Λίμνη Μπαλκάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 46°10′N 74°20′E / 46.167°N 74.333°E / 46.167; 74.333

Λίμνη Μπαλκάς

Δορυφορική εικόνα της λίμνης, Απρίλιος 1991
Χώρες Καζακστάν Καζακστάν
Τύπος λίμνης ενδορεϊκή τεκτονική
Εισροή ποταμοί Ίλι, Καρατάλ, Ακσού, Λέπσι και Αγιακόζ
Εκροή εξάτμιση
Χώρες Λεκάνης Καζακστάν Καζακστάν Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας Κίνα Κιργιζιστάν Κιργιζία
Μέγιστο Μήκος 605 χιλιόμετρα
Μέγιστο Πλάτος 75 χιλιόμετρα
Έκταση 18.428 χλμ²
Μέσο Βάθος 6 μέτρα
Μέγιστο Βάθος 25,8 μέτρα
Όγκος Νερού 106 χλμ³
Όχθη 2.385 χιλιόεμτρα
Ύψος Επιφάνειας 341 μέτρα
Νησιά συνολική έκταση 518 χλμ²
Πόλεις Μπαλκάς

Η λίμνη Μπαλκάς (καζακικά: Балқаш Көлі Μπαλκάς Κοέπι, ρωσικά: Озеро Балхаш Οζέρο Μπαλχάς) είναι μεγάλη λίμνη στο Καζακστάν, κεντρική Ασία. Με έκταση 18.428 χλμ² είναι η 13η μεγαλύτερη ηπειρωτική λίμνη στο κόσμο. Η λεκάνη απορροής της λίμνης βρίσκεται τόσο στο Καζακστάν όσο και στην Κίνα, ενώ ένα μικρό της μέρος βρίσκεται στην Κιργιζία. Η έκταση της λίμνης δεν είναι σταθερή και όπως η Αράλη συρρικνώνεται επειδή το νερό των ποταμών που εκβάλουν στη λίμνη χρησιμοποιείται για άρδευση.[1]

Η λίμνη έχει σχήμα μηνίσκου και αποτελείται από δύο μέρη που ενώνονται με ένα στενό. Το δυτικό τμήμα έχει γλυκό νερό και το ανατολικό αλμυρό.[2] Επίσης το ανατολικό τμήμα είναι κατά μέσο όρο βαθύτερο από το δυτικό. Η λίμνη τροφοδοτείται από εφτά ποτάμια από τα οποία το μεγαλύτερο είναι ο ποταμός Ίλι, ενώ ο ποταμός Καρατάλ έχει τόσο υπόγεια όσο και υπέργεια παροχή νερού. Η λίμνη καταλαμβάνει ένα τεκτονικό βύθισμα. Η επιφάνειά της βρίσκεται 340 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει μέγιστο βάθος 26 μέτρα. Η λίμνη παγώνει από τα τέλη Νοεμβρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου.[1] Στις όχθες της λίμνης βρίσκεται η πόλη Μπαλκάς, με 65.000 κατοίκους.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Lake Balkhash, International Lake Environment Committee
  2. Yoshiko Kawabata et al. (1997). «The phytoplankton of some saline lakes in Central Asia». International Journal of Salt Lake Research 6 (1): 5–16. doi:10.1007/BF02441865.