Αλαλά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία η Αλαλά ήταν κόρη του Πολέμου, προσωποποίηση της δυνατής πολεμικής κραυγής («αλαλαγμού») που σήμαινε και σημάδευε είτε τον θρίαμβο για τη νίκη, είτε την παρόρμηση για επίθεση.

H Αλαλά ήταν ακόλουθος του θεού του πολέμου `Αρη, του οποίου ένα από τα επίθετα-επικλήσεις ήταν «Ἀλαλάξιος». Οι `Ελληνες στρατιώτες λοιπόν κατά την επίθεσή τους εναντίον των θέσεων του εχθρού φώναζαν «Αλαλά», κραυγή που πέρα από τη θρησκευτική της σημασία είχε σκοπό να προκαλέσει πανικό στις τάξεις του εχθρού. Η λέξη θρυλείται ότι προέρχεται από τη φωνή της κουκουβάγιας.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941), η επίσης τρισύλλαβη και παρόμοια ηχητικά κραυγή «άέρα» χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες στρατιώτες. Αλλά και στους αντιπάλους τους: Κατά το φασιστικό «Ventennio», μία άλλη τροποποίηση της αρχαίας κραυγής, ως «eja eja alalà», είχε υιοθετηθεί από τους Arditi, ένα ειδικό σώμα του ιταλικού στρατού. Αυτός που την επινόησε ήταν ο Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, μετά την κατάληψη του Φιούμε.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 85

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alala της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).