Σιλμαρίλλιον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Silmarillion

Σιλμαρίλλιον

Πρωτότυπη έκδοση
Συγγραφέας Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν
Είδος Φανταστική Λογοτεχνία
Εκδότης Allen & Unwin
Γλώσσα Αγγλικά
Πρώτη έκδοση 1977
ISBN ISBN 0-048-23139-8
Ελληνική έκδοση
Μεταφραστής Ευγενία Χατζηθανάση - Κόλλια
Εκδότης Εκδόσεις Αίολος
Πρώτη έκδοση 1996

Το Σιλμαρίλλιον (Silmarillion) είναι μια συλλογή μυθικών ιστοριών, που γράφτηκαν απο τον Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν και εκδόθηκαν μετά τον θάνατό του, απο τον γιό του Κρίστοφερ Τόλκιν, το 1977. Στην ουσία, αποτελεί ένα ημιτελές έργο, καθώς ο συγγραφέας του το αναθεωρούσε συνέχεια μέχρι τον θάνατό του.Το βιβλίο περιγράφει την δημιουργία της Εä , του Σύμπαντος μέσα στο οποίο βρίσκονται οι χώρες του Βάλινορ, του Μπελέριαντ, του Νούμενορ και της Μέσης Γης, την χώρα που παρουσιάζονται τα γεγονότα των βιβλίων Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και Χόμπιτ.

Μετά την επιτυχία του Χόμπιτ, ο εκδότης του Τόλκιν ζήτησε τη συνέχεια του βιβλίου. Ο Τόλκιν του έστειλε ένα προσχέδιο του Σιλμαρίλλιον, μα λόγο κακής συνεννόησης ο εκδότης του το απέριψε χωρίς να το διαβάσει ολόκληρο. Το αποτέλεσμα ήταν, ο Τόλκιν να ξεκινήσει την αρχή μιας νέας ιστορίας, την οποία ο ίδιος αποκαλούσε αρχικά "Μια νέα ιστορία για τα Χόμπιτ", η οποία κατέληξε να είναι Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών.

Το Σιλμαρίλλιον, αποτελείται από πέντε ενότητες. Οι ενότητες παρουσιάζονται εδώ με τα ονόματα της αγγλικής έκδοσης, που είναι στην Quenya, την Υψηλή Γλώσσα των Ξωτικών. Η πρώτη ενότητα "Ainulindalë", περιγράφει τη δημιουργία της Εä, του χώρου και του χρόνου. "Valaquenta", είναι ο τίτλος της δεύτερης ενότητας και περιγράφει τους Βάλαρ και τους Μάιαρ, τις υπερφυσικές δυνάμεις τις Εä. Η τρίτη ενότητα ονομάζεται "Quenta Silmarillion". Αυτή περιέχει τα χρονικά και τις ιστορίες, που λαμβάνουν χώρα πρίν και κατά τη διάρκεια της Πρώτης Εποχής, συμπεριλαμβανομένου και αυτής των Σίλμαριλ, που έδωσε και στο βιβλίο τον τίτλο του. Η τέταρτη ενότητα, φέρει τον τίτλο "Akallabêth". Το όνομα αυτήν την φορά είναι στην Ανθρώπινη γλώσσα του Νούμενορ (Númenor). Περιληπτικά, η ενότητα αυτή περιγράφει την παρακμή των Ανθρώπων του Νούμενορ και την πτώση του Βασιλείου τους. Η πέμπτη και τελευταία ενότητα ονομάζεται "Τα Δαχτυλίδια της Δύναμης και η Τρίτη Εποχή", η οποία αναφέρεται στη δημιουργία των Δαχτυλιδιών της Δύναμης και στους πολέμους που έγιναν εναντίον του Σάουρον.

Οι πέντε αυτές ενότητες, αρχικά, ήταν πέντε διαφορετικά βιβλία. Επειδή ο Τζ.Ρ.Ρ.Τόλκιν απεβίωσε προτού τα αναθεωρήσει και τα βάλει σε μια σειρά, ο Κρίστοφερ Τόλκιν σύλλεξε παλαιότερα έργα του πατέρα του, προκειμένου να ολοκληρώσει την ιστορία του βιβλίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό ανάγκασε τον Κρίστοφερ να συμπληρώσει με δικά του στοιχεία το κείμενο, έτσι ώστε η ιστορία να αποκτήσει συνοχή και νόημα.

Χαρακτήρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέλκορ (Μόργκοθ Μπάουγκλιρ)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μέλκορ και ο Φινγκόλφιν

Κατά το Σιλμαρίλλιον του Τόλκιν ο Μέλκορ ήταν Άινου (Ainu), δημιουργημένος από την σκέψη του Έρου (Eru) Ιλουβαταρ, όπως και οι υπόλοιποι όμοιοι του Άινουρ. Ο Μέλκορ ήταν ο πρώτος σε δεξιοσύνη και γνώση, μετά ακολουθεί ο Μάνγουε (Manwë), και για αυτό ο ίδιος θέλησε να δώσει ύπαρξη στο κενό και να δημιουργήσει δικά του πράγματα. Έτσι άρχισε να ψάχνει για την Άφθαρτη Φλόγα και άρχισε να διαφοροποιεί την μουσική του, στα μουσικά θέματα που έδωσε ο Έρου στους Άινουρ στην αρχή, κρύβοντας έτσι τις φιλοδοξίες του από τους αδελφούς του.

Την Άφθαρτη Φλόγα δεν την βρήκε ποτέ γιατί αυτή βρίσκεται μαζί με τον Έρου, και όταν ο Έρου τους αποκάλυψε σε όραμα την μουσική που είχαν φτιάξει, εκεί ο Μέλκορ τότε είδε να έρχονται τα παιδιά του Έρου οι πρωτογέννητοι: τα Ξωτικά ή Έλνταρ (Eldar) και οι δευτερογέννητοι οι Άνθρωποι ή Εντάιν (Edain), και άλλα πολλά όμορφα πράγματα. Επίσης έμαθε για τα δώρα με τα οποία ήταν προικισμένα τα Παιδιά του Ιλουβάταρ , τότε από ζήλια αλλά και φθόνο υποκρίθηκε, ακόμη και στον εαυτό του, ότι ήθελε να πάει στην Έα για να τακτοποιήσει το πολύ κρύο και την πολλή ζέστη που επικρατούσαν εκεί έτσι ώστε να μην υποφέρουν τα Παιδιά του Ιλουβάταρ, αυτός όμως ήθελε την απόλυτη εξουσία πάνω στην Άρντα και στα παιδιά του Ιλουβάταρ.

Ο Μέλκορ κατέστρεφε οτιδήποτε καλό δημιουργούσαν οι υπόλοιποι Άινουρ πάνω στη Άρντα, και με τον καιρό άρχισαν πόλεμοι μεταξύ τους, στις μέρες της δόξας και του μεγαλείου του. Κι ήταν ο Φέανορ, ο σπουδαιότερος των Ξωτικών καιο δημιουργός των Σίλμαριλ, των πόλύτιμων πετραδιών, που τον ονόμμασε για πρώτη φορά "Μόργκοθ", ο Μεγάλος Εχθρός. Τον Μόργκοθ ακολούθησαν διάφορα πνεύματα, είτε γιατί τον θαύμαζαν, είτε γιατί τους είχε εξαπατήσει ο ίδιος με προδοτικά δώρα. Μεταξύ αυτών ήταν αρκετοί Μαίαρ (Maiar) και ο κυριότερος βοηθός του ήταν ο Σάουρον ή Γκόρθαουρ ο Σκληρός (Gorthaur), καθώς επίσης και τα φοβερά πνεύματα οι Βαλαράουκαρ (Valaraucar), "τα μαστίγια της φωτιάς", που στην Μέση Γη ονομάζονται Μπάλρογκ (Balrog), οι δαίμονες του τρόμου. Πέρα από αυτούς τους υπηρέτες ο Μέλκορ έφτιαξε την ράτσα των Ορκ (Orc) ως παρωδία των Έλνταρ και τους Δράκους σε αντίθεση για τους Αετούς του Μάνγουε.

