γκαβαρό

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αρτούρ Μας
Flickr - Convergència Democràtica de Catalunya - Municipals2011 Míting final Tarragona (3).jpg
Seal of the Generalitat of Catalonia.svg
Πρόεδρος της Generalitat de Catalunya
Ανέλαβε   27 Δεκεμβρίου 2010
Αντιπρόεδρος Τζοάνα Ορτέγα ι Αλεμάνι
Προκάτοχος Χοσέ Μοντίγια ι Αγκουϊλέρα
1ος Πρωθυπουργός της Generalitat de Catalunya
Περίοδος
19 Ιανουαρίου 2001 – 20 Δεκεμβρίου 2003
Πρόεδρος Τζόρντι Πουγιόλ ι Σολέι
Διάδοχος Χοσέπ-Λουίς Καρόντ-Ροβίρα
Ηγέτης της Αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο της Καταλωνίας
Περίοδος
27 Μαΐου 2004 – 23 Δεκεμβρίου 2010
Προκάτοχος Πασκουάλ Μαραγκάλ ι Μίρα
Διάδοχος Χοακίμ Ναδάλ ι Φαρέρας
Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της Generalitat de Catalunya
Περίοδος
30 Ιουλίου 1997 – 17 Ιανουαρίου 2001
Πρόεδρος Τζόρντι Πουγιόλ ι Σολέι
Προκάτοχος Μακιά Αλαβέντρα ι Μονέρ
Διάδοχος Φράνθεσκ Χομς ι Φερέτ
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 31 Ιανουαρίου 1956 (1956-01-31) (58 ετών)
Βαρκελώνη, Flag of Catalonia.svg Καταλωνία
Εθνικότητα Καταλανός
Πολιτικό Κόμμα Convergència i Unió (Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλωνίας)
Σύζυγος Ελένα Ράκοσνικ
Παιδιά δύο γιοι και μία κόρη
Επάγγελμα Πολιτικός και Οικονομολόγος
Θρήσκευμα Ρωμαιοκαθολικός
Υπογραφή Signatura Artur Mas.svg
Ιστοσελίδα Επίσημη Ιστοσελίδα

Ο Αρτούρ Μας ι Γκαβαρό (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1956) είναι Καταλανός πολιτικός. Είναι Πρόεδρος της Generalitat de Catalunya, αξίωμα το οποίο ανέλαβε στις 27 Δεκεμβρίου 2010[1] αφού αναδείχτηκε νικητής στις εκλογές του Νοέμβριου του 2010. Είναι επίσης ηγέτης του Καταλανικού εθνικιστικού φιλελεύθερου κόμματος Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλωνίας (CDC) και πρόεδρος της κομματικής σύμπραξης Convergència i Unió (CIU).[2]

Ο Μας είναι οικονομολόγος στο επάγγελμα, ο οποίος έλαβε το δίπλωμά του από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, ενώ ομιλεί αρκετά καλά τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, σε συνδυασμό με τα Καταλανικά και τα Ισπανικά. Η πολιτική του ιδεολογία τείνει να θεωρείται φιλελεύθερη, από την άποψη του οικονομικού του προγράμματος, ενώ είναι υπέρ μιας Ενωμένης Ευρώπης, και ταυτόχρονα είναι ένθερμος υποστηρικτής του Καταλανικού εθνικισμού. Από την άποψη των κοινωνικών μέτρων, έχει, σε πολλές περιπτώσεις, υιοθετήσει μία συντηρητική πολιτική ατζέντα, με την παραχώρηση δικαιωμάτων στους gay μεν, αλλά την απαγόρευση γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλλου δε[3], καθώς και την διεξαγωγή ελεύθερης δημοσκόπησης εντός του κόμματός του αναφορικά με το θέμα της έκτρωσης.[4]

Ο Μας έχει τεθεί επανειλημμένα υπέρ της Καταλανικής ανεξαρτησίας,[5][6], αλλά έχει τονίσει ότι η πλήρης ανεξαρτητοποίηση από την Ισπανία δεν ανήκει στην πολιτική του ατζέντα.[7] Συνέγραψε την εισαγωγή ενός βιβλίου του Αλ Γκορ, πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ, επί Κυβέρνησης Κλίντον.

Προσωπικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σπουδές και καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φοίτησε ως μαθητής στο Γαλλικό Λύκειο της Βαρκελώνης. Αφού σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και Επιχειρηματικότητα στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα στην Νομική Σχολή της καταλανικής πρωτεύουσας, ξεκίνησε να εργάζεται στον χώρο των εξαγωγών ενός ομίλου βιομηχανικών εταιρειών, οι οποίες ειδικεύονταν στην παραγωγή προϊόντων λογισμικού και ανύψωσης.

