Αλεξάντερ ΜακΚουίν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλεξάντερ Λι ΜακΚουίν

Ο Αλεξάντερ Λι ΜακΚουίν (αγγλ. Alexander Lee Mcqueen) γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου 1969 στο Λονδίνο και πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου 2010 σε ηλικία 40 ετών.

Υπήρξε σχεδιαστής μόδας και ράφτης. Σε ηλικία 16 ετών πήρε μαθήματα από γνωστούς οίκους μόδας όπως το Saville Row και συνέχισε με συνεργασίες με γνωστές εταιρίες, όπως η Givency. Με τις πρωτοποριακές του δημιουργίες, κατέκτησε το βραβείο του καλύτερου Βρετανού σχεδιαστή για τέσσερις χρονιές (1996, 1997, 2001 και 2003) και κέρδισε τις εντυπώσεις στο χώρο της μόδας.

Παιδική ηλικία και εκπαίδευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Alexander μεγάλωσε σε δημόσιο ξενώνα στο Ανατολικό Λονδίνο και ήταν ο μικρότερος από τα έξι αδέρφια του. Ο πατέρας του ήταν ταξιτζής και η μητέρα του καθηγήτρια κοινωνικών επιστημών. Το ταλέντο του το ανακάλυψε από πολύ μικρή ηλικία καθώς σχεδίαζε φορέματα για τις τρεις αδερφές του. Στα 16 του παράτησε το σχολείο αφού είχε αποφασίσει ότι θα ασχοληθεί αποκλειστικά με τη μόδα. Έτσι, πήρε μαθήματα από τους μόδιστρους Anderson και Shepherd στον οίκο μόδας Savile Row. Εκεί, του δόθηκε η ευκαιρία να «ακονίσει» τις ικανότητές του και να εξασκήσει το ταλέντο του στο ράψιμο, πράγματα για τα οποία έγινε διάσημος αργότερα. Έπειτα, συνέχισε να εμπνέεται και να μαθαίνει κοντά στους Gieves και Hawkes και προόδευσε με τη βοήθεια των ενδυματολόγων Angels και Bermans. Όλες αυτές οι εμπειρίες τον έκαναν να αποκτήσει πολλές διαφορετικές τεχνικές στο ράψιμο που θα τον βοηθούσαν στη μελλοντική του καριέρα.

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού τελείωσε τις σπουδές του στο Savile Row ,πήγε να δουλέψει στο πλευρό του Koji Tatsuno και στην ηλικία των 21 ετών, πήγε στο Μιλάνο για να δουλέψει με τον Romeo Gigli. Επιπλέον, έκανε μεταπτυχιακό στο αναγνωρισμένου κύρους πανεπιστήμιο St. Martins , όπου τελειοποίησε τις γνώσεις του στο σχέδιο μόδας. Αυτά τα σταθερά βήματα προόδου, είχαν ως αποτέλεσμα να κινήσει το ενδιαφέρον των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ως «ένας πολλά υποσχόμενος νέος σχεδιαστής». Οι επιδείξεις μόδας στις οποίες συμμετείχε είχαν θεατρικό και αυστηρό ύφος. Ο συνδυασμός αυτών των δυο ,τράβηξε την προσοχή του κοινού και επέφερε την αναγνώριση. Λόγω της φήμης που είχε αποκτήσει , οι ετικέτες των ρούχων του είχαν την ετικέτα “ l’ enfant terrible “ ,δηλαδή το «κακό παιδί της μόδας ». Το 1997 , προσλήφθηκε από τον οίκο μόδας Givenchy. Τότε ο Mcqueen ανέφερε τον ιδρυτή της ετικέτας του οίκου ως «άσχετο» , πράγμα που προκάλεσε μεγάλη ένταση και ανέτρεψε τα σχέδια του για την κυκλοφορία νέας σειράς ρούχων. Παρόλα αυτά. ο Alexander παρέμεινε σεβαστός στο χώρο της μόδας. Έτσι, το 2000 άρχισε τη συνεργασία του με τον οίκο Gucci και τερμάτισε οριστικά τις σχέσεις του με τη Givenchy, πράγμα που του έδωσε μεγαλύτερη έμπνευση και δημιουργικότητα στο σχεδιασμό ρούχων. Το 2003, πήρε βραβείο απ’ το συμβούλιο των σχεδιαστών της Αμερικής ενώ ταυτόχρονα έλαβε και ένα CBE. Το 2007 άνοιξε καταστήματα σχεδόν σε όλο τον κόσμο ενώ το 2009, μετά από διακοπές του στις Μαλβίδες , εμπνεύστηκε και σχεδίασε μια νέα σειρά με φορέματα. Η σειρά αυτή, πήρε το όνομα “ manta ray “ καθώς το σχέδιο των ρούχων θύμιζε σαλάχι. Ο Mcqueen ήταν ο πρώτος που σχεδίασε χαμηλοκάβαλα παντελόνια στην Ιστορία της μόδας και πολλοί λένε πως αυτά ήταν που τον χαρακτήριζαν σαν σχεδιαστή. Επίσης, πρωτοπόρησε και στον τομέα της πασαρέλας αφού ήταν ο πρώτος που έφερε στην Αγγλία μοντέλα από την Ινδία. Τέλος, κέρδισε το βραβείο του καλυτέρου Βρετανού σχεδιαστή μόδας της χρονιάς το 1996, 1997 ,2001 και 2003.

