Αββαείο του Φεκάμπ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αββαείο του Φεκάμπ
Άποψη του αββαείου.
Τοποθεσία Φεκάμπ, Γαλλία
Ιδρυτής Άγιος Βανίγγος
Έτος Ίδρυσης 658
Ρυθμός Γοτθικός

Το Αββαείο του Φεκάμπ (Αγγλικά: Fécamp Abbey, Γαλλικά: Abbaye de la Trinité de Fécamp) είναι ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων στην πόλη Φεκάμπ της Νορμανδίας στη βόρεια Γαλλία. Το μοναστήρι ήταν πρώτο στην παραγωγή ενός φυτικού λικέρ για τους Βενεδικτίνους, που είχε το κονιάκ σαν βάση του.

Ίδρυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιδρύθηκε το 658 ως μοναστήρι για καλόγριες, από τον κόμη Βανίγγο των Μεροβίγγειων.[1] Ένα άλλο μοναστήρι που ιδρύθηκε το 660, κοντά στην περιοχή του Τιμίου Λειψάνου, καταστράφηκε πλήρως από τους Βίκινγκς το 842. Μόνο αυτά τα δύο μοναστήρια είχαν ιδρυθεί γύρω από το παλάτι των δόγηδων.

Επανίδρυση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από αρκετές επιδρομές των Βίκινγκ που κατέστρεψαν το μοναστήρι, ο δούκας Ριχάρδος Α΄ της Νορμανδίας αποφάσισε να το ξαναχτίσει. Αργότερα το 1001, ο δούκας Ριχάρδος Β΄ της Νορμανδίας κάλεσε τον Γουλιέλμο της Ντιζόν να το μεταρρυθμίσει και να αναζωπυρώσει τη ζωή εκεί, σύμφωνα με τους κανόνες των Βενεδικτίνων.

Αυτοί οι δύο δούκες της Νορμανδίας είχαν αρχικά ταφεί έξω από το μοναστήρι, αλλά αργότερα μεταφέρθηκαν στο νότιο τμήμα του εσωτερικού της γοτθικής εκκλησίας του μοναστηριού (όπου μπορεί κανείς να τους δει ακόμα και σήμερα). Ο Γουλιέλμος της Ντιζόν είναι επίσης θαμμένος σε ένα από τα δύο βόρεια παρεκκλήσια.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χάρολντ Β΄ ορκίζεται πίστη στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή.[2]
Ο Γουλιέλμος ανταμείβει τους μοναχούς μετά από την νίκη του.[3]

Το μοναστήρι του Φεκάμπ έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Νορμανδική Κατάκτηση της Αγγλίας στα μέσα του 11ου αιώνα. Ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής δώρισε στο μοναστήρι την βασιλική εκκλησία του Στέυνινγκ, μαζί με τα πλούσια εδάφη της και το ακμάζον σε αυτά λιμάνι, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τους Νορμανδούς προστάτες του κατά τη διάρκεια της εξορίας του εκεί. Η επιχορήγηση είχε σαν όρο το να τεθεί σε ισχύ μετά το θάνατο του επισκόπου του Γουίντσεστερ, διότι αυτός ήταν ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος της περιοχής. Ο επίσκοπος πέθανε το 1047 και η εκκλησιαστική δικαιοδοσία της περιοχής πέρασε απευθείας στον Πάπα Κλήμη. Μετά από αυτό, το μοναστήρι του Φεκάμπ ακολούθησε την τακτική να μην δικαιοδοτεί σε κανέναν νορμανδό επίσκοπο, αλλά μόνο στον Πάπα, και τελικά κέρδισε το πολυπόθητο δώρο, λίγο αργότερα, από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή.

Ένα κοντινό λιμάνι με τα γύρω εδάφη του, είχε επίσης δοθεί στο μοναστήρι από τον βασιλιά Κνούτο, για να τιμήσει την υπόσχεση που έδωσε στον βασιλιά Έθελρεντ, τον πρώτο σύζυγο της γυναίκας του (Έμμα της Νορμανδίας). Οι μοναχοί δεν πρόλαβαν καλά-καλά να εγκατασταθούν εκεί και το 1052 ο κόμης Γκόντγουιν του Έσσεξ τους εκδίωξε και το κατάσχεσε για τον εαυτό του. Ο δε γιος του Χάρολντ Β΄, όταν τον διαδέχθηκε, αποφάσισε επίσης να το κρατήσει αντί να το επιστρέψει στους μοναχούς. Αυτό είχε τη βάση μιας εμπορικής λογικής, αλλά και στρατηγικής, διότι ο Χάρολντ Β΄ δεν ήθελε να υπάρχει εκεί μια νορμανδική βάση μετά από μια πιθανή εισβολή στο λιμάνι. Ο Γουλιέλμος του απάντησε με μια απειλή, που του την έστειλε γραμμένη πάνω σε ένα μαχαίρι, πριν ξεκινήσει από την Αγγλία για να το κατακτήσει και να το επιστρέψει πίσω στους μοναχούς.[4]

Για τον λόγο αυτό το μοναστήρι του δώρισε ένα πλοίο και, μετά τη νίκη του το 1066 στη μάχη του Χάστινγκς, κράτησε την υπόσχεσή του και επέστρεψε στο μοναστήρι το Στέυνινγκ, το οποίο παρέμεινε στην δικαιοδοσία του μοναστηριού μέχρι τον 15ο αιώνα. Ο καταστατικός χάρτης απάλλαξε τους επιχορηγούμενους από την κάθε υποταγή και τις όποιες υπηρεσίες προς τους βαρόνους, πρίγκιπες και λοιπούς, και τους έδωσε το ελεύθερο στο να διατηρούν τα έθιμά τους, να διοικούν και να δικάζουν όλα τα θέματα που προκύπτουν στα εδάφη τους. Επίσης απείλησε, όποιον θα προσπαθούσε να παραβιάσει τις ελευθερίες αυτές, με ένα πρόστιμο των 100 λιρών σε χρυσό.[5]

Μεταφέρθηκαν στο μητρικό μοναστήρι στο Φεκάμπ τα λείψανα του τοπικού αγίου του Στέυνινγκ και παραχωρήθηκε ο ελεονόμος του μοναστηριού στη διάθεση του Γουλιέλμου, ο οποίος (σε αντάλλαγμα για τη δωρεά του πλοίου που του είχε κάνει) τον διόρισε ως πρώτο επίσκοπο του Λίνκολν.

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι γραφείς του Φεκάμπ δημιούργησαν πολλά και φωτισμένα χειρόγραφα υπό το σήμα του οίκου του μοναστηριού:

Royal Arms of England (1198-1340).svg Οίκος των Πλανταγενετών

Αρχιτεκτονική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γοτθικού ρυθμού εκκλησία της Αγίας Τριάδος του μοναστηριού του Φεκάμπ, κατασκευάστηκε μεταξύ 1175 και 1220 με μπεζ χρώματος πέτρες που πάρθηκαν από την περιοχή Καέν.


Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Georges Goyau (1912). «Archdiocese of Rouen». The Catholic Encyclopedia. 8. Robert Appleton Company. http://www.newadvent.org/cathen/13208b.htm. 
  2. Doyle, James William Edmund (1864). «Edward the Confessor». A Chronicle of England: B.C. 55 – A.D. 1485. Λονδίνο: Longman, Green, Longman, Roberts & Green. σελ. 92. http://books.google.com.sg/books?id=YcM_AAAAYAAJ&pg=PA92. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2013. 
  3. Doyle, James William Edmund (1864). «William I». A Chronicle of England: B.C. 55 – A.D. 1485. Λονδίνο: Longman, Green, Longman, Roberts & Green. σελ. 101. http://books.google.com.sg/books?id=YcM_AAAAYAAJ&pg=PA101. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2013. 
  4. «Steyning: The Confessor's Gift and the Conqueror's Oath». Μουσείο του Στέυνινγκ. Ιούνιος 2005. http://steyningmuseum.org.uk/fecamp.htm. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2013. 
  5. Davis, H. W. C.; H. A. Cronne, R. H. C. Davis (eds.) (1913). Regesta Regum Anglo-Normannorum 1066-1154, Τόμος Α΄. Οξφόρδη. 

Συντεταγμένες: 49°45′19.2″N 0°22′54.2″E / 49.755333°N 0.381722°E / 49.755333; 0.381722