Αριστίντ Μπριάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πορτρέτο του Αριστίντ Μπριάν
Η σύναψη του συμφώνου του Λοκάρνο (1925) ρύθμιζε τις σχέσεις της Γερμανίας και των κεντροευρωπαϊκών κρατών και στόχευε στην εξάλειψη της απειλής νέου πολέμου
Το 1926 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης μαζί με το Γερμανό ομόλογό του Γκούσταβ Στρέζεμαν

Ο Αριστίντ Μπριάν (Aristide Briand, 28 Μαρτίου 1862 - 7 Μαρτίου 1932) ήταν Γάλλος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε 11 φορές πρωθυπουργός της Γαλλίας[1] και το 1926 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο ως υπέρμαχος της ειρήνης στην ευρωπαϊκή διπλωματία της μεσοπολεμικής περιόδου (υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας από το 1925 έως το 1932) και συνέδεσε το όνομά του με τη σύναψη ιστορικών διεθνών συμφωνιών. Υπήρξε επίσης ένας από τους πιο ένθερμους θιασιώτες της ιδέας για μια Ενωμένη Ευρώπη.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος εύπορου ξενοδόχου, τελείωσε το λύκειο της Ναντ, όπου είχε συνδεθεί φιλικά με τον μετέπειτα διάσημο συγγραφέα Ιούλιο Βερν. Σπούδασε νομικά και πραγματοποίησε την άσκησή του ως δικηγόρος, αλλά σύντομα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία συνεργαζόμενος αρχικά με διάφορα πολιτικά έντυπα. Το 1904, έχοντας ήδη αναπτύξει δράση στο χώρο της σοσιαλιστικής Αριστεράς, ίδρυσε την εφημερίδα L΄ Humanite[2] μαζί με τον Ζαν Ζωρές (Jean Jaurés). Έγινε πασίγνωστος με την προπαρασκευαστική εργασία του για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος, την οποία υπέβαλε στην αρμόδια επιτροπή το 1905 και τον ίδιο χρόνο αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα μαζί με τον Αλεξάντρ ντε Μιλεράν και τον Ρενέ Βιβιανί.

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1906 έγινε υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης, το 1910 πρωθυπουργός, το 1912 και το 1914 υπουργός Δικαιοσύνης, Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών από το 1915 έως το 1917. Προώθησε και πέτυχε σε σημαντικό βαθμό τη στενή συνεργασία μεταξύ των Συμμάχων στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους πιο αποφασιστικούς υποστηρικτές της αγγλογαλλικής απόβασης στη Θεσσαλονίκη για το άνοιγμα βαλκανικού μετώπου εναντίον των Κεντρικών Δυνάμεων, μετά τη λήξη του οποίου υποστήριξε πολιτική προσέγγισης με τη Γερμανία.

Έργα και οράματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προς την κατεύθυνση αυτή, ο Μπριάν θεώρησε επιτυχία την σύναψη του συμφώνου του Λοκάρνο (1925), το οποίο ρύθμιζε τις σχέσεις της Γερμανίας και των κεντροευρωπαϊκών κρατών. Μέσα στο πνεύμα του Λοκάρνο εργάστηκε για τη σύναψη του συμφώνου το οποίο ονομάστηκε Μπριάν-Κέλογκ από τα ονόματα του Μπριάν και του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών. Το σύμφωνο αυτό (1928), το οποίο υπογράφτηκε αργότερα και από άλλα ευρωπαϊκά κράτη προέβλεπε ότι οι μετέχοντες σε αυτό θα αναλαμβάνουν την υποχρέωση να λύνουν τις μεταξύ τους διαφορές χωρίς προσφυγή στον πόλεμο. Ανάμεσα στις επιτυχίες του περιλαμβάνεται η προώθηση της διαρκώς στενότερης συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, αν και το σχέδιό του για τη δημιουργία Πανευρώπης απέτυχε εξαιτίας της αντίδρασης πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.[3] Παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών της κυβερνήσεως Λαβάλ λίγο πριν τον θάνατό του.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Δομή σ. 104, τόμ. 19 ISBN 960-8177-79-7
  2. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, ό.π.
  3. Θεόδωρος Χριστοδουλίδης - Αντώνης Κλάψης, Η κυοφορία του μέλλοντος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Κοινωνία των Εθνών (Αθήνα: Ι. Σιδέρης, 2008).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Bernard Philippe, Henrry Dubief, Thony Forster:«Η απόρριψη της Τρίτης Δημοκρατίας» (The Decline of the Third Rebublice, 1914-1938), Cambridge University Press, 1985 ISBN 052135854X
  • Θεόδωρος Χριστοδουλίδης - Αντώνης Κλάψης, Η κυοφορία του μέλλοντος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Κοινωνία των Εθνών (Αθήνα: Ι. Σιδέρης, 2008).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα