Αυτοϊοντισμός νερού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Παρόλο που το καθαρό νερό θεωρείται συνήθως ως μη ηλεκτρολύτης εντούτοις ακριβείς μετρήσεις δείχνουν μια πολύ μικρή αγωγιμότητα. Η αγωγιμότητα αυτή προέρχεται από αυτοïοντισμό, μια αντίδραση κατά την οποία δύο όμοια μόρια αντιδρούν παρέχοντας ιόντα. Στην περίπτωση του νερού, ένα πρωτόνιο από ένα μόριο νερού μεταφέρεται σε ένα άλλο μόριο νερού, αφήνοντας πίσω του ένα ιόν -ΟΗ και σχηματίζοντας ένα κατιόν υδρονίου.

Ο αυτοϊοντισμός του νερού περιγράφεται από την αμφίδρομη αντίδραση: πορδιτσα

Η2Ο + Η2Ο  \rightleftharpoons Η3Ο+ + ΟΗ-

Στην πρωτολυτική αυτή αντίδραση το ένα μόριο νερού δρα ως οξύ (δότης πρωτονίου) και το άλλο δρα ως βάση (δέκτης πρωτονίου) σύμφωνα με τη θεωρία των Bronsted-Lowry. Συνήθως στους χημεικούς τύπους εμγανίζεται το σύμβολο H+, δηλαδή εμφανίζεται στην αντίδραση ένα πρωτόνιο, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει συνενωμένο σε ένα μόριο νερού ως Η3Ο+. Η περιεκτικότητα ενός διαλύματος σε Η3Ο+ και ΟΗ- καθορίζει το pH του.

Υπάρχουν και άλλες χημικές ενώσεις που αυτοϊοντίζονται όπως π.χ. η αμμωνία ΝΗ3 (ΝΗ3 + ΝΗ3  \rightleftharpoons ΝΗ4+ + ΝΗ2-), το θειικό οξύ Η2SO42SO4 + H2SO4  \rightleftharpoons H3SO4+ + HSO4-) κ.ά.