Ακροδεξιά
Στην σύγχρονη πολιτική σκηνή, με τον όρο Ακροδεξιά καλείται ένα σύνολο πολιτικών οι οποίες είναι συντηρητικές, ολοκληρωτικές και εθνικιστικές. Πολλάκις, ο όρος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει ιδεολογίες όπως ο Εθνικοσοσιαλισμός κι ο Φασισμός ενώ άμεσα συσχετιζόμενη είναι με τον ρατσισμό.
Πίνακας περιεχομένων |
Η ιστορία της Ακροδεξιάς [Επεξεργασία]
Η ιστορίας της Ακροδεξίας αρχίζει το 18ο αιώνα στην Γαλλία. Με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης οι διάφορες τάσεις, άλλες πιο συντηρητικές κι άλλες πιο ριζοσπαστικές, έλαβαν μέρος διεκδικώντας Επανάσταση|κοινωνικές ελευθερίες, δικαιοσύνη κι ισότητα. Καθώς ωστόσο η μεγάλη πλειοψηφία των επαναστατών είχε σαν στόχο την απελευθέρωση της ανερχόμενης μεσαίας τάξης εμπόρων, βιοτεχνών, τεχνιτών και άλλων, υπήρξαν διάφοροι παλαιοί ευγενείς και πρώην άρχοντες που κατέκριναν την ανάπτυξη του εμπορίου σαν ανήθικη, την κατάργηση της θρησκείας σαν ασέβεια και την ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας σαν καταστροφή. Προέτασσαν δε το αίτημα για επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, τονίζοντας χαρακτηριστικά όπως η καταγωγή, το αίμα και η πίστη. Αυτός ήταν και ο αρχικός πυρήνας της ακροδεξιάς, η αντίδραση απέναντι στην Επανάσταση και τις που αυτή πρέσβευε. Η Ακροδεξιά δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει τη δύναμη που είχαν οι φορείς της στο παρελθόν και σταδιακά άρχισε να αφομοιώνεται από το νέο σύστημα, κρατώντας απλά την αίγλη των πάλαι ποτέ ιδεών της και μένοντας σε ορισμένες βασικές συντηρητικές απόψεις γύρω από τα κοινωνικά ζητήματα.
Η Ακροδεξιά στην Ευρώπη του 20ου αιώνα [Επεξεργασία]
Την πτώση και παρακμή της ακροδεξιάς σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα ήρθε να αντικαταστήσει η επάνοδός της τις πρώτες τέσσερις δεκαετίες του 20ου αιώνα στην Ευρώπη. Ο ιταλικός Φασισμός που προέκυψε από τον Εθνικοσυνδικαλισμό κι ο γερμανικός Ναζισμός που προέκυψε από τον Εθνικοσοσιαλισμό είναι τα βασικότερα και χαρακτηριστικά παραδείγματα που δείχνουν την ισχύ που είχε στους λαούς κυρίως λόγω της οικονομικής κρίσης που ξέσπασε τη δεκαετία του '30. Σε λιγότερο από μία εικοσαετία, ακροδεξιά κόμματα είχαν καταλάβει την εξουσία στην Ισπανία, την Ιταλία και τη Γερμανία ενώ δικτατορίες είχαν εγκατασταθεί σε άλλες χώρες όπως η Ελλάδα.
Η Ακροδεξιά στην Ελλάδα [Επεξεργασία]
Η Ελλάδα αποτελεί μια αμφιλεγόμενη περίπτωση αναφορικά με το κατά πόσο υπήρξε ακραία δεξιά πτέρυγα και πότε. Η μία άποψη λέει πως η ακροδεξιά υπήρξε κι ενσαρκώθηκε με τις κατά καιρούς δικτατορίες που εγκαθιδρυόντουσαν ή με τα διάφορα κόμματα της ριζοσπαστικής δεξιάς. Η άλλη άποψη τονίζει πως ακροδεξιά στην χώρα μας δεν υπήρξε για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δεν υπήρξε μια εθνική αστική τάξη, τα συμφέροντα της οποίας να να εξυπηρετούνται με κάποιου είδους ακροδεξιά κόμματα. Θεωρεί πως οι κυρίαρχες ελίτ της Ελλάδας είχαν εξαρτώμενα από τη Δύση ή τη Ρωσία συμφέροντα κι εκφράζονταν με αντίστοιχους πολιτικούς σχηματισμούς. Η πρώτη άποψη είναι πιο εμφανής, η δεύτερη ενισχύεται ωστόσο από ιστορικά γεγονότα. Λόγου χάρη, η δικτατορία της 4ης Αυγούστου του Ι. Μεταξά ήταν ολοκληρωτικό καθεστώς, συντηρητικό κι