Δημοκρατικό Κόμμα (ΗΠΑ)
Το Δημοκρατικό Κόμμα (αγγλικά:DemocraticParty) είναι ένα από τα δύο μεγάλα σύγχρονα πολιτικά κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Η κοινωνικά φιλελεύθερη και προοδευτική πλατφόρμα του κόμματος θεωρείται ευρέως κεντροαριστερή στο πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ.[1][2][3] Το κόμμα έχει την μακρότερη επίδση συνεχούς λειτουργίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, και είναι ένα από τα παλαιότερα πολιτικά κόμματα στον κόσμο.[4]Ο Μπάρακ Ομπάμα είναι ο 15ος Δημοκρατικός που φέρει το αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στο 112ο Κογκρέσο που ακολούθησε τις εκλογές του 2010, το Δημοκρατικό Κόμμα τρεχόντως κατέχει την μειοψηφία στις έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, αλλά έχει την πλειοψηφία των εδρών στη Γερουσία. Τρεχόντως έχει την μειοψηφία των πολιτειακών θέσεων κυβερνητών, καθώς την μειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Ιστορία
Το Δημοκρατικό Κόμμα προέκυψε από τις Αντιφεντεραλιστικές παρατάξεις που αντετίθεντο στις δημοσιονομικές πολιτικές του Αλεξάντερ Χάμιλτον στις αρχές της δεκαετίας του 1790. Ο Τόμας Τζέφερσον και ο Τζέιμς Μάντισον οργάνωσαν αυτές τις παρατάξεις ως το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Το κόμμα ευνοούσε τα δικαιώματα των πολιτειών και την αυστηρή προσήλωση στο Σύνταγμα· αντετίθετο σε μια εθνική τράπεζα και στα πλούσια συμφέροντα. Το Δημοκρατικό-Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ανήλθε στην εξουσία στις εκλογές του 1800.
Μετά τον Πόλεμο του 1812, ο κύριος αντίπαλος του κόμματος, το Φεντεραλιστικό Κόμμα διαλύθηκε. Οι Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικανοί διασπάσθηκαν σχετικά με την επιλογή ενός διαδόχου του Προέδρου Τζέιμς Μονρόε, και η μερίδα του κόμματος που υποστήριξε πολλές από τις παλιές Τζεφερσονιανές αρχές, με ηγέτη τον Άντρου Τζάκσον και τον Μάρτιν Βαν Μπιούρεν, έγινε το Δημοκρατικό Κόμμα. Μαζί με το Κόμμα Ουίγων, το Δημοκρατκό Κόμμα ήταν το κυρίαρχο κόμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Ουίγοι ήταν ένα εμπορικό κόμμα, και συνήθως λιγότερο δημοφιλές, αν χρηματοδοτούνταν καλύτερα. Οι Ουίγοι διαιρέθηκαν για το θέμα της δουλείας μετά τον Μεξικανοαμερανικό Πόλεμο με αποτέλεσμα να συρρικνωθούν. Την δεκαετία του 1850s, υπό την πίεση των Fugitive Slave Law και του Νόμου Κάνσας-Νεμπράσκα, οι Δημοκρατικοί που αντετίθεντο στη δουλεία έφυγαν από το κόμμα. Αφού ενώθηκαν με πρώην μέλη υπαρχόντων ή φθίνοντων κομμάτων, αναδύθηκε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.[5][6]
Οι Δημοκρατικοί διαιρέθηκαν για την επιλογή ενός διαδόχου του Προέδρου Τζέιμς Μπιουκάναν κατά μήκος Βόρειων και Νότιων γραμμών, ενώ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα κέρδισε την εξουσία στην αναμέτρηση του 1860. Καθώς ξεσπούσε ο Αμερικανκός Εμφύλιος Πόλεμος, οι Βόρειοι Δημοκρατικοί διαιρέθηκαν σε War Democrats και Peace Democrats. Οι Συνομόσπονδες Πολιτείες Αμερικής, βλέποντας τα κόμματα ως δεινά, δεν είχε κανένα. Οι περισσότεροι War Democrats συσπειρώθηκαν στον Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν κα στο Κόμμα Εθνικής Ένωσης το 1864, το οποίο έβαλε τον Άντριου Τζόνσον στο ψηφοδέλτιο ως Δημοκρατικό από το Νότο. Ο Τζόνσον αντικατέστησε τον Λίνκολν το 1865 αλλά έμεινε ανεξάρτητος από