Θάνατος και αναμνήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο θάνατος του McQueen ανακοινώθηκε το απόγευμα της 11ης Φεβρουαρίου του 2010, όπου βρέθηκε ,το ίδιο πρωί, απ’ την οικονόμο του απαγχονισμένος μέσα στο σπίτι του. Πέθανε αρκετές μέρες πριν από την εβδομάδα μόδας στο Λονδίνο, αν και δεν ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει, και εννιά μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του Joyce, η οποία «έφυγε» από καρκίνο. Ο David LaChapelle, ένας καλός φίλος του McQueen, είχε δηλώσει «ο Lee έπαιρνε πολλά αντικαταθλιπτικά και ήταν πολύ δυστυχισμένος». Πριν από τον θάνατό του, ο McQueen άφησε ένα σημείωμα, όπου έλεγε «να προσέχετε τα σκυλιά, συγγνώμη, σας αγαπώ. Lee”. Η κεντρική αστυνομία της πόλης, μετά από έρευνες, δήλωσε πως δεν βρέθηκε κάτι ύποπτο στο θάνατο του. Ωστόσο, στις 17 Φεβρουαρίου, το δικαστήριο Westminster Coroner's Court δήλωσε ότι από τη νεκροψία του Alexander και από την ανάκριση των συγγενών του, ο θάνατος του οφειλόταν σε αυτοκτονία καθώς και ότι ,πριν αυτοκτονήσει, βρισκόταν υπό την επήρεια ισχυρών φαρμάκων και παυσίπονων. Μετά το θάνατο του, πολλοί ήταν οι καλλιτέχνες που τον τίμησαν είτε με τραγούδια τους είτε φορώντας μερικές απ’ τις δημιουργίες του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν η Bjork, η Lady Gaga, η Katy Perry, ο Kanye West , η Naomi Campbell και η Kate Moss που ήταν φίλοι και συνεργάτες με τον αξέχαστο Alexander Lee McQueen

Διαθήκη και φιλανθρωπίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέσω της διαθήκης του, ο Alexander έδωσε χρήματα στα αγαπημένα του πρόσωπα:

  • Στις τρεις αδερφές του και στους δυο αδερφούς του, άφησε από 250.000 λίρες στον καθένα.
  • Στους δύο οικιακούς του βοηθούς ,στον βαφτισιμιό του και στα ανίψια του, από 50.000 λίρες στον καθένα και
  • Στον αγαπημένο του σκύλο άφησε 50.000 λίρες.

Τέλος, ένα μερίδιο των χρημάτων του το διέθεσε:

  • για υποτροφίες στη σχολή St. Martins College of Art and Design στην οποία φοίτησε.
  • στις οργανώσεις the London Buddhist Centre και health advocacy trust, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την προστασία των ζώων και
  • σε κέντρα για την ενημέρωση των νέων σε θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.


Βιβλία και αφιερώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο βιβλίο της βιογραφίας του Alexander McQueen "Savage Beauty" του Andrew Bolton αναφέρεται ότι ο Mcqueen είπε:« «Βρίσκω την ομορφιά στο παράξενο, όπως πολλοί καλλιτέχνες. Θέλω να αναγκάσω τους ανθρώπους να μην κοιτάξουν τα πράγματα ως έχουν». Επίσης αναφέρεται ότι: «Οι επιδείξεις ήταν και είναι αυτοβιογραφικές, έχουν να κάνουν με τη σεξουαλικότητα μου και με το ποιος είμαι. Έχουν να κάνουν με την παιδική μου ηλικία, τον τρόπο που σκέφτομαι για τη ζωή και τον τρόπο που μου έμαθαν να βλέπω τη ζωή» Επιπλέον ο Mcqueen αποτέλεσε πρωτοσέλιδο για πολλές εφημερίδες και περιοδικά :

  • Η New York Times λίγες μέρες μετά τον θάνατο του έγραψε ένα μεγάλο άρθρο για το έργο και για τις σημαντικές προσφορές του στο χώρο της μόδας.
  • Το περιοδικό Vogue δημοσίευσε ένα αφιέρωμα για την βιογραφία του στις 11 Μαρτίου του 2011.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

http://topics.nytimes.com/top/reference/timestopics/people/m/alexander_mcqueen/index.html
http://www.vogue.co.uk/spy/biographies/alexander-mcqueen-biography
http://www.npr.org/blogs/thetwo-way/2011/07/26/138717808/designer-alexander-mcqueens-legacy-favors-charity
http://www.thebiographychannel.co.uk/biographies/alexander-mcqueen.html
Βιβλίο “Savage Beauty” του Andrew Bolton.