Υγκντράσιλ

Στη Σκανδιναβική μυθολογία το Υγκντράσιλ (Yggdrasill, επίσης αποκαλείται Μιμαμέιντ (Mimameid) ή Λέραντ (Lerad)), ήταν το παγκόσμιο δέντρο, ένα γιγαντιαίο δέντρο, που θεωρείται πως συνδέει τους εννέα κόσμους της Σκανδιναβικής κοσμολογίας.

Στα κλαδιά του Υγκντράσιλ βρίσκονταν το Άσγκαρντ, το Αλφχέιμ και το Βαναχέιμ. Ο κορμός του αποτελούσε τον παγκόσμιο άξονα περνώντας μέσα από το κέντρο του Μίντγκαρντ, γύρω από τον οποίο βρισκόταν το Γιοτουνχέιμ και κάτω από τον οποίο ήταν το Νινταβέλλιρ ή Σβαρταλφχέιμ. Οι τρεις ρίζες του έφταναν ως το Χελχέιμ, το Νιφλχέιμ και το Μουσπελχέιμ.

Από τις τρεις ρίζες, μία διέσχιζε το Άσγκαρντ, μία το Γιοτουνχέιμ και μία το Χελχέιμ. Κάτω από τη ρίζα του Άσγκαρντ βρισκόταν το ιερό Πηγάδι του Ουρντ και εκεί κατοικούσαν οι τρεις Νορν, επί των οποίων οι θεοί δεν είχαν καμία δύναμη και οι οποίες κάθε μέρα πότιζαν το δέντρο από την πρωταρχική πηγή. Κάτω από τη ρίζα του Γιοτουνχέιμ βρισκόταν η πηγή ή πηγάδι του Μίμιρ και κάτω από αυτή του Χελχέιμ το πηγάδι Χβεργκελμίρ (το Βρυχώμενο Καζάνι).

Στην κορυφή του δέντρου κούρνιαζε ένας γιγάντιος κόκορας ή πιο συχνά ένας αετός με το όνομα Βιντοφνίρ (Vidofnir), στο μέτωπο του οποίου καθόταν ένα γεράκι, το Βεντρφολνίρ (Veðrfolnír). Οι ρίζες στο Νιφλχέιμ κατατρώγονταν από ένα δράκο, τον Νιντχόγκ. Ένας σκίουρος, ο Ρατατόσκ, έτρεχε πάνω κάτω στο δέντρο μεταφέροντας προσβολές ανάμεσα στον Νιντχόγκ και τον αετό. Τέσσερα ελάφια τρέφονταν από τον φλοιό του Υγκντράσιλ.

Σύμφωνα με το μύθο ο Οντίν κρεμάστηκε επί εννέα νύχτες στο Υγκντράσιλ προκειμένου να βρει τις ρούνους. Ίσως ο μύθος αυτός να έχει σχέση και με το Γερμανικό έθιμο να θυσιάζουν ανθρώπους κρεμώντας τους από δέντρα.

Το Υγκντράσιλ παίζει κεντρικό ρόλο και στο μύθο του Ράγκναροκ, στο τέλος του κόσμου. Οι μόνοι άνθρωποι που επιβίωσαν του Ράγκναροκ, οι Λιφ και Λιφτχράσιρ, κατάφεραν να ξεφύγουν βρίσκοντας καταφύγιο στα κλαδιά του Υγκντράσιλ, όπου τρέφονται από τη δροσιά και προστατεύονται από το δέντρο.