αμφότερα τα κόμματα. Οι Δημοκρατικοί ωφελήθηκαν από την δυσαρέσκεια των λευκών Νοτίων της Ανασυγκρότησης μετά τον πόλεμο και την επακόλουθη εχθρότητα προς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αφότου οι Redeemers (Λυτρωτές) τερμάτισαν την Ανασυγκρότηση την δεκαετία του 1870, και ο ιδιαίτερα βίαιος αποκλεισμός των Αφροαμερικανών από τα πολιτικά τους δικαιώματα έλαβε χώρα την δεκαετία του 1890, ο Νότος, ψηφίζοντας Δημοκρατικά, έγινε γνωστός ως "Συμπαγής Νότος." Αν και οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν όλες πλην δύο προεδρικές εκλογές, οι Δημοκρατικοί παρέμειναν ανταγωνιστικοί. Το κόμμα κυριαχήθηκε από φιλικούς προς τις επιχειρήσεις Bourbon Democrats με ηγέτη τον Σάμιουελ Τζ. Τίλντεν και τον Γκρόβερ Κλιβελαντ, οι οποίοι αντιπροοώπευαν τα εμπορικά, τραπεζικά και σιδηροδρομικά συμφέροντα· opposed imperialism and overseas expansion; fought for the gold standard; opposed bimetallism; and crusaded against corruption, high taxes, and tariffs. Ο Κλίβελαντ εκλέχθηκε σε μη συνεχείς προεδρικές θητείες το 1884 και το 1892.[7]
Agrarian Democrats demanding Free Silver overthrew the Bourbon Democrats in 1896 and nominated William Jennings Bryan for the presidency (a nomination repeated by Democrats in 1900 and 1908). Bryan waged a vigorous campaign attacking Eastern moneyed interests, but he lost to Republican William McKinley. The Democrats took control of the House in 1910 and elected Woodrow Wilson as president in 1912 and 1916. Wilson effectively led Congress to put to rest the issues of tariffs, money, and antitrust that had dominated politics for 40 years with new progressive laws. The Great Depression in 1929 that occurred under Republican President Herbert Hoover and the Republican Congress set the stage for a more liberal government; the Democrats controlled the House of Representatives nearly uninterrupted from 1931 until 1995 and won most presidential elections until 1968. Franklin D. Roosevelt, elected to the presidency in 1932, came forth with government programs called the New Deal. New Deal liberalism meant the promotion of social welfare, labor unions, civil rights, and regulation of business. The opponents, who stressed long-term growth, support for business, and low taxes, started calling themselves "conservatives."[8]
Τα θέματα που αντιμετώπιζαν τα κόμματα και οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περιελάμβαναν τον Ψυχρό Πόλεμο και το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. οι Ρεπουμπλικανοί προσέλκυσαν συντηρητικούς και λευκούς Νότιους από τον Δημοκρατικό συνασπισμό με την αντίσταση τους στο New Deal και τον φιλελευθερισμό του προγράμματος Great Society και την χρήση από τους Ρεπουμπλικανούς της Νότιας Στρατηγικής (Southern Strategy). Οι Αφροαμερικανοί, οι οποίοι παραδοσιακά υποστήριζαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, άρχισαν να υποστηρίζουν τους Δημοκρατικούς μετά την άνοδο της κβέρνησης του Φράνκλιν Ρούζβελτ, το New Deal, και το κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων. Η κύρια βάση του Δημοκρατικού Κόμματος στράφηκε στα Βορειοανατολικά, σηματοδοτώντας μια δραματική ανατροπή της ιστορίας. ο Μπιλ Κλίντον εκλέχθηκε στην προεδρία το 1992, κυβερνώντας ως Νέος Δημοκρατικός. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο του Κογκρέσου στην αναμέτρηση του 1994 υπέρ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Επανεκλεγμένος το 1996, ο Κλίντον ήταν ο πρώτος Δημοκρατικός Πρόεδρος μετά τον Φράνκλιν Ρούζβελτ που εκλέχθηκε σε δύο θητείες. Μετά από δώδεκα έτη Ρεπουμπλικανικής εξουσίας, το Δημοκρατικό Κόμμα επανέκτησε την πλειοψηφία της Βουλής και της Γερουσίας στις εκλογές του 2006. Μερικά από τα party's key issues in the early 21st century in their last national platform have included the methods of how to combat terrorism, homeland security, expanding access to health care, labor rights, environmentalism, and the preservation of liberal government programs.[9] Στις εκλογές του 2010, το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο της Βουλής, αλλά κράτησε μια μικρή πλειοψηφία στη Γερουσία (μειωμένη από το 111ο Κογκρέσο). Επίσης έχασε την πλειοψηφία στα πολιτειακά νομοθετκά σώματα και τις πολιτειακές θέσεις κυβερνητών.
Το Δημοκρατικό Κόμμα ανάγει την καταγωγλη του στην έμπνευση του Δημοκρατικού-Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που ιδρύθηκε από τον Τόμας Τζέφερσον, τον Τζέιμς Μάντισον, και άλλους ισχυρούς αντιπάλους των Φεντεραλιστών το 1792. Εκείνο το κόμμα επίσης ενέπνευσε τους Ουίγους και τους σύγχρονους Ρεπουμπλικανούς. Οργανωτικά, το σύγχρονο Δημοκρατικό Κόμμα πραγματικά αναδύθηκε την δεκαετία του 1830s, με την εκλογή του Άντριου Τζάκσον. Από την διαίρεση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στις εκλογές του 1912, έχει βαθμιαία αυτοτοποθετηθεί στα αριστερά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε οικονμικά και κοινωνικά θέματα. Μέχρι την περίοδο που ακολούθησε την ψήφιση του Civil Rights Act of 1964 - τον οποίο υπερασπίσθηκε ένας Δημοκρατικός πρόεδρος αλλά γνώρισε μικρότερη Δημοκρατική από ότι Ρεπουμπλικανική υποστήριξη στο Κογκρέσο - το Δημοκρατικό Κόμμα ήταν κυρίως ένας συνασπισμός δύο κομμάτων που διαιρούνταν ανά περιοχή. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί λάμβαναν τυπικά υψηλές συντηρητικές βαθμολογήσεις από την American Conservative Union ενώ οι Βόρειοι Δημοκρατικοί ελάμβαναν τυπικά πολύ φιλελεύθερες βαθμολογήσεις. Οι Νότιοι Δημοκρατικοί ήταν ένας πυρήνας του δικομματικού συντηρητικού συνασπισμού ο οποίος διάρκεσε μέχρι την εποχή του Ρέιγκαν. Η οικονομική ακτιβιστική φιλοσοφία του Φράνκλιν Ρούζβελτ, η οποία έχει επηρεάσει αρκετά τον Αμερικανικό φιλελευθερισμό, έχει σχηματίσει μεγάλο μέρος της οικονομικής ατζέντας του κόμματος από το 1932, and served to tie the two regional factions of the party together until the late 1960s. In fact, Roosevelt's New Deal coalition usually controlled the national government until the 1970s.[10]
Πρότυπο:Asof, Gallup polling found that 31% of Americans identified as Democrats, 29% as Republicans, and 38% as independents.[11] A Pew Research Center survey of registered voters released August 2010 stated that 47% identified as Democrats or leaned towards the party, in comparison to 43% of Republicans.[12]
[Επεξεργασία] Τρέχουσα δομή και σύνθεση