αντικομμουνιστικό, εθνοκεντρικό αλλά είχε άριστες σχέσεις και με την Αγγλία πέραν της Γερμανίας ενώ ταυτόχρονα έμεινε πιστό στην ελληνοτουρκική φιλία, στρεφόμενο ακόμα και πολλές φορές εναντίον των προσφύγων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Παρομοίως, η δικτατορία της 21ης Απρίλη της Χούντας των Συνταγματαρχών υπήρξε δυτικόφιλο, αντισοβιετικό καθεστώς, συντηρητικό κι εθνοκεντρικό αλλά όχι ακροδεξιό, ούτε εθνικιστικό σε τέτοιο βαθμό όσο είναι η κανονική ακροδεξιά.Η βάση της ακροδεξιάς ιδεολογίας διεθνώς αλλά και κοινός παρονομαστής των δύο καθεστώτων που εγκαθιδρύθηκαν στην Ελλάδα είναι η άρνηση του κοινοβουλευτισμού και η συγκέντρωση της εξουσίας γύρω από μία ολιγαρχία[1][2][3].Στην Ελλάδα,από ορισμένους κύκλους προερχόμενους κυρίως από την αριστερά,έχει παρατηρηθεί η διεύρυνση των πολιτικών ορίων της ακροδεξιάς και έχουν κατονομαστεί ως φορείς των ιδεών της πτέρυγες της Νέας Δημοκρατίας[4][5] αλλά και κόμματα του ευρύτερου συντηρητικού χώρου όπως η Πολιτική Άνοιξη[6] και ο ΛΑ.Ο.Σ.[7].Τα κόμματα της ελληνικής Δεξιάς ωστόσο θεωρούν εσφαλμένη την προσέγγιση αυτή και διαχωρίζουν την θέση τους.[8][9]Σήμερα, τάσεις της υπάρχουν μέσω εθνικιστικών ομάδων όπως η Χρυσή Αυγή και ο Μαύρος Κρίνος.Τα υπόλοιπα κόμματα κι οργανώσεις που κατά καιρούς δημιουργούνταν, είτε απορροφήθηκαν από τα προαναφερθέντα αλλά και την ευρύτερη δεξιά είτε διαλύθηκαν ολοσχερώς.
Η Ακροδεξιά σήμερα [Επεξεργασία]
Μετά την ήττα της Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι ιδέες του ναζισμού δεν εκφράστηκαν, τουλάχιστον ανοιχτά, από κάποιο μέτωπο ή σύνολο ανθρώπων. Σήμερα όμως ξέρουμε ότι στην Ευρώπη και τον κόσμο δρα πληθώρα ακροδεξιών ομάδων, πολλές φορές εγκληματικής φύσης. Δεν αφομοιώνει κυρίως εργατικά στρώματα αλλά νέους που λόγω της πολύπλευρης κρίσης του σήμερα αναζητούν βίαιες διεξόδους κι ιδεολογικές άλλοθι για τις πράξεις τους. Έχει διάφορες τάσεις και σχετίζεται άμεσα με την Τρίτη Θέση, το Νεοφασισμό και το Νεοναζισμό. Κατηγορείται για εγκληματικές πράξεις εις βάρος μεταναστών, μειονοτήτων, ομοφυλόφιλων, αριστερών και αναρχικών αλλά και για σύμπραξη με τις δυνάμεις καταστολής σε πολλές περιπτώσεις.
Πηγές και παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967
- ↑ Βουλή των Ελλήνων-Συνταγματική Ιστορία
- ↑ Ιωάννης Μεταξάς - Κοινοβούλιο
- ↑ Ακροδεξιά σταγονίδια στην ΝΔ
- ↑ «Ακροδεξιό απολειφάδι γίνεται η ΝΔ του Σαμαρά»[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ «Να ζητήσει συγνώμη», o αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας - Ο Χρόνος
- ↑ Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας:Aκροδεξιός, εθνικιστικός και νεοφιλελεύθερος
- ↑ Ο Α. Σαμαράς διέγραψε τον βουλευτή Σωτήρη Χατζηγάκη από τη Νέα Δημοκρατία
- ↑ Γ.Κολοβός:Η δημοσιογραφική καθίζηση της ελληνικής Ακροαριστεράς
- "Δεξιά, Λαϊκή Δεξιά, Ακρα-δεξία, Περιεχόμενο και Ιστορικές Καταβολές των Εννοιών", Β. Μαγκλάρας
- "ΛΑ.Ο.Σ.: Στα βήματα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς", Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Φύλλο 56, Γ. Καραμπελιάς
- "Η Ακροδεξιά σε Ελλάδα και Ευρώπη", Περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Μ. Μελετόπουλος, Τεύχος 36
- "Μαρξισμός και σύγχρονη μετανάστευση", Δ. Ντούσας