Μερικά χρόνια αργότερα, ανέλαβε την διοίκηση μιας επενδυτικής εταιρείας, η οποία ανήκε σε μια μεγάλη εταιρεία από τον χώρο της βυρσοδεψίας. Το 1982, προσλήφθηκε στον δημόσιο τομέα, ως σύμβουλος στο τμήμα Εμπορίου, Κατανάλωσης και Τουρισμού της Generalitat de Catalunya. Κι ενώ αυτή σύμβαση είχε προβλεφτεί να κρατήσει πέντε μήνες, προσλήφθηκε με σύμβαση αορίστου χρόνου, με αποστολή την προώθηση της Καταλονίας στο εξωτερικό και την αναζήτηση και εύρεση επενδυτών για την αυτόνομη κοινότητα. Στη συνέχεια ανέλαβε την διεύθυνση της υπηρεσίας οργάνωσης εμποροπανήγυρων, προτού ανέλθει στην θέση του Γενικού Διευθυντή της Εμπορικής Προώθησης.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προέρχεται απο μια οικογένεια, η οποία έχει ιδιαίτερη σχέση με την καταλανική βιομηχανία, ενώ είναι ο μεγαλύτερος τριών παιδιών.

Γνώρισε την γυναίκα του, Ελένα Ράκοσνικ, το 1979, στον γάμο ενός φίλου και συμφοιτητή του, και την παντρεύτηκε τρία χρόνια αργότερα. Μαζί, απέκτησαν τρία παιδιά: Πατρίσια, Αλμπέρτ και Αρτούρ.

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καριέρα ως πολιτικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέλος της Δημοκρατικής Σύγκλισης της Καταλωνίας (CDC), ενός φιλελεύθερου και καταλανικού εθνικιστικού κόμματος, ανέλαβε το 1996, την προεδρία της Επαρχίας της Βαρκελώνης. Πραγματοποίησε την είσοδό του στη γενική γραμματεία του κόμματος δύο χρόνια αργότερα. Στις 12 Νοεμβρίου 2001, ο Αρτούρ Μας εκλέχτηκε Γενικός Γραμματέας του CDC με ποσοστό 85 % επί των ψήφων[8], στη διάρκεια του 11ου συνεδρίου του κόμματος.

Όταν η κομματική συμμαχία Σύγκλιση και Ένωση (CiU), η οποία δημιουργήθηκε από το CDC και τους Χριστιανοδημοκράτες της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας (UDC), μετατράπηκε σε ομόσπονδο κόμμα στις 2 Δεκεμβρίου 2001, έγινε ο πρώτος του πρόεδρος.

Επανεξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματός του το 2005, και στη συνέχεια το 2008. Στις 25 Μαρτίου 2012, και καθώς δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα για τέταρτη θητεία, έγινε πρόεδρος του CDC, παραχωρώντας την Γενική Γραμματεία στον Οριόλ Πουγιόλ, εκπρόσωπο της ένωσης του CiU στο τοπικό Κοινοβούλιο.

Ξεκινήματα στα αξιώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλέχτηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρκελώνης το 1987, ως υποψήφιος του CDC. Μετά την πρώτη του επανεκλογή, τέσσερα χρόνια αργότερα, ορίστηκε εκπρόσωπος του κομματικού σχηματισμού CiU, και στη συνέχεια πρόεδρος από το 1993. Εγκατέλειψε την δημοτική πολιτική σκηνή το 1995, αφού εκλέχτηκε βουλευτής της Επαρχίας της Βαρκελώνης στο Κοινοβούλιο της Καταλωνίας.

Σύμβουλος στην Generalitat[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λίγου μήνες αργότερα, πριν από τις τοπικές εκλογές του 1995, στις 15 Ιουνίου, ορίστηκε σύμβουλος[9] στην Εδαφική Πολιτική και τα Δημόσια Έργα υπό την προεδρία του Τζόρντι Πουγιόλ. Αφού απομακρύνθηκε από το αξίωμά του μετά τις εκλογές του 1995, επιλέχτηκε για την θέση του συμβούλου επί των Οικονομικών και της Οικονομίας στις 30 Ιουλίου 1997, διατηρώντας την για διάστημα τεσσάρων ετών.

Δελφίνος του Πουγιόλ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 17 Νοεμβρίου 2001, ο Αρτούρ Μας έγινε σύμβουλος επικεφαλής και σύμβουλος στην Προεδρία της Generalitat de Catalunya. Η επαναδημιουργία του αξιώματος του επικεφαλής συμβούλου (Conseller en Cap), το οποίο είχε καταργηθεί το 1954, τον έκανε τότε να φαντάζει ως ο δελφίνος του Τζόρντι Πουγιόλ, του προέδρου της Generalitat από το 1980. Αυτή η άποψη τελικώς αποδείχτηκε πραγματική, καθώς στις 20 Ιανουαρίου 2002, κατέβηκε ως υποψήφιος του CiU για την προεδρία της Generalitat.

Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου του 2003, ο κεντροδεξιός υποψήφιος αναδείχτηκε δεύτερος σε αριθμό ψήφων, αλλά πρώτος σε αριθμό βουλευτικών εδρών, όπως και στην εκλογική διαδικασία του 1999, συγκεντρώνοντας ποσοστό 30,94 % επί των ψήφων, έναντι 31,16 % του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλωνίας (PSC) του Πασκουάλ Μαραγκάλ, αλλά με 48 βουλευτές, έναντι 42 του PSC. Όμως, το τελευταίο κατάφερε, τελικά, να συγκροτήσει μια κυβέρνηση συνεργασίας με την Δημοκρατική Αριστερά της Καταλωνίας (ERC) και την Πρωτοβουλία για την Καταλωνία - Οι Πράσινοι/Ενωμένη και Εναλλακτική Αριστερά (ICV-EUiA), κάτι που του επέτρεψε την απομάκρυνση του CiU από την εξουσία, γεγονός πρωτόγνωρο, καθώς είχε να συμβεί 23 χρόνια ανάλογο περιστατικό.

Ηγέτης της αντιπολίτευσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αρτούρ Μας με τον Οριόλ Πουγιόλ, εκπρόσωπο της κομματικής συμμαχίας CiU στο Κοινοβούλιο της Καταλωνίας, το 2009.

Ο Αρτούρ Μας εγκατέλειψε το εκτελεστικό συμβούλιο στις 22 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους και ανέλαβε τότε την ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας του CiU. Μετά την υιοθέτηση ενός διατάγματος, το οποίο αντικαταστάθηκε από τοπικό νόμο το 2008, κάνοντας πράξη με αυτό τον τρόπο μια προεκλογική υπόσχεση του Μαραγκάλ, έγινε ο πρώτος που έλαβε τον επίσημο τίτλο του ηγέτη της αντιπολίτευσης στην Καταλωνία (Cap de l'oposició a Catalunya) στις 27 Μαΐου 2004. Δύο χρόνια αργότερα, σύναψε συμφωνία με τον Χοσέ Λουίς Ροδρίγες Θαπατέρο, Πρόεδρο της ισπανικής κυβέρνησης, με στόχο την εξασφάλιση της υιοθέτησης μιας νέου τύπου αυτονομίας για την Καταλωνία, κάτι που απέφερε την κατάρρευση της τοπικής συμμαχίας που βρισκόταν τότε στην εξουσία και την προκήρυξη έκτακτων εκλογών, οι οποίες έλαβαν χώρα την 1η Νοεμβρίου 2006.

Το CiU αναδείχτηκε νικητής αυτή την φορά με ποσοστό 31,5 % επί των ψήφων και λαμβάνοντας 48 βουλευτικές έδρες επί των 135 διαθέσιμων, ενώ το PSC, υπό την ηγεσία πλέον του γενικού του γραμματέα, Χοσέ Μοντίγια, αρκέστηκε σε ποσοστό 26,8 % επί των ψήφων και σε 37 βουλευτικές έδρες. Όμως, η απερχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας συγκέντρωσε συνολικά ποσοστό ύψους 50,3 % επί των ψήφων και 70 βουλευτικές έδρες, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία, κάτι που έδωσε την δυνατότητα στον Μοντίγια να ανέλθει στην εξουσία, περιορίζοντας την κεντροδεξιά στον ρόλο της αντιπολίτευσης.

Οι εκλογές του 2010 : η επιστροφή στην εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού πρώτα έλαβε και πάλι το χρίσμα του ηγέτη της κομματικής συνεργασίας CiU για τις τοπικές εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 2010, οι προεκλογικές μετρήσεις φαινόντουσαν αυτή την φορά να του δίνουν προβάδισμα νίκης με ποσοστό ύψους, περίπου, 40 % επί της πρόθεσης ψήφου και περισσότερες από 60 βουλευτικές έδρες, απέναντι σε ποσοστό μόλις 20 % και 30 βουλευτικές έδρες στους Σοσιαλιστές του Μοντίγια. Την ημέρα των εκλογών, έλαβε ποσοστό μεγαλύτερο του 38 % επί των ψήφων και 62 βουλευτές επί των 135, ήτοι 20 μονάδες παραπάνω από τους Σοσιαλιστές και 44 βουλευτές επιπλέον. Καλώντας στην συσπείρωση και την κινητοποίηση του συνόλου των Καταλανών, υποσχέθηκε να δράσει για το κοινό καλό και με ταπεινότητα[10]. Στην πρώτη εκλογική διαδικασία για το αξίωμα του Προέδρου, στις 21 Δεκεμβρίου, αποδείχτηκε ανίκανος να λάβει την στήριξη των υπόλοιπων κομματικών παρατάξεων, συγκεντρώνοντας 62 ψήφους υπέρ έναντι 73 κατά, κάτι που τον υποχρέωσε να περιμένει μέχρι την 23η προκειμένου να εκλεγεί Parlament επικεφαλής της Κυβέρνησης της Καταλωνίας[11]. Την επομένη της αποτυχίας του, υπέγραψε ένα σύμφωνο με το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλωνίας (PSC), το οποίο προέβλεπε την αποχή από την εκλογική διαδικασία των 28 βουλευτών του τελευταίου, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την εκλογή του Μας με απόλυτη πλειοψηφία[12].

Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αρτούρ Μας, στη διάρκεια μιας πολιτικής συζήτησης στο Κοινοβούλιο της Καταλωνίας.

Στις 23 Δεκεμβρίου, ο Αρτούρ Μας ορκίστηκε Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλωνίας με 62 ψήφους υπέρ, 45 κατά και 28 απόντες[13]. Ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα τέσσερις μέρες αργότερα[14] συμπεριλαμβάνοντας στον λόγο του κατά την διάρκεια της ορκωμοσίας του την « πλήρη εμπιστοσύνη στον καταλανικό λαό » και καλώντας στην « υπομονή στον δρόμο που οδηγεί στην εθνική ανεξαρτησία »[15]. Το ξεκίνημα της θητείας του σημαδεύτηκε από μια πολιτική διακομματικών συνεργασιών, αφού πρότεινε στον Σοσιαλιστή Φεράν Μασκαρέλ την θέση του συμβούλου σε θέματα Πολιτισμού, ένα αξίωμα που κατείχε ήδη το 2006, και το οποίο απεδέχθη[16]. Η κυβέρνησή του περιελάμβανε έτσι έναν αριθμό προσωπικοτήτων από πολλούς ιδεολογικούς χώρους της πολιτικής[17].

Τον Σεπτέμβριο του 2012, προκήρυξε τοπικές εκλογές, δύο χρόνια νωρίτερα απ´ότι είχε αρχικώς προβλεφτεί, για τις 25 Νοεμβρίου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 3cat24.cat, "Artur Mas is elected as 129th President of the Generalitat with the abstention of the PSC"
  2. Barcelona reporter, “ARTUR MAS, Party Leader: Convergència i Unió
  3. http://www.ambienteg.com/integracion/artur-mas-en-el-nacimiento-de-convergais
  4. http://www.tv3.cat/videos/1564629
  5. http://www.lavozlibre.com/noticias/ampliar/146082/artur-mas-votaria-si-en-un-referendum-sobre-la-independencia-de-cataluna
  6. http://www.periodistadigital.com/politica/autonomias/2010/09/23/artur-mas-independencia-tarda-cuatro-anos-cuarenta-viene-deprisa-elecciones-catalanas-ciu-entrevista-carlos-herrera.shtml
  7. http://www.spainreview.net/index.php/2010/12/24/moderate-nationalist-artur-mas-is-the-new-president-of-catalonia/
  8. (ισπανικά) Le nouveau secrétaire général obtient dix points de moins que Pujol, El País, le 12
  9. Στις ισπανικές αυτόνομες κοινότητες, ένας σύμβουλος (concejero στα ισπανικά ή conseller στα καταλανικά) είναι μέλος του τοπικού εκτελεστικού συμβουλίου.
  10. (ισπανικά) CiU revient sans alliances, Público, le 28 novembre 2010
  11. (ισπανικά) Mas devra attendre le second tour pour être investi président de la Généralité, La Vanguardia, le 21
  12. (ισπανικά) [http://www.lavanguardia.es/politica/20101222/54093163766/acuerdo-ciu-psc-para-la-investidura-de-artur-mas-como-129-president-de-la-generalitat.html Accord CiU-PSC pour l'investiture d'Artur Mas comme 129 × 10{{{1}}} président de la Généralité], La Vanguardia, le 22 décembre 2010
  13. (ισπανικά) Artur Mas devient le 129e président de la Généralité, La Vanguardia, le 23 décembre 2010
  14. (ισπανικά) Artur Mas investi président de la Généralité, Público, le 23 décembre 2010
  15. (ισπανικά) Artur Mas : « Je me sens bâtisseur de mon pays, et non libérateur », La Vanguardia, le 27 décembre 2010
  16. (ισπανικά) Mascarell accepte l'offre de Mas et sera le nouveau conseiller à la Culture, La Vanguardia, le 27 décembre 2010
  17. (ισπανικά) Boi Ruiz, Pilar Fernández Bozal et Francesc Xavier Mena complètent le gouvernement de Mas, La Vanguardia, le 27 décembre 2010

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Artur Mas i Gavarró της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Artur Mas της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).