Η Δημοκρατική Εθνική Επιτροπή (DNC) είναι υπεύθυνη για την προώθηση των δραστηριοτήτων των εκστρατειών των Δημοκρατικών. Ενώ η DNC είναι υπεύθυνη για την επίβλεψη της διαδικασίας δγραφής της Δημοκρατικής Πλατφόρμας (Democratic Platform), η DNC επικενρώνεται περισσότερο στην εκστρατεία και την οργανωτική στρατηγική από ότι στην δημόσια πολιτική. Στις προεδρικές εκλογές, επιβλέπει τοΔημοκρατικό Εθνικό Συνέδριο. Το εθνικό συνέδριο είναι, υποκείμενο στον καταστατικό χάρτη του κόμματος, η τελική εξουσία μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα όταν είναι σε συνεδρίαση, με το DNC να διενεργεί τηνοργάνωση του κόμματος άλλες φορές. Της DNC προεδρεύει τρεχόντως η αντιπρόσωπος της Φλόριντα Ντέμπι Βάσσερμαν Σουλτς. [13]
Η Democratic Congressional Campaign Committee (Δημοκρατική Επιτροπή Εκστρατείας του Κογκρέσου) (DCCC) βοηθά τους υποψηφόυς του κόμματος στις αναμετρήσεις της Βουλής·
[Επεξεργασία] Ιδεολογία
Βλέπε:Πολιτικές ιδεολογίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, Παρατάξεις στο Δημοκρατικό Κόμμα (Ηνωμένες Πολιτείες)
Από την δεκαετία του 1890, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει υποστηρίξει φλελεύθερες θέσεις (the term "liberal" in this sense describes social liberalism, not classical liberalism). In recent exit polls, the Democratic Party has had broad appeal across all socio-ethno-economic demographics.[14][15][16]
[Επεξεργασία] Φιλελεύθεροι
Οι κοινωνικά φιλελεύθεροι (σύγχρονοι φιλελεύθεροι) και οι προοδευτικοί αποτελούν περίπου την μισή εκλογική βάση των Δημοκρατικών. Οι φιλελεύθεροι Liberals thereby form the largest united typological demographic within the Democratic base. According to the 2008 exit poll results, liberals constituted 22% of the electorate, and 89% of American liberals favored the candidate of the Democratic Party.[17] White-collar college-educated professionals were mostly Republican until the 1950s; they now compose perhaps the most vital component of the Democratic Party.[18] A large majority of liberals favor universal health care, with many supporting a single-payer system. A majority also favor diplomacy over military action, stem cell research, the legalization of same-sex marriage, secular government, stricter gun control, and environmental protection laws as well as the preservation of abortion rights. Immigration and cultural diversity is deemed positive; liberals favor cultural pluralism, a system in which immigrants retain their native culture in addition to adopting their new culture. They tend to be divided on free trade agreements and organizations such as the North American Free Trade Agreement (NAFTA). Most liberals oppose increased military spending and the display of the Ten Commandments in public buildings.[19]
This ideological group differs from the traditional organized labor base. According to the Pew Research Center, a plurality of 41% resided in mass affluent households and 49% were college graduates, the highest figure of any typographical group. It was also the fastest growing typological group between the late 1990s and early 2000s.[19] Liberals include most of academia[20] and large portions of the professional class.[14][15][16]
[Επεξεργασία] Αναφορές
- ↑ Grigsby, Ellen (2008). Analyzing Politics: An Introduction to Political Science. Florence: Cengage Learning. σελ. 106–7. ISBN 0495501123. "In the United States, the Democratic Party represents itself as the liberal alternative to the Republicans, but its liberalism is for the most the later version of liberalism—modern liberalism."
