Μέθοδοι εκτέλεσης

Στο διάβα των αιώνων και στις διάφορες κοινωνίες των ανθρώπων η εκτέλεση της θανατικής ποινής λόγω της σπουδαιότητάς της στην έννοια της καλώς ευνομούμενης τάξης ακολούθησε πολλούς τρόπους και μεθόδους, έτσι ώστε σήμερα ακόμα και η λέξη "εκτέλεση" να θεωρείται κατά μια έννοια ως αυτή καθ΄ αυτή η απόδοση της θανατικής ποινής.
Σήμερα εν χρήσει σε διάφορα κράτη ως μέθοδοι "εκτέλεσης" παραμένουν ο τυφεκισμός, ο απαγχονισμός, ο στραγγαλισμός, ο θάλαμος αερίων, η ηλεκτρική καρέκλα, και τέλος πολύ σπάνια ο λιθοβολισμός (Αφρική, Αφγανιστάν κ.α.).

Από την αρχαιότητα όμως είχαν αναπτυχθεί και άλλοι τρόποι όπως , ο ποδοβολισμός, η συγγνωστή δηλητηρίαση, η καύση,ο αποκεφαλισμός (με ξίφος ή ξιφίδιο, πέλεκη ή λαιμητόμο), η Σταύρωση, ο πνιγμός, ο τεμαχισμός, η εντοίχιση, ο βρασμός, ο επιτρόχιος ή δια τροχού, η κατάσχιση, η επαγκίστρωση, ο ανασκολοπισμός, η εγκατάλειψη, η έκθεση, ο ενταφιασμός ζώντος κ.ά.

Οι σαμουράι όταν καταδικάζονταν σε θάνατο λάμβαναν εντολή να τελέσουν Σεπούκου, γνωστό και ως χάρα-κίρι.

Σημείωση: Οποιαδήποτε θανατική εκτέλεση χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση, από τους αρχαίους χρόνους, θεωρείται δολοφονία με μόνη εξαίρεση ίσως τις πολεμικές επιχειρήσεις όπου και αυτές σήμερα προσδιορίζονται με διεθνείς συνθήκες.