Μοναχός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ορθόδοξος μοναχός

Μοναχός λέγεται το πρόσωπο το οποίο ακολουθεί τον ασκητισμό, αναχωρεί δηλαδή από τον κόσμο, διαμένει μόνος του ή σε κοινόβιο (μοναστήρι), και διαμέσου συνεχούς προσευχής επιδιώκει την προσέγγιση του πνεύματός του με το Θεό. Η πρακτική αυτή είναι πολύ διαδεδομένη στο Χριστιανισμό, αλλά απαντά και σε άλλες Θρησκείες.

Ετυμολογικά η λέξη σημαίνει αυτόν που είναι μόνος του, ξεχωριστά από τους άλλους. Χρησιμοποιούνται και άλλοι συναφείς όροι, όπως ασκητής, ερημίτης, αναχωρητής, καλόγερος.

Ο μοναχός αλλάζει όνομα, ενδύεται ράσο, παραιτείται από την περιουσία του και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στο Θεό.

Επίσης κατά την κουρά του αποδίδεται σε αυτόν τον το Σχήμα του Μοναχού. Όταν μπει στο κοινόβιο (μοναστήρι), μένει εκεί για τρία χρόνια, υπακούοντας με υπέρμετρη εβλάβεια τον ηγούμενο της μονής. Έπειτα, αφού κριθεί ικανός από τον ηγούμενο της μονής να γίνει μοναχός, γυρνάει πίσω στο κόσμο για ένα χρόνο με σκόπο να βεβαιωθεί για την θέληση του, να γίνει μοναχός. Ύστερα λοιπόν, από αυτό το χρονικό διάστημα γυρνά πάλι στη μονή και χειροτονείται μοναχός από τον ηγούμενο. Έκτοτε, δεν επιτρέπεται να βγει από την μονή παρά μόνο αν υπάρχει κάποιο πολύ σοβαρό προβλημά υγείας.