- ↑ Arnold, N. Scott (2009). Imposing values: an essay on liberalism and regulation. Florence: Oxford University Press. σελ. 3. ISBN 0495501123. "Modern liberalism occupies the left-of-center in the traditional political spectrum and is represented by the Democratic Party in the United States."
- ↑ Levy, Jonah (2006). The state after statism: new state activities in the age of liberalization. Florence: Harvard University Press. σελ. 198. ISBN 0495501123. "In the corporate governance area, the center-left repositioned itself to press for reform. The Democratic Party in the United States used the postbubble scandals and the collapse of share prices to attack the Republican Party...Corporate governance reform fit surprisingly well within the contours of the center-left ideology. The Democratic Party and the SPD have both been committed to the development of the regulatory state as a counterweight to managerial authority, corporate power, and market failure."
- ↑ http://www.britannica.com/EBchecked/topic/157244/Democratic-Party#233981.toc
- ↑ Galbraith Schlisinger, Of the People: The 200 Year History of the Democratic Party (1992) ch 1-3
- ↑ Robert Allen Rutland, The Democrats: From Jefferson to Clinton (U. of Missouri Press, 1995) ch 1-4
- ↑ Rutland, The Democrats: From Jefferson to Clinton (1995) ch 5-6
- ↑ Rutland, The Democrats: From Jefferson to Clinton (1995) ch 7
- ↑ Rutland, The Democrats: From Jefferson to Clinton (1995) ch 8
- ↑ Paul Finkelman and Peter Wallenstein, eds. The Encyclopedia Of American Political History (CQ Press, 2001) , passim, esp. pp 124-26
- ↑ Democratic Party ID Drops in 2010, Tying 22-Year Low
- ↑ Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο
<ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομαgrowing. - ↑ Camia, Catalina (Apr 5, 2011). "Obama taps Wasserman Schultz to lead DNC". USA Today. http://content.usatoday.com/communities/onpolitics/post/2011/04/debbie-wasserman-schultz-democratic-national-committee-chair-/1. Ανακτήθηκε την April 05, 2011.
- ↑ 14,0 14,1 "CNN. (2000). Exit Poll.". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο on 2007-06-30. http://web.archive.org/web/20070630063715/http://www4.cnn.com/ELECTION/2000/results/index.epolls.html. Ανακτήθηκε την 2007-07-11.
- ↑ 15,0 15,1 "CNN. (2004). Exit Poll.". http://www.cnn.com/ELECTION/2004/pages/results/states/US/P/00/epolls.0.html. Ανακτήθηκε την 2007-07-11.
- ↑ 16,0 16,1 "CNN. (2006). Exit Poll.". http://www.cnn.com/ELECTION/2006/pages/results/states/US/H/00/epolls.0.html. Ανακτήθηκε την 2007-07-11.
- ↑ "National Exit Polls CNN.com.". http://www.cnn.com/ELECTION/2008/results/polls/#USP00p1. Ανακτήθηκε την 2009-03-02.
- ↑ "Judis, B. J. (July 11, 2003). The trouble with Howard Dean. Salon.com.". http://dir.salon.com/story/news/feature/2003/07/11/dean/index.html. Ανακτήθηκε την 2007-07-19.
- ↑ 19,0 19,1 "Pew Research Center. (May 10, 2005). Beyond Red vs. Blue.". http://people-press.org/2005/05/10/beyond-red-vs-blue/. Ανακτήθηκε την 2007-07-12.
- ↑ "Kurtz, H. (March 29, 2005). College Faculties A Most Liberal Lot, Study Finds. The Washington Post.". March 29, 2005. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A8427-2005Mar28.html. Ανακτήθηκε την 2007-07-02.
| Δημοκρατικό | Ρεπουμπλικανικό | ||||||||
| Συνταγματικό | Αλλαγής | Φιλελεύθερο | Πράσινο | Σοσιαλιστικό | |||||