Ύστερα η δύναμη του Μόργκοθ στράφηκε στη Μέση Γη, στα Ξωτικά κα στους Ανθρώπους (μετά από την αποξένωση των Παιδιών του Ιλούβαταρ από τους Άινουρ). Όμως οι πόλεμοι διήρκεσαν χιλιάδες χρόνια, ώσπου έφτασε βοήθεια στα Παιδιά του Ιλούβαταρ από τη Δύση. Κι έγινε μεγάλη μάχη, ώσπου όλοι οι υπηρέτες του Μόργκοθ σκοτώθηκαν ή κρύφτηκαν. Όμως ο Μέλκορ πιάστηκε από τους Βάλαρ, και τότε τον φυλάκισαν αιώνια στο Κενό. Σύμφωνα με την προφητεία του Μαντος ο Μόργκοθ θα επιστρεψει την 7ο εποχή και μαζί του ο Σαουρον και Σαρουμαν θα επιστρέψουν καθώς και όλοι η υπηρέτες του (δράκοι,Ορκ,Ουρουκ-χαι,λύκοι,τρολ,Μπάλρογκ) για την τελευτεα μάχη (Dagor Dagorath) τότε οι Βάλαρ θα αναστήσουν όλους τους ανθρώπους,τα ξωτικά,και τους νάνους και ενώ ο Μοργκοθ θα είναι ασταμάτητος θα επέμβει ο ίδιος ο Ιλουβαταρ και θα έρθει η ειρήνη στην άρντα όσο για τον Μοργκοθ θα θανατωθεί από τον Ιλουβαταρ.

Μάνγουε[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάνγουε είναι ο δεύτερος σε δύναμη Βάλαρ, μετά απο τον Μέλκορ. Ο άρχοντας της πνοής, των ανέμων και τον σύννεφων. Ήταν άρχοντας του Βασιλείου της Άρντα και κυβερνήτης όσων κατοικούσαν εκεί. Ονομαζόταν επίσης και Σούλιμο. Γυναίκα του είχε την Βάρντα, την Κυρά των Αστεριών και κατοικούσε μαζί της στο Βάλινορ. Στην σκέψη του Ιλούβαταρ, ο Μάνγουε και ο Μέλκορ ήταν αδέλφια, ο Μάνγουε, όμως, ήταν ο πιο αγαπητός του.

Χούαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χούαν στο βιβλίο του Τόλκιν, είναι ο αρχηγός των λυκόσκυλων στη Μέση Γη. Γεννήθηκε στο Βάλινορ (Valinor) και ανήκε στον Όρομε (Oromë) ο οποίος και τον έδωσε στον Κέλεγκορμ (Celegorm) γιο του Φεανόρ (Fëanor), όταν αυτός έφυγε από το Βάλινορ για την Μέση Γη μαζί με τους υπόλοιπους Νόλντορ (Noldor). Για το Χούαν (Huan) είχε οριστεί ότι πριν το θάνατό του μπορούσε να μιλήσει τρεις φορές, όπως και έγινε στη συνέχεια, κερδίζοντας την αγάπη του η ξωθιά Λούθιεν (Lúthien) στην προσπάθεια της να βρει το θνητό Μπέρεν (Beren) τον οποίο και αγαπούσε. Ο Χούαν πάλεψε και νίκησε το ανδρείκελο του Μόργκοθ (Morgoth), τον Σάουρον αλλά ο χαμός του ήταν απο το λυκόσκυλο του Μόργκοθ τον Κάρχαροθ (Carcharoth) στο δάσος του Ντόριαθ (Doriath). Φεανορ ειναι ο δημιουργός τον σιλμαριλ και ο ικανότερος των ξωτικών σε δεξιοσύνη γιος του Φινγουε βασιλέα των Νόλτορ και της Μίριελ υποκίνησε επανάσταση στο βάλινορ μετά το θάνατο του πατέρα του και το κλέψιμο τον σιλμαριλ από τον Μοργκοθ που προκάλεσε την κατάρα του Μαντος και ηταν ο δικος του ορκος και των παιδιών του να κάνουν τα σιλμαριλ ξανά δικά τους είτε τα είχε ο Μοργκοθ που τον ονόμασε πρώτο έτσι, είτε κάποιο άλω πλάσμα καλό η κακό ξεκινώντας τον πόλεμο ο ίδιος ωστόσο πέθανε λίγο μετά αφότου πάτησε το πόδι του στα βόρια του μπελέριαντ χτυπήθηκε από τον άρχοντα των μπαλρογκ βαριά τραυματισμένος πέθανε λίγο μετα λέγοντας όμως στους γιους του να κρατήσουν τον όρκο τους και να εκδικηθούν, το πνεύμα του έγινε φωτιά λίγο μετά το θάνατο του.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]