Κλέοβις και Βίτων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Βίτωνας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Κλέοβις και ο Βίτων σέρνουν την άμαξα της μητέρας τους.

Στην ελληνική μυθολογία, ο Κλέοβις και ο Βίτων ήταν γιοι της ιέρειας Κυδίππης στο Άργος.

Παράδοση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βίτων και ο αδελφός του Κλέοβις, κατά τον Ηρόδοτο[1], ζεύθηκαν την άμαξα της μητέρας τους και ιέρειας της Ήρας, Κυδίππης, επειδή τα άλογά της προχωρούσαν υπερβολικά αργά ή διότι οι δύο λευκοί ταύροι που περίμενε για να σύρουν την άμαξα δεν έρχονταν και οδήγησαν τη μητέρα τους στον ναό. Η μητέρα των δύο ευσεβών νέων φτάνοντας στο ιερό, βαθιά συγκινημένη, ζήτησε από τη θεά να χαρίσει στα τέκνα της ευτυχισμένο («μακαριώτερον») θάνατο (στην αρχαία Ελλάδα θεωρούσαν τον μακάριο θάνατο θεϊκή ανταμοιβή για τους θνητούς). Ύστερα, αφού δείπνησαν και θυσίασαν, τα δύο παιδιά έπεσαν κουρασμένοι από την ηρωική τους πράξη να κοιμηθούν μες στο ιερό της Ήρας, όπου και ξεψύχησαν.

Κατά αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την παράδοση, ο Κλέοβις και ο Βίτων κέρδισαν μέσω του θανάτου τους την αθανασία και την αιώνια υστεροφημία για την ευσέβεια και την αγάπη που επέδειξαν προς την μητέρα τους.

Αγάλματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα δύο περίφημα αγάλματα του Κλέοβη και του Βίτωνα.

Οι συμπολίτες τους, για να τιμήσουν τους δύο άνδρες, απέστειλαν δύο αφιερωματικούς ανδριάντες στους Δελφούς, έργα του Αργτίου γλύπτη Πολυμήδη. Οι δύο κούροι χρονολογούνται γύρω στο 610 π.Χ., έχουν ύψος σχεδόν δύο μέτρων και είναι κατασκευασμένοι από παριανό μάρμαρο. Αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα της αρχαϊκής γλυπτικής και αλλά και των αργείτικων εργαστηρίων της ίδιας περιόδου.[1]

Σύμφωνα με άλλη άποψη, οι συγκεκριμένοι ανδριάντες είναι αφιερωμένοι στους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, η λατρεία των οποίων ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη εκείνη την περίοδο στην Πελοπόννησο.[2]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού: Μόνιμη Έκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών - Κλέοβις και Βίτων.
  2. Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009, 18 – 20

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
  • Ροζίνα Κολώνια, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα, Υπουργείου Πολιτισμού – Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, 2009.
  • Πάνος Βαλαβάνης, Ιερά και Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Ολυμπία – Δελφοί – Ίσθμια – Νέμεα – Αθήνα, Αθήνα, 2004.