Φυσικά
{{Σχετικά άλλα έργα
- Περί ουρανού (De caelo)
- Περί Γενέσεως και Φθοράς(De generatione et corruptione)
- Μετεωρολογικά (Meteorologica)
- Περί ψυχής (De anima)
- Περί ζώων κινήσεως (De motu animalium)
- Περὶ πορείας ζώων (De incessu animalium)
- Περί ζώων γενέσεως (De generatione animalium)
- Περί ακουστών (De audibilibus)
- Προβλήματα (Problemata)
- Ανέμων θέσεις και προσηγορίαι (De ventprum situ et nominibus)
- Περί Αισθήσεως και αισθητών (De sencu et sensibilitus)
- Περί μνήμης και αναμνήσεων (De emoria et reminscentia)
- Περί Ύπνου και εγρηγόρσεως (De sommo et vigilia)
- μτφ.Περί ενυπνίων (De insomniis)
- Περί Μακροβιότητος και Βραχυβιότητος (De longitudine et brevitate vitae)
- Περί Αρετών και Κακιών (De virtutibus et vittis)
- Περί της καθ΄ ύπνον μαντικής (De divinatione per somnum)
- μτφ.Περί νεότητος και γήρως και ζωής και θανάτου και αναπνοής (De vita et morte De respiratione)
Τα Φυσικά ή φυσική ακρόασις είναι πραγματεία του Αριστοτέλη, που αποτελείται από οκτώ βιβλία.[1] Στο έργο αυτό, ο Έλληνας φιλόσοφος εξέθεσε τις θεωρίες του για τις γενικές αρχές των φυσικών φαινομένων, ξικινώντας από την ακόλουθη διαπίστωση: ο κόσμος χαρακτηρίζεται από την κίνηση, κίνηση συνεχή και κυκλική, γιατί ο κόσμος είναι σφαιρικός· τα επιμέρους όντα υπόκεινται και αυτά σε κυκλικές κινήσεις, γι΄αυτό και μπορούν να μετατοπιστούν και να αλλοιωθούν· το άπειρο είναι ανύπαρκτο στη φύση και αποτελεί νοηματικό κατασκεύασμα, κάτι που διαπιστώνεται από την αρίθμηση, που είναι μέθοδος του ανθρώπινου πνεύματος· υπάρχει, όμως, στη φύση το άπειρο μέσα στο πεπερασμένο (κάθε μέγεθος διαιρείται στο μισό), δηλαδή το (δυνάμει άπειρον).
Επιπλέον, ο Αριστοτέλης, στο έργο αυτό υποστήριξε ότι η ύλη είναι μέγεθος συνεχές και δεν έχει κενά, όπως πίστευαν οι Πυθαγόρειοι, ενώ το ίδιο υποστήριξε και για την έννοια του χώρου, που είναι διαιρετός, επ΄ άπειρον (δυνάμει άπειρον), αλλά είναι και πεπερασμένος, όπως το σύμπαν. Έτσι, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, εάν ένα σώμα κινείται χωρίς να συναντήσει εμπόδιο, θα κινείται επ΄ άπειρον (αρχή της αδρανείας), ενώ όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα τού μέσου όπου κινείται ένα σώμα τόσο βραδύτερη είναι η κίνησή του.
Στο ίδιο έργο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στην επιστήμη τα γράμματα του αλφαβήτου για τη διατύπωση αλγεβρικών πράξεων και για πρώτη φορά τα μαθηματικά για την απόδειξη φυσικών νόμων. Απέδειξε επίσης ότι ο χρόνος είναι μέτρο της κίνησης, δηλαδή αριθμός που εκφράζει την κίνηση μέσα στο χώρο και αποδέχτηκε τη θεωρία του Πλάτωνα για τη βαρύτητα, δηλαδή τη θεωρία πως τα σώματα έλκονται μεταξύ τους.
