Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, Σόμερσετ Χάουζ, Λονδίνο.

Το Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ (Courtauld Institute of Art) είναι αυτοδιοικούμενο κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, με ειδίκευση στην ιστορία της τέχνης. Από το 1989, το ινστιτούτο, μαζί με την εντυπωσιακή συλλογή πινάκων του, στεγάζεται στο Σόμερσετ Χάουζ επί της πολύβουης λεωφόρου Στραντ (Strand) του Λονδίνου. Μετρό: Temple ή Charing Cross.

Ιστορικό ίδρυσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1932, ο Σάμιουελ Κουρτώ (Courtauld, 1876 – 1947), ένας βιομήχανος υφασμάτων και φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης, μαζί και ο υποκόμης Λη του Φαίαρχαμ (Lee of Fareham, 1868 – 1947), θέλοντας να δημιουργήσουν μια πινακοθήκη για τις ανάγκες του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ίδρυσαν το Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ. Για το σκοπό αυτό, κληροδότησαν στο πανεπιστήμιο τις αξιόλογες συλλογές τους με έργα τέχνης, που αποτέλεσαν και τον πυρήνα της πινακοθήκης.

Η συλλογή του Σάμιουελ Κουρτώ περιλάμβανε διάσημα έργα των Γάλλων εμπρεσιονιστών και μετεμπρεσιονιστών ζωγράφων, ενώ η συλλογή Λη ήταν πλούσια σε έργα των μεγάλων αναγεννησιακών δασκάλων. Στα κατοπινά χρόνια, η πινακοθήκη πλουτίστηκε με τη δωρεά της συλλογής του Άγγλου ζωγράφου Ρότζερ Φράυ (Fry, 1866 – 1934), με πίνακες Γάλλων και άλλων ζωγράφων που έδρασαν πριν από τον α΄ παγκόσμιο πόλεμο, καθώς και με το κληροδότημα Gambier – Parry, με λαμπρά έργα Ιταλών ζωγράφων του 14ου και 15ου αιώνα.

Οι συλλογές ζωγραφικής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

"Οι χαρτοπαίκτες" (1892-95) του Πωλ Σεζάν

Μεταξύ των πιο αξιόλογων έργων του Ινστιτούτου Τέχνης Κουρτώ περιλαμβάνονται η αριστουργηματική «Στέψη της Παρθένου» (περ. 1390/91) του Ιταλού ζωγράφου από τη Σιένα Λορέντσο Μόνακο (Monaco, περ. 1370 – 1425), «Αδάμ και Εύα» (1526) του Λούκας Κράναχ (Cranach, 1472 – 1553), «Η Παναγία με το Βρέφος» (1525 -1527) του Παρμιτζιανίνο (Parmigianino, 1503 – 1540) και η «Αποκαθήλωση» του Ρούμπενς (Rubens, 1577 – 1640), που είχε αποτελέσει πρότυπο για το ίδιο έργο που υπάρχει στο μεγάλο βωμό του καθεδρικού ναού της Αμβέρσας.

Η τόσο αντιπροσωπευτική συλλογή με έργα της ιμπρεσιονιστικής και μεταϊμπρεσιονιστικής γαλλικής τέχνης, που κατέχει το Ινστιτούτο Τέχνης Κουρτώ, περιλαμβάνει: «Γυναίκα στο παράθυρο» (1875 – 1878) του Εντγκάρ Ντεγκά (Degas, 1834 – 1917), «Μπαρ στο Φολί – Μπερζέρ» (1882) του Εντουάρ Μανέ (Manet, 1832 – 1883), «Τοπίο στην Αρλ» (1889) και «Αυτοπροσωπογραφία με κομμένο αυτί» (1889) του Βίνσεντ βαν Γκογκ (Van Gogh, 1853 – 1890), «Νέα γυναίκα που πουδράρεται» (1890) και «Γέφυρα στο Κουρμπεβουά» (1886 – 1887) του Ζωρζ Σερά (Seurat, 1859 – 1891), «Η Ζαν Αβρίλ με γάντια» (1893) και «Στο σεπαρέ του “Rat Mort”» (1899) του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Toulouse-Lautrec, 1864 – 1901), «Te Rerioa» (1897) και «Ποτέ πια – Nevermore» (1897) του Πωλ Γκωγκέν (Gauguin, 1848 – 1903), «Οι χαρτοπαίκτες» (1892-95), «Ο άνθρωπος με το τσιμπούκι» (περ. 1892), «Νεκρή φύση με ερωτιδέα» (1895), «Το βουνό Σαιντ-Βικτουάρ» και «Η λίμνη της Αννεσύ» (1896) του Πωλ Σεζάν (Cezanne, 1839 – 1906), «Το θεωρείο» (1874), «Πορτρέτο του Αμπρουάζ Βολάρ» (1908), «Γυναίκα που δένει τα κορδόνια της» (περ. 1916) και το μπρούντζινο γλυπτό «Η πλύστρα» (La Laveuse) του Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ (Renoir, 1841 – 1919), «Γυμνό καθισμένο» (περ. 1914) του Αμεντέο Μοντιλιάνι (Modigliani, 1884 – 1920) κ. ά.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Σοφία Σφήκα: "Οι πρωτεύουσες της Ευρώπης: Λονδίνο, Οξφόρδη και Καίμπριτζ", σελ. 56 – 57, 'Εκδοση: Γραφείο Διοικητικών και Οικονομικών Μελετών και Εκδόσεων ΕΠΕ, Αθήνα, 1981.

• «ΛΟΝΔΙΝΟ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 117: «Πινακοθήκη Ινστιτούτου Κουρτό», Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.